Osmoseschaatsen

Eerder deze maand was het al aangekondigd. We zouden een uitnodiging krijgen om op met osmosewater gedweild ijs te komen schaatsen. In "Thialf" werken ze er al jaren mee en de ervaringen ermee zijn zonder meer goed te noemen.

Zaterdag had ik al even kunnen schaatsen op osmoseijs, ook al ga je bij een kinderpartijtje natuurlijk niet voluit. Ik had het idee, dat ik langer doorgleed, maar vandaag kwam de echte proef op de som.
Bij osmosewater worden de mineralen en zouten uit het water gefilterd, waardoor je in theorie minder glijweerstand ondervindt. Deze functie zit ook op de "Mammoth"-dweilmachines en het slot van het schaatsseizoen was een ideaal moment om dit uit te testen. Mocht het ijs erdoor verknoeid worden, dan was er geen man overboord.

Aan dit experiment kon je je dus geen buil vallen. En als het slaagde, kon je er in het nieuwe schaatsseizoen meteen mee beginnen. Vanmorgen kwam een veertigtal veelal ervaren schaatsers een paar dagen na de officiële sluiting van de 250-meterbaan naar IJshal De Vliet om het osmoseschaatsen te kunnen ervaren. Je mocht van 9 uur tot half 11 schaatsen.
Ik zorgde ervoor, dat ik op tijd was, zodat ik ten volle van die toegift van anderhalf uur kon gaan genieten. Bij aankomst was ijsmeester Wiemer Sjoerdsma al bezig met het dweilen.
Toen ik mijn kluisje opende, bleek dat de rugzak vast zat. De rugzak kon ik er niet uit krijgen, maar de schaatsen gelukkig wel uit de rugzak.

Het had veel weg van een mislukte Houdini-act.

De rugzak was van later zorg. Ik stond als eerste op het ijs en het gleed erg makkelijk. De slagen waren langer dan anders. Na een tiental rondjes in de 40 seconden ging het steeds wat sneller, terwijl de eerste pelotonnetjes zich vormden. Na 25 rondjes dook ik in de 36 seconden en na de eerste 10 kilometer te hebben afgelegd volgden heel lang louter 35-ers met ook nog een serie 34-ers. De snelste ronde was 34,003. Pas 100 rondjes verder kwam ik structureel boven de 36 seconden uit.
Denk niet, dat ik de snelste was, want de snelste rondjes op het scorebord waren 27,8 en 28,2, zo'n 6 seconden sneller. Na 160 rondjes nam ik wat gas terug om na 40 kilometer voluit te hebben geschaatst wat uit te bollen. Na 180 rondjes verliet ik de 250-meterbaan. Het osmoseschaatsen was wat mij betreft volledig geslaagd. De benen waren goed, maar het osmoseijs ook!
Toen Wiemer klaar was met het dweilen van de ijshockeybaan, die dit jaar weer voor zomerijs gaat zorgen, kon ik een schaar lenen om de rugzak los te kunnen knippen van de kluis.
In de kantine dronk ik nog een kop warme chocolademelk met Bauke Dooper en Johan van der Weij, waarna het schaatsseizoen 2025-2026 er na 8625 rondjes voor deze testrijder helemaal op zat.