Tulpenmarathon

Het is niet mijn gewoonte om op zondagmorgen om 6 uur op te staan, maar gisteren was zo'n zondag, waarop ik dat wel deed. Ik moest, pardon, ik mocht op kop rijden van het langzame peloton bij de Tulpenmarathon in IJshal De Vliet. Na in mijn eentje ontbeten te hebben reed ik in de mist naar de Marie Diebenplaats.

Daar kreeg ik startnummer 119 uitgereikt, waarna ik naar de trainerskleedkamer wandelde om mijn schaatsen en duidelijk herkenbaar bovenkleding aan te trekken. Dat deed ik, terwijl ik gezellig bijpraatte met Jos Fugers.

Ik klikte mijn ijzers onder mijn langlaufschoenen en begaf me op het gladde ijs van de 250-meterbaan.
Na een rondje of 5 inrijden kreeg ik een tweede transponder om. Zo zou ik kunnen controleren of mijn linkerbeen sneller was dan mijn rechterbeen of omgekeerd.

Al spoedig bleek, dat die controle onmogelijk was, doordat het rondetijdenbord net als bij de Oliebollenmarathon alleen de rondetijden van de snelste groep lieten zien. Een frustrerende gang van zaken, vooral als je als gangmaker op kop geacht wordt om een bepaalde snelheid aan te houden, maar je niet echt kunt controleren, of je dat ook daadwerkelijk doet. Iedere keer moest je naar de kant seinen, dat je je rondetijd wilde horen. Waar ik rondjes 40 zou moeten rijden volgde zodoende een jojoschema van een rondje 42 gevolgd door een rondje 39 en omgekeerd.

Na 75 rondjes was onze groep als eerste klaar. Na een rondje rust gingen we verder tot we de 100 rondjes volbracht hadden. We gaven 10 rondjes toe op het middelste peloton, dat de rondjes in 36 seconden moest volbrengen. Zij stopten, maar het langzame peloton ging na een rondje rust gewoon door naar de 125 rondjes. Het snelle peloton, dat rondjes 32 moest rijden, reed vaak 30 blank en soms 29, maar ging de laatste rondjes helemaal tekeer.

 Aldert Prast, die vorige week 5e was geworden bij de Wintertriatlon, legde de slotronde van de 150 rondjes in 22,8 seconden af. Wij deden dat bij deze 25 rondjes extra in rondjes 41. Hand in hand gingen we over de finish van de Tulpenmarathon.

Hiermee plaatsten we ons in de Schaatshistorie. Zo kwamen de winnaars van de Elfstedentocht van 1956 ook samen over de finishlijn.

Zoek de 7 verschillen!
Na een half kopje warme chocolade en een tijdje napraten met een aantal schaatsers van het langzame peloton fietste ik naar huis toe voor een warme douche. Mijn vrouw stond op het punt om met een zus naar Amsterdam te vertrekken voor de demonstratie voor vrouwenrechten op deze Vrouwendag.

Zelf had ik die aandrang niet zo om mee te gaan. Met 8 zussen boven me was het in mijn jonge jaren iedere dag vrouwendag....

Daarnaast was er de ontknoping van het superspannende Wereldkampioenschap Allround in "Thialf". Ragne Wiklund werd de eerste Noorse wereldkampioene sinds 1938, Sander Eitrem de eerste Noorse wereldkampioen sinds 1994, toen Johann Olav Koss onverslaanbaar was.

Bijzonder waren de 1500- en 10.000-meterritten, die Olympische kampioenen Jordan Stolz en Sander Eitrem met elkaar uitvochten. Op de schaatsmijl had de Amerikaan voor de eerste bocht de Scandinaviër al op een flinke achterstand gezet, maar veel verder kwam hij niet. Op de slotafstand zette de stayer de supersprinter op meer dan een ronde achterstand. Hoe dan ook, het was het mooiste WK allround in vele jaren!

Na het avondeten keken Ada en ik naar de ruim een half uur durende uitzending van de NOS over de Vrouwendagdemonstratie in Amsterdam. Af en toe kreeg je plaatsvervangende schaamte. In 1970 begon een lerares Nederlands op MAVO "Porta Vitae" al over de ongelijke beloning voor hetzelfde werk. Na 56 jaar is deze onrechtvaardigheid nog steeds niet weggewerkt! En zo zijn er nog veel andere zaken, die niet bepaald in het voordeel van de vrouwen zijn....

Om 10 uur gingen wij naar bed. Doordat ik er om 6 uur al uit ging, hadden we wat schade in te halen.