vrijdag 17 juli 2026

Atalanta's

De dag begon vroeg. Ik werd wakker, toen de krant bezorgd werd. Dat was om kwart over 5. De slaap kwam niet meer terug. Daar we vandaag genoeg te doen hadden, ging ik er om 6 uur uit en een kwartier later liep ik naar de molen in de Stevenshof.

Het was niet druk.

Ik liep naar het onverharde pad om het weiland, waar momenteel hard gewerkt wordt aan de Warmtelinq, heen.

Over de Kenauweg liep ik naar de voormalige kloostertuin.
Daar lag een muskuseend op zijn dooie gemak voor zich uit te staren.

De wilde eenden waren een stuk actiever.

Ik liep door naar de Rijndijk.




Ik liep richting Stevenshofdreef.

De afsluiting van deze verkeersader zal binnenkort wel verleden tijd zijn.


De klaprozen geven een bescheiden applaus.

Thuis douchte ik me en ontbeet ik met Ada.

Zij ging naar de volkstuin, ik volgde later, waarna ik naar het kerkhof om een plant naar het graf van haar vader te brengen, een paar boodschappen te doen bij Odin en een nieuwe fietsbel kocht voor mijn vrouw.

Bij het verlaten van de volkstuin zag ik een merel, die uitgeteld net naast het tegelpad lag.



Op een vlinderstruik zaten diverse aardhommels en atalanta's.

Maar het meest bijzondere was, dat ik een foto kon maken van twee atalanta's tegelijk. Eentje is vaak al lastig genoeg.

's Middags deed ik thuis en in de achtertuin diverse klussen.

Aan het eind van de middag keek ik naar de zinderende finale van de Touretappe in de Elzas en de Vogezen, waar we zelf ook gefietst hebben.


Na in de tuin gegeten te hebben, gingen we naar de volkstuin om daar flink water te geven. Daarbij gaven we onze ogen goed de kost.





We vonden deze temperatuur een stuk aangenamer dan de hittegolven, die we gelukkig achter de rug hebben.

Geen opmerkingen: