De tandeloze tijd

Gisterenavond treinden Ada en ik naar Schiphol, waar we Siebe, Ana en onze kleindochter ophaalden.

Met een kleine vertraging op de terugweg reisden we naar De Vink, vanwaar we naar huis wandelden. De jongste telg van ons gezin was goed gemutst en kraaide het uit van plezier. 
Naar Spaans gebruik aten we pas om half 10, zodat we niet al te vroeg naar bed gingen. De slaap was best goed te noemen, want we werden pas om 7 uur wakker. 
Het ontbijt met onze enthousiaste kleindochter was een feestje. Na het ontbijt haalde ik een fiets met eenvoudig verstelbaar zadel op de oude school van Ada.


Ik wandelde ernaar toe en fietste op zeer zachte banden naar huis. Thuis pompte ik ze op.

Na de koffie en thee fietste ik naar de tandarts. Bij het weggaan zei ik tegen onze kleindochter: "Straks krijgt opa er ook een tandje bij!"
Dat was buiten de waard gerekend, want het plaatje was wel bij de tandarts gearriveerd, maar de kies was nog steeds te laag. De tandtechnicus kon niet geloven, dat er zo'n hoge kies nodig was en had het niet voor de volle 100% verhoogd, Zodoende mag Heintje Davids volgende week nog een keer terugkomen.

De tandeloze tijd werd met minimaal een week verlengd op deze prachtige nazomerdag.


Op weg naar huis deed ik nog wat boodschappen bij de Oogstwinkel. Onderweg kwam ik langs de plek, waar Ada woonde, toen ik haar bijna 46 jaar geleden leerde kennen.

Verder zag ik ook wat najaarsbloemen.

De herfsttijloos en de lievelingsbloem van onze kleindochter.

Het slaapmutsje....