Olympisch Thialf

Het hing al een tijdje in de lucht, maar gisteren werd bekend, dat "Thialf" in Heerenveen in 2030 een Olympisch stadion wordt.

Na 102 jaar wordt in Nederland eindelijk weer eens de Olympische vlag gehesen.

De laatste keer was in 1928 in Amsterdam.


Door gebrek aan bergen we altijd buiten de boot bij de Winterspelen.

Terwijl we bij het schaatsen een absoluut topland zijn.

Nadat het IOC "Thialf" als schaatslocatie goedgekeurd had, was het een formaliteit geworden. Het Franse Olympische Comité mocht het stempel geven en deed dat ook.


Het nog niet zo lang geleden gerenoveerde "Thialf" krijgt voor 37,5 miljoen euro een duurzame Olympische facelift. Wedden dat dat bedrag boven de 40 miljoen uit gaat komen?

Voor het eerst sinds Napoleon is er weer een stukje Frankrijk in Nederland.

Nu de Spelen zo dicht bij huis komen, probeer ik een kaartje voor de 10 kilometer te bemachtigen. Hoewel ik over veel duurvermogen beschik, ben ik niet snel genoeg om me voor de langste stayersafstand te plaatsen. Een gemiste kans voor sponsors trouwens. Ik zou héél véél langer in beeld zijn....

Trump trapt af

Het wereldkampioenschap voetbal was nog niet eens begonnen en de ontoerekeningsvatbare kleuter in het Witte huis gaf een staaltje onbeschoftheid ten beste, dat nog nooit is vertoond. 

De Somalische scheidsrechter Omar Abdulkarim Artan werd afgelopen week in Miami geweigerd door de Amerikaanse douane, terwijl hij was aangesteld om WK-wedstrijden te fluiten.

Waar blijft de FIFA, wier voorzitter Trump de FIFA-vredesprijs heeft uitgereikt?

Ook de teams van sommige landen kregen te maken met een zeer ongastvrij onthaal in "The land of the Free". Dit belooft wat voor de rest van dit WK voetbal. En de Olympische Spelen in Los Angeles in 2028!

Intussen is in Mexico het WK voetbal daadwerkelijk van start gegaan.

Dit land wordt hartstochtelijk toegezongen door de Leidse Zangeres Zonder Naam.

En door de Les Humphrey Singers.

Dit thuisland beleefde een vliegende start.

De Oranjekoorts moet in Nederland nog op gang komen.

Je hebt echter altijd uitslovers.

Het vertrouwen in een goede afloop is echter niet altijd even groot.
Bij mij is dat ook het geval. Natuurlijk, de bal is rond, maar we hebben geen wereldelftal en er zijn teveel niet fitte spelers. Bij het traditionele raden van de finale ga ik voor een vrij verrassende: Spanje, de favoriet van de bookmakers, als wereldkampioen met Noorwegen als verliezend finalist. Noorwegen heeft een sterk team met Erling Haaland als veel scorende spits. Een beetje zoals het Oranje van 1974. Maar ik laat me graag verrassen door het in Kansas verblijvende Oranje.....

Wellicht gaat het Nederlands elftal toch nog swingen.

Frameschaatsen

Zaterdag stond er een groot artikel in Trouw over frameschaatsen.
In IJshal De Vliet hoorde ik, dat de NOS vandaag het frameschaatsen zou komen filmen. Om 11 uur zouden de frameschaatsers het ijs op gaan. Daar ik afgesproken had om vanmiddag op mijn kleinzoons te gaan passen, kon ik daar niet bij zijn.

Op deze kletsnatte dag fietste ik na boodschappen gedaan te hebben op de Boerenmarkt met een kleine omweg naar IJshal De Vliet, waar de frames al klaarstonden.


Ook sprak ik kort met Jeroen Straathof, de grote animator achter het frameschaatsen. Hij was tussendoor leerlingen van een middelbare school schaatsles aan het geven.



Bij het verlaten van de IJshal hoorde ik, dat niet alleen de NOS kwam filmen, maar ook RTL. Na het feest rond de 1500 meter op de Olympische Spelen weet deze commerciële omroep deze ijsbaan inmiddels goed te vinden.
In regenpak fietste ik naar huis, waar ik mijn rugzak pakte en via Leiden Centraal naar Rotterdam treinde om de kleinzoons op school op te halen. Er was een schoolvriendje mee. Inmiddels was het droog en zelfs een beetje zonnig geworden. We konden genieten van de voorjaarsbloemen.



De kinderen speelden bij een boomhut in een park tot het vriendje door zijn vader werd opgehaald.

We aten 's avonds boerenkool met rookworst en een toetje met yoghurt en muesli, voordat we weer naar de Sleutelstad reisden. Thuisgekomen kreeg ik het resultaat van het filmen via sociale media te zien.


En was IJshal De Vliet bij het frameschaatsen een baanrecord rijker.

Maar het belangrijkste is, dat het frameschaatsen een veel groter publiek bereikt!

Uitzending van RTL
Uitzending van NPO  Begint na 12 minuten

Leidsch Dagblad

Tulpenmarathon

Het is niet mijn gewoonte om op zondagmorgen om 6 uur op te staan, maar gisteren was zo'n zondag, waarop ik dat wel deed. Ik moest, pardon, ik mocht op kop rijden van het langzame peloton bij de Tulpenmarathon in IJshal De Vliet. Na in mijn eentje ontbeten te hebben reed ik in de mist naar de Marie Diebenplaats.

Daar kreeg ik startnummer 119 uitgereikt, waarna ik naar de trainerskleedkamer wandelde om mijn schaatsen en duidelijk herkenbaar bovenkleding aan te trekken. Dat deed ik, terwijl ik gezellig bijpraatte met Jos Fugers.

Ik klikte mijn ijzers onder mijn langlaufschoenen en begaf me op het gladde ijs van de 250-meterbaan.
Na een rondje of 5 inrijden kreeg ik een tweede transponder om. Zo zou ik kunnen controleren of mijn linkerbeen sneller was dan mijn rechterbeen of omgekeerd.

Al spoedig bleek, dat die controle onmogelijk was, doordat het rondetijdenbord net als bij de Oliebollenmarathon alleen de rondetijden van de snelste groep lieten zien. Een frustrerende gang van zaken, vooral als je als gangmaker op kop geacht wordt om een bepaalde snelheid aan te houden, maar je niet echt kunt controleren, of je dat ook daadwerkelijk doet. Iedere keer moest je naar de kant seinen, dat je je rondetijd wilde horen. Waar ik rondjes 40 zou moeten rijden volgde zodoende een jojoschema van een rondje 42 gevolgd door een rondje 39 en omgekeerd.

Na 75 rondjes was onze groep als eerste klaar. Na een rondje rust gingen we verder tot we de 100 rondjes volbracht hadden. We gaven 10 rondjes toe op het middelste peloton, dat de rondjes in 36 seconden moest volbrengen. Zij stopten, maar het langzame peloton ging na een rondje rust gewoon door naar de 125 rondjes. Het snelle peloton, dat rondjes 32 moest rijden, reed vaak 30 blank en soms 29, maar ging de laatste rondjes helemaal tekeer.

 Aldert Prast, die vorige week 5e was geworden bij de Wintertriatlon, legde de slotronde van de 150 rondjes in 22,8 seconden af. Wij deden dat bij deze 25 rondjes extra in rondjes 41. Hand in hand gingen we over de finish van de Tulpenmarathon.

Hiermee plaatsten we ons in de Schaatshistorie. Zo kwamen de winnaars van de Elfstedentocht van 1956 ook samen over de finishlijn.

Zoek de 7 verschillen!
Na een half kopje warme chocolade en een tijdje napraten met een aantal schaatsers van het langzame peloton fietste ik naar huis toe voor een warme douche. Mijn vrouw stond op het punt om met een zus naar Amsterdam te vertrekken voor de demonstratie voor vrouwenrechten op deze Vrouwendag.

Zelf had ik die aandrang niet zo om mee te gaan. Met 8 zussen boven me was het in mijn jonge jaren iedere dag vrouwendag....

Daarnaast was er de ontknoping van het superspannende Wereldkampioenschap Allround in "Thialf". Ragne Wiklund werd de eerste Noorse wereldkampioene sinds 1938, Sander Eitrem de eerste Noorse wereldkampioen sinds 1994, toen Johann Olav Koss onverslaanbaar was.

Bijzonder waren de 1500- en 10.000-meterritten, die Olympische kampioenen Jordan Stolz en Sander Eitrem met elkaar uitvochten. Op de schaatsmijl had de Amerikaan voor de eerste bocht de Scandinaviër al op een flinke achterstand gezet, maar veel verder kwam hij niet. Op de slotafstand zette de stayer de supersprinter op meer dan een ronde achterstand. Hoe dan ook, het was het mooiste WK allround in vele jaren!

Na het avondeten keken Ada en ik naar de ruim een half uur durende uitzending van de NOS over de Vrouwendagdemonstratie in Amsterdam. Af en toe kreeg je plaatsvervangende schaamte. In 1970 begon een lerares Nederlands op MAVO "Porta Vitae" al over de ongelijke beloning voor hetzelfde werk. Na 56 jaar is deze onrechtvaardigheid nog steeds niet weggewerkt! En zo zijn er nog veel andere zaken, die niet bepaald in het voordeel van de vrouwen zijn....

Om 10 uur gingen wij naar bed. Doordat ik er om 6 uur al uit ging, hadden we wat schade in te halen.

Irene Schouten

Gisterenochtend was ik bij het ontbijt al helemaal in de stemming. Allereerst kwam er een bericht binnen, dat de IJVL voor de tweede keer op rij de Andries Kwik Bokaal had gewonnen.

Diverse kinderen, die meereden hebben schaatsles van mij gekregen, dus mijn speelse manier van lesgeven hoeft je in je verdere sportcarrière niet in de weg te zitten.

Daarnaast stond een groot artikel in Trouw over het frameschaatsen, waarin Jeroen Straathof een groot pormotor is en IJshal De Vliet het laboratorium.




(Klik op afbeelding om de tekst te vergroten)
Wie met eigen ogen wil zien, hoe het frameschaatsen eruit ziet: woensdag 11 maart komt de NOS in IJshal De Vliet om 11 uur filmen.

Zoals gebruikelijk haalde ik de broodbestelling op bij "De Helianth". Thuisgekomen maakte ik een lunchpakket met vers brood klaar voor mijn vrouw. Daar zij de hele dag op de volkstuin aan het werk was, bracht ik deze lunch daar naar toe, waarna ik doorfietste naar IJshal De Vliet, waar ik als trainer van de Schaatsschool zou helpen bij een clinic van drievoudig Olympisch kampioene Irene Schouten.

In de kantine boven hield deze marathonschaatsster een presentatie, waarna we met zo'n 60 schaatsers van diverse pluimage naar de 250-meterbaan gingen om schaatsles te geven op alle mogelijke niveaus, van rekjes tot redelijk goede schaatsers.

Met Jaap Kroes had ik de kinderen onder onze hoede. Paula van Hoek, Janine Waaijer, John Dolders en Bert Hoogeveen namen de volwassenen voor hun rekening. Met een jaar of 35 ervaring met beginners was dit een kolfje naar mijn hand. Onder toeziend oog van de voormalig Wereldkampioene Allround konden de meesten na een uur al stukken beter schaatsen dan aan het begin.

Na de groepsfoto met de hele groep gingen we uiteraard ook als trainers met Irene op de foto.



Na de clinic gingen we allemaal naar huis. Ik vroeg aan John, of hij op de fiets was. Dan hadden we samen naar Katwijk kunnen fietsen.
"Ik ga naar de bibliotheek van Katwijk, waar Thea Aandewiel na 40 jaar werken met pensioen gaat."
"Doe dan haar zoon Jaap de hartelijke groeten. Een goede schaatser. Ik heb hem een aantal jaren training gegeven op De Uithof."
Op de oude bibliotheek aan de Schelpendam leek het wel een reünie. Er waren heel wat oud-collega's, met wie ik een praatje maakte, maar ook de kinderen van Thea. Met Jaap praatte ik een tijd over van alles en nog wat, maar uiteraard ook over schaatsen. Tijdens de Sinterklaastraining in de Leidse IJshal hadden we vrij veel samen geschaatst.

In de schemering fietste ik naar huis. Ik dacht, dat je inmiddels weer over de Kooltuinweg naar de Stevenshof kon fietsen. Ik werd in die veronderstelling gesterkt door het rode achterlicht van een fietser voor me. We liepen echter in een fuik en keerden. Over de Tjalmaweg gingen we naar een oprit aan de Valkenburgse kant en één voor één tilden we onze fietsen over de vangrail en namen we het fietspad richting Oegstgeest. Daar scheidden de wegen van de jonge fietsster en mij ons bij Corpus en trapte ik naar huis, waar een dochter en haar vriend op bezoek waren. Met zijn vieren hadden we een gezellige maaltijd en speelden we een potje "Carcassonne" als afsluiting van de avond.