Asturias

We zijn vanavond terug gekomen van een familiebezoek in Asturias. De komende tijd zal ik de nodige stukken op mijn blog zetten van dit prachtige gebied. Om alvast een beetje in de stemming te komen hierbij wat foto's.

"Mijn opa is sloom!"

Vanmorgen had ik een hoop te doen, voordat ik naar Rotterdam af zou reizen om op onze kleinzoons te passen. Na het ontbijt pompte ik mijn voorband op, die inmiddels weer plat stond. Daar het zeer langzaam ging was de conclusie, dat de band poreus was.

Het was hopeloos om te proberen zo'n band nog te plakken. De eerste rit was naar Avalex in Wassenaar, waar ik met 2 volle fietstassen naar toe reed om plastic afval te laten recyclen. Onderweg kwam ik langs het weiland, waar een grutto vrij dicht bij het fietspad was.

Ook de kievit was duidelijk herkenbaar.
Ik trapte door naar Noord-Hofland, waar ik bij fietsenmaker Van Vliet meteen geholpen werd. Binnen 10 minuten zat de nieuwe binnenband erin. Zo snel had ik het absoluut niet gekund.
Ik haalde thuis mijn rugzak en een tas met 5 tomatenplanten op en reed naar Leiden Centraal, waar ik een 10 minuten vertraagde trein naar Rotterdam had.
In de trein kreeg ik een appje, dat onze jongste kleinzoon vandaag persé op zijn fiets met zijwieltjes naar school wilde rijden. Ik waarschuwde mijn zoon in Asturias, dat hij concurrentie kreeg.
Ik reed naar de school toe, waar de vierjarige intussen geregeld had, dat hij bij een vriendje zou gaan spelen. Ik reed achter de bakfiets met de klasgenoot en de kleinzoon op de fiets met zijwieltjes om te weten, waar ik hem op zou moeten halen. Voor de veiligheid gaf ik hen rugdekking. De kleuter vatte dit ietwat anders op, want hij orakelde: "Mijn opa is sloom!"
Meteen moest ik terugdenken aan mijn studententijd, toen een klasgenote mij regelmatig "Slome duikelaar" noemde.

Met dit jeugdsentiment kon mijn dag niet meer stuk.

Op de eerste officiële warme dag van 2026 aten mijn oudste kleinzoon, Ada en ik in de tuin.




Om half 3 haalde ik de jongste op, die in een park in een schuine bocht het gras in reed op zijn kleine fiets met zijwieltjes. Hij verblikte of verbloosde niet en reed doodgemoedereerd rechtuit tot de vaart eruit was. Hij stapte af, nam zijn kinderfiets aan de hand mee en stapte op het fietspad weer op.
Thuisgekomen speelden de jongens de hele middag samen en aan het eind betrokken ze opa, die toch minder sloom was dan eerst werd gesuggereerd, ook in het spel. Om 6 uur aten we in de de keuken, waarna we afscheid namen en op Rotterdam Centraal de trein van 19.11 hadden.
In de avondschemering fietsten Ada en ik nog even naar de volkstuin. Er was verder niemand, zodat we konden genieten van het vogelgezang aan alle kanten.

Maar we genoten ook van de bloemenpracht op de tuin.



Het aantal meldingen mijnerzijds aan waarneming.nl bedraagt inmiddels 1184.

Met de sloomheid van opa valt het toch nog wel mee....

Oviedo

Om een uur of 7 werden we na een droomrijke nacht wakker. We hadden genoeg te bepraten en dat deden we ook. Een uur later ging ik onder een rode zonsopgang naar Nava lopen om een stokbrood en een viertal croissantjes te kopen.



Met het brood in een rugzakje liep ik vanaf de panaderia naar huis toe.

Ik douchte me en met zijn vieren hadden we een ontspannen ontbijt. Na de koffie met mazapan reden we om 11 uur naar Oviedo. 

Hoog boven de stad torende de Angrilu uit, het "Beest van Asturias". Ada en ik werden afgezet aan de rand van het centrum van de hoofdstad van Asturias.

Vandaar wandelden we naar het oude centrum toe.



Langs de oude Romaanse kerk kwamen we in het drukke centrum, waar volop sidra werd geschonken in het smalle straatje richting kathedraal met zijn hoge ranke torens als baken in de stad.




In de kathedraal was geen mis bezig, dus we konden hier rustig rondkijken en in diverse nissen de vele ornamenten aanschouwen en wat foto's nemen, waarvan we later zagen, dat het verboden was. Niet verder vertellen, hoor....





Wat niet verboden was, was een kaarsje opsteken.

Dat deed ik dan ook.

Na een rondje door de mooie Catedral Metropolitana Basilica de San Salvador gingen we naar "El llar de la catedral", waar we café con leche en colacao dronken, voordat we aan een mooie zwerftocht door het oude centrum begonnen.



Eeuwenoude geschiedenis voerde ons langs "La Regenta", de Calle Santa Ana, de bibliotheek van Asturias en de Arco de los Zapatos.








Ik kocht bij Asturias Encantada een mooi T-shirt net een Keltisch motief.

Vandaar wandelden we naar Parque San Francisco, waar we met 20 graden Celsius op een bankje ons brood opaten.


Daarna daalden we langs de Parijsachtige Arguelles af tot we bij de smalle straatjes kwamen, waar we het oude centrum betraden.

Langs rustiger wegen dan op de heenweg liepen we naar het ziekenhuis, vanwaar we een steeds beter uitzicht op de besneeuwde top van de Angrilu kregen.





Op een bankje aten we een stuk van de door Anabel gebakken tulband. Er is niets mis met de Spaanse keuken!





Om half 5 gingen we het ziekenhuis binnen, waar we ons kleine wonder konden aanschouwen. In het restaurant dronken we nog wat, voordat we naar huis reden.
Ada maakte een maaltijd met aardappels, wortel, snijbonen en zalmfilet klaar, terwijl ik de was ophing. Als toetje was er appeltaart met vla. Heerlijk! Rond een uur of 10 gingen we naar bed. Het zou morgen vroeg dag worden.