Interviews

Afgelopen weken ben ik tweemaal geïnterviewd over de Ton Menken IJsbaan, de Leidse IJshal en IJshal "De Vliet".
De eerste keer was voor het Leidsch Dagblad. De tweede keer voor Schaatsen.nl.
Zoals zo vaak waren de eersten de laatsten en de laatsten de eersten, dus dit was allemaal te lezen op Schaatsen.nl door HIER TE KLIKKEN.

IJsmeester Jan van Rijn werd gefotografeerd op de Zamboni, waarop hij dagelijks zorgt voor glad ijs, waarop wij heerlijk kunnen schaatsen.

Vandaag stond er een artikel over 2 pagina's in het Leidsch Dagblad.



De kop is zeer raak getroffen!

Ja, en dan prijk je ineens op de voorpagina van het Leidsch Dagblad. Dat overkomt me niet iedere dag....

Morgen gaan we eerst met weemoed feestvieren, later in het jaar doen we dat nogmaals als we de eerste streken kunnen maken in IJshal "De Vliet".

Arie Ravensbergenloop

Het aftellen gaat nu in rap tempo. Morgen is de slotdag van de Leidse IJshal. Dat wordt gevierd met een groots slotfeest.

Vandaag had ik, na eerder deze week soms tweemaal per dag naar de Vondellaan gefietst te hebben, wat dat aangaat een rustdag. Maar rust is bij huize Breed een rekbaar begrip.

Vanmorgen fietste ik zoals gebruikelijk naar "De Helianth" voor de wekelijkse broodbestelling voor mijn schoonouders en onszelf. Op weg naar het bezorgadres reed ik over de Oostvlietweg, waar de bouw van IJshal "De Vliet" nu nog goed zichtbaar is. Nu de blaadjes op uitbotten staan zal dat binnenkort minder zijn.

Na de boodschappen afgeleverd te hebben, fietste ik door naar de volkstuin, waar Ada druk in de weer was. Ik trapte met de harde wind in de rug naar huis toe.

Thuisgekomen at ik een banaan en een mandarijn, trok mijn nieuwe hardloopschoenen aan en rende naar de Leidse IJshal. Daar werd de laatste shorttrackwedstrijd om de Arie Ravensbergen Bokaal aan de Vondellaan gehouden. 

Arie Ravensbergen was in de jaren '70 een van de beste schaatsers in de Leidse regio en tijdens de opening van de Ton Menken IJsbaan was hij één van de wedstrijdrijders.  Sterker nog: hij won de afvalwedstrijd. Tevens was Ravensbergen de eerste Nederlandse shorttrackkampioen.

Op 21 december 1990 is hij op 44-jarige leeftijd onverwachts overleden. Naar deze bondscoach van het shorttrack is de bokaal vernoemd, waar de jeugd op de smalle ijzers om strijdt.
Bij de wedstrijd keek ik naast IHCL-voorzitter Jeroen Straathof naar een serie wedstrijden van de E-junioren, tot mijn cooling-down overging in kou lijden. Op weg naar huis liep ik me in het lentezonnetje wel weer warm. Het schaatsseizoen zit er bijna op, maar over 7 weken wacht de Leiden Marathon. Ik heb er alweer zin in!

Balhoofd

Donderdagavond stapte ik van het ijs na een clinic Bavarian curling te hebben gegeven op het niet gedweilde ijs van de voormalige Ton Menken IJsbaan.

Bij het verlaten van de Leidse IJshal begon het te regenen. Dat was nog tot daar aan toe. Daarvoor had ik een regenbroek, die ik derhalve maar aantrok.
Wat vervelender was, was dat mijn stuur min of meer vast zat. Door de vele regen van de afgelopen paar weken was het binnenwerk kennelijk te droog geworden, waardoor het sturen zwaar was geworden en ik me geen schielijke bewegingen kon veroorloven.

Door de regen was het gelukkig rustig op straat, zodat ik veilig thuis kwam. Daar druppelde ik wat olie in de rand, waar de stuurpen in zat. Het bewegen ging een stuk soepeler.
De volgende ochtend ging het toch weer wat stroever. Nog een druppeltje olie en de rit naar de Vondellaan verliep soepel. Na de Elfstedentocht ging ik boodschappen doen in de stad. Het sturen ging weer zwaar en dat lag niet aan anderhalf uur schaatsen.

Bij thuiskomst hoorde ik wat gekraak. Een druppeltje olie bood hier geen uitkomst meer.

Op mijn oude Batavus Jakima, die Siebe nu gebruikt als hij over is uit het mooie Asturias, fietste ik om half 3 naar Vondellaan voor de laatste officiële keer Eisstockschiessen in de Leidse IJshal. Thuisgekomen reed ik met een stuur dat voornamelijk vooruit wilde, naar fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland. Wat ik al vermoedde, bleek het geval. Het balhoofd moest vervangen worden.

En dan bedoel ik niet bovenstaand balhoofd, maar onderstaand!

Met een leenfiets reed ik naar huis. Dinsdag kan ik de fiets met een nieuw balhoofd weer ophalen.

Elfstedentocht in de Leidse IJshal

Bij kinderen is het heel gebruikelijk, dat we het schaatsseizoen afsluiten met een mini-Elfstedentocht. Bij volwassenen zijn we daar minder scheutig mee.

Daar de Ton Menken IJsbaan na 47 jaar definitief haar poorten sluit, kwam het plan op om de deelnemers aan de schaatslessen ook een Elfstedentocht te laten schaatsen.

Er was aardig wat publiciteit voor gemaakt, ook onder de "Krasse knarren". De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen, toen ik vanmorgen naar de Vondellaan fietste om te helpen bij de opbouw van het parcours. Het afgelopen seizoen hadden we daar aardig wat vaardigheid bij opgebouwd.

Om kwart voor 9 stond alles klaar en inmiddels stroomde een honderdtal deelnemers binnen, die een stempelkaart kregen, zodat zij om 9 uur startgerechtigd waren.


In het donker waren Marieke Dohle, Wierd Wagenmakers en ondergetekende de voorrijders. We hadden al een rondje gereden voordat de laatste deelnemers vanaf de achterste opstapplek het toen nog gladde ijs betraden. Onder de vrolijke muziek van een aantal dweilorkesten werden diverse rondjes afgelegd, voordat de eerste stempel kon worden opgehaald.

Zo volgde een flink aantal rondjes in ongeveer 5 kwartier met hindernissen, die iedere ronde genomen moesten worden.

De sfeer was geweldig goed. Iedereen had het naar zijn zin op de drukke ijsbaan.

De één nam deze soepel, de  ander wat strammer, maar dat mocht de pret niet drukken.

Stempel voor stempel kwamen we dichter bij het slot.

Maar ja, dan kwamen er ineens andere hindernissen op je pad.

Maar je sloeg je er manmoedig doorheen.

Voor wie de inwendige mens wilde versterken was er de befaamde koek-en-zopie.


Daar kon je dan weer wat rondjes mee vooruit.

Het had wel wat weg van de sfeer van echte Tocht der Tochten.

Aan het eind waren er baancommissarissen, die de laatste stempelaars tegenhielden: "Een paar seconden over 12. Helaas, te laat. Geen kruisje!"
Desondanks wisten deze deelnemers toch slinks aan hun Elfstedenkruisje te komen, zodat de afsluiting in de bomvolle kantine reuze gezellig was. Daar droeg Dick de Boer aan bij, door zijn zelf gecomponeerde lied "Dag oude Menkenbaan" ten gehore te brengen.



Deze Elfstedentocht in de Leidse IJshal is voor herhaling vatbaar! Maar dan uiteraard in IJshal "De Vliet".

Aftellen naar de laatste ronde

Het aftellen is voor de Ton Menken IJsbaan/Leidse IJshal is nu echt begonnen. Niet alleen voor deze ijsmeesters.

Ook de "Krasse knarren" deden mee.





Vanmorgen fietste ik voor de laatste keer ooit naar de Vondellaan om met deze vaste dinsdag- en donderdagmorgengroep te gaan schaatsen. Gelukkig was het met een peloton van 15 man weer wat robuuster dan de 6 man van afgelopen dinsdag.




We begonnen dit keer niet aan de gebruikelijke piramide, maar aan het aftellen. Wierd Wagenmakers mocht meteen aan  de bak met 15 rondjes op kop in plaats van met 5 omlopen. En zo telden we met telkens een rondje minder af.

Zelf nam ik de 13 en de 12 rondjes achter elkaar voor mijn rekening. Op het moment, dat ik 5 kilometer kopwerk deed, klonk uit de luidsprekers "Bittersweet symphony", een nummer dat wonderwel bij mijn benen en mijn rug paste. De 521 rondjes van vrijdag zijn nog niet helemaal uit mijn lijf verdwenen.

En zo werd het aantal rondjes steeds wat kleiner en nam de snelheid navenant toe.

Na de laatste ronde gingen de "Krasse knarren" voor de laatste maal in de Leidse IJshal op de groepsfoto.





In de kantine kregen we appeltaart, die Ans van Dijk voor ons betaalde.




Daarna werden de ijsmeesters door ons in het zonnetje gezet.




Dat deden we met een zevental met zorg uitgezochte biertjes.

We begonnen met Winterkoninkske, daar we bij binnenkomst in de IJshal regelmatig onthaald werden op een vogelconcert van Wierd Wagenmakers en Henk Distelvelt.



Daarna werden de klapschaatsen aangetrokken.

We trainen voor de Elfstedentocht en komen dan door Kimswerd, de plaats van "Grutte Pier"


Het winterbier en de ijsbock passen daar naadloos bij.

Maar eerst gaan we lekker fietsen met CerVuelta, zodat we goed getraind weer verschijnen aan het Pareltje aan de Vliet!