Hockeyrokkie of "Wat is het mooi hier!"

Om half 6 werd ik wakker van de regen, die keihard op het dak kletterde. Ada sliep de slaap der rechtvaardigen. Om 6 uur was het droog, maar om half 7 ging de regen op herhaling. Een half uur later was het weer droog en viel ik alsnog in slaap tot kwart voor 8.
Ik verliet de echtelijke sponde om me in de gisterenmiddag al klaargelegde sportkleding te hijsen. Samen met Ada ontbeet ik. Vlak voor het vertrek sprak ik nog even met Ivan en wenste hem succes met zijn eerste vlakke 10 km.
Traditiegetrouw fietste ik langs de rand van de Stevenshof en de Korte Vliet naar het huis van Carl Flaman, waar ik een blikje energiedrank en een krentenbol achterliet voor de tweede ronde van de marathon.
De zon scheen en het was behoorlijk warm, toen ik bij Jaap de Gorter aankwam. Hans Boers was hier al een half uur. De wereld op zijn kop. Met zijn drieën wandelden we naar de Breestraat. Hier namen we afscheid van Hans, die dankzij inzamelwerk voor de Hartstichting vlak achter de wedstrijdlopers als VIP mocht starten.

Jaap en ik moesten een stuk verder naar achteren. Bij de Eglise Wallon moesten wij wachten op het onhoorbare Wilhelmus en het eveneens onhoorbare startschot. Op een gegeven moment mochten we toch gaan lopen. Met 3 minuten en 4 seconden op de klok passeerden wij de startstreep.
Ondanks de drukte kon je vrij snel in je ritme komen. Op de Lammenschansweg passeerden we eerst de pacers van 2 uur, toen die van 4 uur en tenslotte die van 1.55. We lagen goed op schema. Bij de brug over de Vliet moest ik Jaap laten gaan. Hij zou de halve marathon gaan lopen en in 1.49.05 over de finish komen.
Op dit traject kwam ik diverse bekenden tegen, die me aanmoedigden: Ans van Dijk, Carl Flaman, Sebastiaan Scargo, Boy van Dijk en Aad Grimbergen.
Vanaf de Miening liep ik een tijdje achter een vrouw in een hockeyrokkie. Opvallend, daar verreweg de meeste lopers, zowel mannen als vrouwen, tegenwoordig in stretchbroeken lopen. Vlak voor de drinkpost in Zoeterwoude haalde ik haar in, maar daar ik naast een sportdrank mijn eerste krentenbol at, werd ik op mijn beurt weer ingehaald door het hockeyrokkie.
Pas op het Hofpolderpad had ik het hockeyrokkie weer bijgehaald. Bijna had ik de wielerterm "erop en erover" gebruikt, maar dat geeft alleen maar aanleiding voor misverstanden. Dat doe ik dus maar niet, want op het gebied van (huwelijkse) trouw ben ik de saaiheid zelve. Ik ben geen rokkenjager, laat staan dat ik te boek sta als een hockeyrokkiejager.

Vanaf het Hofpolderpad hadden we de wind grotendeels tegen. Normaal gesproken vind je dat niet prettig, maar doordat de zon door de bewolking heen gebroken was gaf deze wind enige verkoeling, hetgeen toch wel prettig aanvoelde.
Het eerste kwart van de marathon ging in 55.44, een schema dus van in de 3.50, dus ik mocht tevreden zijn. Het lopen langs de Korte Vliet ging soepel en ondanks dat ik voornamelijk door lopers van de halve marathon omringd was, haalde ik meer atleten in, dan dat ik zelf ingehaald werd.

Eén van de lopers, die me wel inhaalde, was een vrouw op het fietspad langs de rand van de Stevenshofpolder. "Wat is het mooi hier!", zei ze tegen de man, waarmee ze liep.
"Ja", antwoordde ik: "En deze week hebben ze bij de provincie besloten, dat dwars door deze mooie polder een snelweg moet worden aangelegd."
"Zonde", zei de vrouw. Ik was het volkomen met haar eens. Maar ja, hoe peuteren we dat die lui op het provinciehuis aan het verstand. Als er een raadslid is van de VVD, die niet eens wist, dat er bij Tienhuizen langs de A44 10 huizen staan, die tegen de vlakte moeten, dan weten we, hoe zorgvuldig over dit soort projecten wordt geoordeeld....
Bij de molen van de Stevenshof kwam ik mijn vrouw en mijn jongste dochter tegen. Met een Bounty en een krentenbol als proviand begon ik aan het laatste deel van de eerste ronde. Bij de Hadewychlaan zag ik Hans en Cora Zuijderduijn, die kennelijk gezegd hadden, dat ik met een klein baardje liep.
"Ik zie geen baard", zei deze vrouw.
Dat klopt. Vanwege de aerodynamica heb ik mijn gezicht gisterenmiddag superglad geschoren. Ben ik ook eens een gladde jongen!
Op de Rijndijk liep ik vlak achter iemand, die op blote voeten liep. Vanaf een feesttent klonk in plat-Leids: "Die gozer heb z'n schoenen verloren!"
Zonder problemen liep ik naar de gezellig drukke Jacob Catslaan en de Morspoort. Bij de Aalmarkt was ik al helemaal links voorgesorteerd, toen ik tussen het toegestroomde publiek Marieke van Hoek ontwaarde. "You may kiss the bride", schoot er door mijn hoofd. Ik stak de Aalmarkt dus dwars over en feliciteerde Marieke, die vorige week met Jos Dohle is getrouwd.
Bij het schaatsen zou bij 1.53.22 de bel voor de laatste ronde geklonken hebben, maar daar doen ze bij de marathon niet aan. Met enkele andere lopers stak ik de fraaie Koornbeursbrug over. Via de Nieuwe Rijn begonnen we aan tweede ronde van 21,1 km.

Via de ventweg van de Lammenschansweg begaven we ons naar de Vrouwenweg, waar Carl Flaman al klaarstond met mijn caffeïnedrank en de krentenbol. Ik ritste mijn heuptas open om een energiegel te pakken, waarop Carl ad rem zei: "Je hoeft niet te betalen, Bert!"
Soepeltjes liep ik naar het inmiddels al aardig leeggestroomde Zoeterwoude-Dorp. Zeker driekwart van de toeschouwers van de eerste ronde waren vertrokken.
Het was inmiddels broeierig warm uit de wind, dus het was geen straf, dat we de wind na het verlaten van Zoeterwoude weer tegen kregen.

Mijn Elfstedenmaten zullen het niet geloven, maar pas na ruim 28 km had ik bij de Vlietlanden mijn eerste en enige plaspauze van deze marathon.
Met 2.54.36 liep ik nog steeds onder de 4 uur. Inmiddels nam ik bij iedere drinkpost 2 bekertjes sportdrank, terwijl Ada mij langs de Korte Vliet ook van een flesje water voorzag.
De beruchte 35 km, het punt waar de man met de hamer meestal klaar staat, passeerde ik probleemloos. Bij de molen in de Stevenshof kwam ik Ivan, Ana, Siebe en Nerea tegen, die op het punt stonden naar de Breestraat te gaan fietsen voor de 10 km.
De laatste 6 km ging net zo vlak als de rest van de tweede ronde.
Daar diverse maathonlopers overgeschakeld waren op een combinatie van een stukje hardlopen en een stukje wandelen, haalde ik nog diverse lopers in. Bij de Jacob Catslaan was het duidelijk: ik zou onder de 4 uur duiken.
Bij de Aalmarkt stonden de al gefinishte Hans Boers en Jaap de Gorter mij samen met Juul Mentink al op de wachten. Van Juul kreeg ik een bos oranje gerbera's, die goed paste bij mijn oranje Ternera-wielrenpet uit prachtige Asturias.

Met de bos in de linkerhand passeerde ik mijn collega Martine Schreuder, die met haar man Frank op de finish van de marathon af was gekomen.

Terwijl ik met een brutotijd van 3.59.23 de finish op de Vismarkt passeerde, werd aan de andere kant van het stadhuis de 10 km op de Breestraat weggeschoten.

Mijn nettotijd zou 3.56.20 worden, mijn op een na beste marathontijd!
Vlak na de eindstreep zag ik Ada, aan wie ik de bloemen overhandigde om het volgende lied te kunnen logenstraffen.

Met de 10e marathonmedaille om mijn nek werd ik voor de radio geïnterviewd door TV West. Daarna kon ik een Aquarius pakken en een tweetal Amstel light. Intussen waren we een minuut of 10 verder en kwamen de laatste lopers van de 10 km de Breestraat uit gelopen.
Met Hans, Jaap, Juul en Ada liep ik over de Steenschuur naar de Pieterskerk, waar ik mijn eveneens traditionele marathonshirt ophaalde.
Hans was trouwens gehavend uit de strijd gekomen. Op het fietspad aan de rand van de Stevenshof was hij van achteren onderuit gelopen en moest hij zich laten behandelen aan allerlei schaafwonden. Het is ook onbehouwen volk, wat daar in de Stevenshof huist!
Zijn tijd van 1.47.22 had anders een tijd van 1.43 of daaromtrent geweest.
Gezeten aan een Leffe in het huis van Jaap en Juul adviseerde ik Hans om een tetanusinjectie te gaan halen. Ik weet, dat er regelmatig ruiters over de fietspaden rijden op hun viervoeters. En paardenpoep is de voornaamste besmettingsbron voor tetanus.
Jaap bood aan, om met Hans naar de eerste hulp op het LUMC te gaan. De eerste loop in Leiden na mijn 50e verjaardag ging Hans met mij naar het LUMC, de eerste loop in Leiden na zijn 50e verjaardag ging Jaap er met Hans naar toe. Jaap is bij deze dus alvast gewaarschuwd voor 2015....
Ik fietste in het zonnige en warme weer naar huis, waar bleek, dat de momenteel matig getrainde Ivan de 10 km in 52.18 gelopen had.




Maar eerlijk gezegd had ik niet anders verwacht. Zijn achternaam betekent in het Spaans "goede 10"!

De qua lopen ongetrainde Siebe was zonder startnummer na de dranghekken met Ivan meegelopen en kreeg na de finish eveneens een medaille omgehangen. Vermoedelijk die van de eerst binnengekomen zwartloper.

Na een verfrissende douche kon ik als goed katholiek op deze zonnige zondag mij tot St. Bernardus wenden en aan tafel aanschuiven voor de pizza, die Ada tussen de bedrijven door voor ons allemaal had gebakken.
Wat heb ik toch een fantastische vrouw!

Avondwandeling

Gisterenavond aten we, op mijn verzoek, een macaronischotel. Het was wel op een Spaanse tijd. Om 9 uur 's avonds zaten we met ons zevenen aan tafel. Siebe was met de delegatie uit España een middag in Amsterdam geweest met onder andere de onvermijdelijke, maar wel altijd mooie rondvaart over de grachten, de Amstel en het IJ. De Kalverstraat op zaterdagmiddag vonden ze toch wat minder geslaagd. Om een uur of 8 waren ze thuis.
Onder het eten zei Ivan, dat hij toch wat opzag tegen het lopen van een vlakke 10 km. Waar wij moeite hebben met heuvelachtig of bergachtig terrein, bekijkt deze inwoner van het prachtige Asturias het van een heel andere kant. De afdaling zien zij als rust nemen!
Na het avondeten maakten we een avondwandeling langs de rand van de Stevenshof, waar nu koeien en schapen nog vredig in het weiland staan. Over een paar jaar kon dat wel eens verleden tijd zijn.

Weer tussen de huizen zagen we door de grote ramen met geopende gordijnen de beelden van de finale van Bayern tegen Chelsea. Op de terugweg hadden Ivan en ik het over voetbal. Ivan is fan van Barcelona en ik van Ajax. Siebe daarentegen is fan van Feyenoord. Ik kan u garanderen: ik heb hem heel netjes opgevoed!
Al pratend kwamen we uit op het Europees kampioenschap voetbal. Ivan en ik waren het er over eens, dat de finale net als in 2010 Nederland-España gaat worden. U weet dus, waar u uw geld op in kunt zetten.
Thuis gekomen konden we de verlenging van Bayern-Chelsea gaan bekijken met de Nederlandse specialiteit: het nemen van strafschoppen. Robben wist de penalty op werkelijk magistrale wijze om zeep te helpen. U ziet het, we zijn weer in blakende vorm voor een eventuele strafschoppenserie.
Gelukkig hebben de Germaanse oosterburen dat goed begrepen. Goed voorbeeld doet goed volgen.

Zelf heb ik de penaltyreeks gemist. Met het oog op de marathon lag ik om 11 uur in bed.

Startnummer 12130

Vanmorgen heb ik, net als gisteren, gewerkt in de bibliotheek van Rijnsburg. Het was heerlijk weer en voor het eerst in 2012 had ik mijn zomerjas aan. We zitten inmiddels al op 19 mei, hetgeen toch wel iets zegt over het koude weer vanaf eind maart.
Na gewerkt te hebben, fietste ik naar Leiden, waar Jaap de Gorter en ik onze startnummers op gingen halen. Tijdens de marathon loop ik met nummer 9517. Maar ik haalde, zoals een goed gastheer betaamt, nog een nummer op: 12130.
Met dit nummer loopt Ivan, een broer van Ana, morgenmiddag de 10 km. Donderdagavond is hij met zijn vriendin Nerea aangekomen voor een lang weekeinde Holland. Het is een toeristisch programma: gisteren de Keukenhof, vandaag Amsterdam en morgen de marathon van Leiden.

Komend uit de bergen van Asturias zullen dit vooralsnog de vlakste 10 km uit zijn leven worden.

In het recente verleden heeft hij wel eens de halve marathon van Covadonga gelopen, eentje met flinke kuitenbijters.

Dus als u morgen iemand met startnummer 12130 ziet lopen, moedig hem dan aan met "Olé Ivan!"

Rust en Vreugd

In een grijs doch langharig verleden, gingen we ieder jaar dauwtrappen op Hemelvaartsdag. Dat zat er dit jaar niet in. Gisterenavond kreeg ik spierpijn in mijn bovenlijf, toen ik van mijn werk naar huis fietste. "Ik ga toch geen griep krijgen", flitste het door mijn hoofd. Dat zou me alsnog mijn tiende marathon gaan kosten.
Thuis nam ik meteen een paar keer infludo en hield me verder die avond heel rustig met wat bloggen en wat lezen. Om half 11 ging ik naar bed, waar de slaap al vrij snel kwam. Met wat korte onderbrekingen sliep ik door tot half 9. Niet echt wat je dauwtrappen kunt noemen.

Na het ontbijt bracht ik oud papier, plastic en glas weg naar de daarvoor bestemde bakken en ging een stukje fietsen. Eerst fietste ik naar de volkstuin van Ana en Siebe, waar alles door het groeizame weer van de laatste maand de grond uit gespoten was.
Via de lommerlijke dreven van Wassenaar reed ik naar de Landgoederenroute. Vooral het bord "De Hartenkamp" haalde bij mij veel mooie herinneringen naar boven. Tegenover Pedagogische Academie "De la Salle" lag aan de overzijde van de Herenweg op landgoed "De Hartekamp" en psychiatrische instelling.

De Pedagogische Academie met HAVO-top lag eveneens op het terrein van een landgoed, pal naast speeltuin "De Linnaeushof". Ik kan u verzekeren: je ging hier iedere dag met plezier naar school!
Door de bossen fietsend kwam ik uit op het parcours, waar ik regelmatig met Hans Boers loop. Op de plek, waar vroeger de Menken melkfabriek stond van de orrichter en naamgever van de Menken IJshal, staan nu appartementenflats uit het hogere marktsegment. Ik fietste door de poort het landgoed "Rust en Vreugd" op en een kilometer verder weer af.
Onder de A44 reed ik de Horstlaan op om langs de nederige stulp van de jarige Maxima te fietsen. Uiteraard verwachtte ik, dat hier een lakei me op stond te wachten met de mededeling: "Meneer Breed, zou u zo goed willen zijn om een bakkie te komen doen bij de jarige en haar man?", maar helaas, dit royale gebaar bleef achterwege.
Ik fietste door naar Leidschendam, waar ik bij Hans Boers in de zonnige achtertuin even kon bijkletsen onder het genot van een kop muntthee. Via de Velostrada reed ik met 33 km op de teller weer op huis aan. Ik was bepaald niet de enige fietser op deze mooie Hemelvaartsdag. Onderweg was ik ook al veel hardlopers en wandelaars tegen gekomen.
Thuis waren Ana en Siebe druk doende alles in orde te brengen voor de komst van Ana's broer Ivan en zijn vriendin.

Na de lunch ging ik nog een kilometer of 6 hardlopen langs de rand van de Stevenshof. Tot mijn verbazing was de Annie Romeinsingel nu geheel met klinkers bestraat. In 3 werkdagen tijd! Kennelijk heeft de komst van de marathon het werktempo lichtelijk verhoogd.
Terwijl ik me ging douchen, gingen Ana en Siebe de molen van de Stevenshof bekijken, die ter gelegenheid van deze polderdag geopend was.

Zo kon deze bergbewoonster uit Asturias met eigen ogen aanschouwen, hoe de polders in vroeger jaren drooggelegd en drooggehouden werden.

Mijn trainingsarbeid voor de marathon van Leiden zit erop. Ik pak nu een paar dagen rust. Met vreugde zal ik me op het lezen storten.

Horrible tango

Het was gisteren geen goede dag voor me. 's Middags werd bekend, dat Flevonice failliet verklaard is. Of er nog een doorstart komt van deze unieke baan, ook al is het ingekort naar 3 km, is nog maar de vraag.

's Avonds las ik op de site van het Leidsch Dagblad, dat de provincie Zuid-Holland gekozen heeft voor aanleg van Rijksweg 11 West, net ten zuiden van de Stevenshof en dwars door Voorschoten heen, vermomd als Rijnlandroute.
Als sportliefhebber gaat een van mijn favoriete trainingsrondjes ineens een stuk minder aantrekkelijk worden: het fietspad aan de rand van de Stevenshof komt vlak langs de N11 West te lopen. Uit de wetenschapsliteratuur weten we, dat fijnstof so wie so niet goed is, maar dat het effect veel erger wordt, als je diep ademhaalt. En bij hardlopen doe je dat. Zeker weten!
Daarnaast doorsnijdt deze nieuwe snelweg ook nog eens zowel de Schenksloot als de Dobbewetering. De mogelijkheid om vanuit de Stevenshof lekker de polder in te kunnen schaatsen richting de Horsten wordt op deze manier de grond in geboord.

Was er dan niks goed aan de dag van gisteren? Jawel, ondanks het koude weer met een regenbui op de terugweg van Cronesteyn naar De Bult, heb ik lekker getraind. Er zaten weer wat nieuwe oefeningen bij de droogtraining van de IJVL en dan ga je ineens wat spieren voelen, waarvan je niet wist, dat je ze had. Maar goed, we willen komend seizoen weer goed beslagen ten ijs komen.
Aan het slot hadden we een serie oefeningen om de coördinatie te trainen op een op het fietspad neergelegde touwladder. Ik heb niet het idee, dat de varianten, die wij lieten zien, van te voren zo bedacht waren door onze trainer.

"Het lijkt wel een tango", zei Frank Damen met gevoel voor understatement.
Geheel naar waarheid zei deze bibliothecaris: "Onze uitvoering heeft meer weg van een horrible tango!"

Kort

Gisterenochtend vertrok de voorzitter van de Vakbond voor Oude Hippies naar zijn werk.

Onderweg kwam ik al fietsend langs de zaak van Edwin Minnee, met wie ik in tijden van natuurijs veel mooie schaatstochten maak.

Met hem had ik het over de voordelen van homoschaatsen, in de volksmond ook wel kluunschaatsen genoemd.
Nu gaat praten en breien niet altijd samen, maar praten en knippen ging deze Katwijkse kapper goed af. Zo kwam ik met een zeer kort kapsel op mijn werk aan, waar ik begon met....een pauze.

Mijn haardracht is in ieder geval in marathonvorm.
Zondag weet ik, of de rest van het lichaam dat ook is.

Royal ten

Bij het opstaan voelde ik, dat een swingfeest geen ideale voorbereiding is op een prestatieloop. Met Jaap de Gorter zou ik naar Den Haag gaan, waar de "Royal ten" op het programma stond.
Het grote voordeel van fietsen is, dat je je spieren lekker los rijdt. De stamheid verdween uit mijn benen, terwijl we over het fietspad langs de A44 tegen de wind in trapten. We werden teg hoogte van de Landscheidingsweg ingehaald door 3 fietsers in hardloopjacks. Door hen te volgen kwamen we eenvoudig bij het grote kantoor, waar we ons in konden schrijven voor de Royal ten.
De kleedruimte was in ieder geval zeer royaal. We mochten ons omkleden in de vergaderzaal. Om kwart voor 2 gingen we even rustig inlopen, waarna we ons naar het startvak begaven, waar om 2 uur het startschot klonk.
Met zo'n 2700 andere 10-kilometerlopers begaven we ons op weg over de mooie, brede wegen. Het zonnetje scheen en de temperatuur was aangenaam. Dat bleek 's ochtends al: voor het eerst in 2012 konden we in onze tuin ontbijten.
Door de brede wegen aan de oostzijde van paleis "Huis ten Bosch" kon je vrijwel meteen lekker in je eigen ritme komen. Met een gemiddelde van zo'n 12 km per uur passeerden we het 5 kilomerpunt. Dat het ook anders kan bleek op de brede Bezuidenhoutseweg. We waren zo'n 13 minuten onderweg, toen de eerste lopers ons aan de overzijde tegemoet kwamen rennen. Zij waren al op weg naar het 5 kilometerpunt en bijna 2 keer zo snel als Jaap en ik. Wat een tempo. Als sportliefhebber kun je hier alleen maar van genieten.
Na een rondje door de wijk Marlot begaven wij ons ook op de terugweg over de Bezuidenhoutse weg, waar de staart van de Royal ten nog steeds onderweg was naar de ronde van een kilometer, die wij al hadden afgelegd.
Na de drinkpost halverwege draaiden we rechtsaf de bospaden van het Haagse bos in. Ondanks dat het hier smaller was en je moeilijker in kon halen, verhoogden we ons tempo. We liepen langs de ijzeren hekken van "Huis ten Bosch" tot de hoofdingang van het paleis om met een bocht van 180 graden richting Utrechtse Baan te lopen. We liepen een klein stukje langs het beginpunt van de A12 om vrij snel het Haagse bos weer in te duiken.


Op het laatste stuk van dit grote park moest Jaap lossen, maar wat ik verwachtte gebeurde. In de laatste 100 meter wist hij me met een felle eindsprint in te halen en me te kloppen: 48.24 om 48.26.

Maar ik was zeer tevreden. De tweede helft van de loop ging sneller dan de eerste. Als dat volgende week bij de marathon van Leiden ook zou lukken....
Behalve een medaille kregen we ook een rode roos.

Daar kunnen we op deze moederdag mee aankomen bij onze partners.

We fietsten naar het spoor toe, waarna we over de Velostrada weer richting Leiden trapten. Voor de skeeleraars onder de lezers: er is sinds juni vorig jaar in Leidschendam nog geen meter skeelerasfalt bij gekomen!
Met de wind in de rug schoten we lekker op. De Royal ten is een leuke voorbereidingsloop voor de marathon van Leiden.