Intervaltraining

We beleefden een frisse start vandaag, ook al kwam het in onze omgeving niet tot vorst aan de grond. 

Zoals gebruikelijk op donderdagochtend fietste ik om half 9 naar IJshal De Vliet om met de "Krasse knarren" te gaan schaatsen. Net als vorige week donderdag was maar een tiental van hen opgekomen. Maar daar stond tegenover, dat er een meisje van 13 met ons meereed, dat de gemiddelde leeftijd aardig drukte.

Haar faam was haar vooruit gesneld. Tijdens de week, dat ik met koorts verstek had moeten laten gaan, had Lotte al met de "Krasse knarren" meegereden en toen zij op kop kwam het peloton aardig uiteen gereten.

Dit riep bij mij herinneringen op aan Kai Verbij, die met de basisschool uit Hoogmade in de Leidse IJshal aan de Vondellaan kwam schaatsen. Als enige scholier kwam hij op de buitenbaan schaatsen. Hij reed aan de staart van het peloton "Krasse knarren" gemakkelijk mee. Toen werd hij door de rappe mannen onder ons uitgedaagd. Kai kreeg 10 meter voorsprong en dan zouden we zien, hoe lang het duurde, voor hij gepakt was.
Nou, niet dus! Cor Vergeer, Wierd Wagenmaker en Arthur van Winsen, de snelsen onder ons, reden op een gegeven moment kop over kop, maar kwamen geen meter dichterbij Verbij!
Dit gevoel bekroop mi vandaag bij de training van de "Krasse knarren". Lotte reed met ons mee en als er nog 2 rondjes gereden moesten worden, haalde ze ons buitenom in en ging er als een speer vandoor. 
Doordat zij als enige een transponder had, konden we haar rondentijden zien. 
Reden we als peloton rondjes 37, dan was de voorlaatste van Lotte 29 en de laatste 27 seconden. Op een gegeven moment kwamen er rondjes 26,6. Voor een 13-jarige bijzonder hard. Het Kai Verbijgevoel kwam op herhaling.

Daar ik op verzoek van Jacques Doeleman de piramide had aangepast in een halve aftelrijm, reden we 4, 8 en 12 rondjes, voordat ik aan de 21 rondjes begon. Toen hadden we er 45 gedaan, waarna we af konden tellen van 10 naar 1. Dit hield wel in, dat het tempo omhoog ging en het een heuse intervaltraining werd voor ons allemaal.
Bij deze kan ik u wel verklappen, dat ik geen rondjes 26,6 heb gereden.....

Langs de Zijderoute

De historicus Peter Frankopan schreef het gedegen standaardwerk "De Zijderoutes" over deze historische verbinding tussen Oost- en West-Azië.

In deze eeuw timmert China flink aan de weg met de Nieuwe Zijderoute.

Toen een aanbod van de VPRO langskwam voor een theaterprogramma van Jelle Brandt Corstius en Ruben Terlou onder de titel "Langs de Zijderoute" bestelden we direct 2 kaartjes voor 5 maart in "Tivoli" in Utrecht.

Om 4 uur fietsten we naar Leiden Centraal, waar we de trein naar de Domstad namen. Daar wandelden we naar "De Werfkring", een vegetarisch restaurant in één van de werfkelders aan de Oude Gracht.

Hier prikten we een vorkje met Elsa. Met mijn jongste schoonzus konden we bij een smakelijke  maaltijd bijpraten. Na dit gezellige samenzijn wandelden we naar "Tivoli", waar we veel te weten kwamen over de expansiedrang van China en Rusland en wat dit voor gevolgen heeft voor de omliggende landen. Daarnaast waren er veel grappige anekdotes over het leven in Rusland, China en de landen langs de nieuwe Zijderoute.

Historie en actualiteit liepen in dit leerzame theatercollege over de Zijderoute door elkaar heen.

Uiteraard kwam de Russische inval in Oekraïne aan bod. Bijzonder was, dat Ruben Terlou op het moment van de invasie in Rusland aan het filmen met een Oekraïense cameraman, die ook muzikaal bleek te zijn. Aan het slot van de avond trad hij met zijn gitaar op. Het lied heb ik niet kunnen vinden, wel eentje van "Pink Floyd"

Jelle Brandt Corstius heeft een boek over Oekraïene uitgebracht onder de titel "Spullen brengen".

Als u de kans krijgt om naar "Langs de Zijderoute" te gaan, kan ik het u van harte aanbevelen.

Redelijk snel herstel

De training met de "Krasse knarren" in IJshal De Vliet zou voor mij een goede graadmeter worden, hoe snel ik hersteld was van de Halve Wintertriatlon. Na een fietsrit van 5 kilometer in een miezerregen, die volgde op een nacht met lichte vorst aan de grond, trok ik mijn schaatsen aan en stapte op het niet gedweilde ijs.

Er werd gewerkt aan de lift, waardoor de Mammoth het ijs niet kon betreden. Maar vergeleken met zondag was het een spiegelgladde ijsvloer. Daar de transponders nu uitgelezen konden worden en een paar "Krasse knarren" in het bezit ervan waren, konden we zien, hoe lang we over een rondje deden.
In het begin had ik moeite om het peloton van 15 "Krasse knarren" bij te houden, maar gaandeweg ging het steeds beter. De ultieme proef was de 5 kilometer, die ik bij deze piramide op kop zou rijden. Deze ging mooi vlak. Vrijwel alle ronden zaten tussen de 37,8 en de 38 blank. Als je in ogenschouw neemt, dat ik zondag slechts 2 rondjes nipt onder de 40 seconden had, is er sprake van een redelijk snel herstel.

En dan te bedenken, dat de "Krasse knarren" ruimere ronden reden dan ik zondag deed. Maar ja, toen was het ijs stroever. Dat kon je dus tegen elkaar wegstrepen.

Natuurlijk voelde ik af en toe mijn benen, vooral aan het eind als ik snellere ronden bij probeerde te houden. Tot 36,5 seconden per ronde lukte dit aardig, ging het sneller, dan moest ik afhaken.

Maar al met al was ik tevreden met deze training. Het geeft me vertrouwen voor de Bert Grotenhuis Bokaal dat ik redelijk snel herstel.

Haarfijn

Een redelijk betrouwbaar middel om te bepalen, hoe diep je gegaan bent bij een zware inspanning is het traplopen en met name het van de trap af lopen. Soms duurt het wel 4 dagen, voordat de pijn in de bovenbenen bij het traplopen is verdwenen.
Als je in topvorm bent, dan kun je zonder enige pijn blijven traplopen. Vandaag had ik bij deze bezigheid geen pijn, maar daar ik niet in een blakende vorm steek is de conclusie, dat ik gisteren bij de Halve Wintertriatlon niet echt diep hen gegaan.

Vanmorgen fietste ik naar IJshal De Vliet, waar ik les zou geven voor de Schaatsschool. De opkomst van de beginnersgroep was niet bijster groot te noemen. Er was slechts één vrouw. Nu heeft ieder nadeel zijn voordeel: ik kon een uur lang werken aan haar techniek. Ik kon haarfijn uitleggen, wat zij moest veranderen aan haar techniek om beter te gaan schaatsen. Als je privéles krijgt, dan boek je in een uur tijd grote progressie.

Na de thee fietste ik naar het Stadhuisplein, waar ik deelnam aan het maandelijkse klimaatalarm.

Ik kan haarfijn uitleggen, waarom. Voor schaatsers op natuurijs is de klimaatopwarming allang een feit. Dit staatje met de 30-daagse temperatuuranomalie is hiervoor representatief.

De laatste officiële Molen- en Merentocht over de Kagerplassen en omgeving, die in onze jeugd gemiddeld om de 2 of 3 jaar gehouden werd, stamt uit.....januari 1997! Net zo lang geleden als de laatst gehouden Elfstedentocht!

Nadat ik thuis geluncht had, fietste ik naar de volkstuin, waar ik Ada ophaalde. Samen fietsten we naar Katwijk, waar we ons lieten knippen door Edwin Minnee. Deze Katwijkse kapper voerde zijn werk haarfijn uit.

Halve Wintertriatlon

Na jaren afwezigheid beleefden we vandaag de herstart van de fameuze Wintertriatlon van Leiden. Na de glorieperiode in de jaren '90 met lange wachtlijsten werd in het begin van deze eeuw het aantal deelnemers ieder jaar lager. Op een gegeven moment kwam het aantal deelnemers onder de 50, terwijl het aantal vrijwilligers nog steeds ruim 100 bedroeg.

De omzetting van de Wintertriatlon in een Run-Skate-Run en later een Winterbiatlon bracht niet de gehoopte opleving en dit evenement bij de Leidse IJshal stierf een stille dood.

Maar met de komst van IJshal De Vliet werd het in het graf kennelijk ietwat onrustig. Dusdanig, dat een heuse herrijzenis van de Leidse Wintertriatlon plaatsvond.

Als duursporter pur sang had ik me uiteraard opgegeven voor de Wintertriatlon, maar een langdurige verkoudheid, die op een gegeven moment gepaard ging met koorts, gooide roet in het eten. Het hoogst haalbare was de Halve Wintertriatlon en gelukkig kon ik de afstand omzetten.

En zo fietste ik vanmorgen naar IJshal De Vliet. In mijn hart voelde ik mezelf een watje, maar ja, je kunt je lichaam beter niet overvragen.

Het was om 8 uur nog behoorlijk fris, maar er stond weinig wind. Daar kon het dus niet aan liggen als het niet liep....

Ik reed naar het wisselvak, waar ik de retro Peugeot stalde bij nummer 254.

Ik kreeg een startnummer op mijn helm en om mijn zadelpen. Met spelden maakte ik een startnummer vast aan een heuptas. De deelnemers aan de Wintertriatlon vertrokken om half 9 voor de 10 kilometer hardlopen, zodat zij al op de fiets zouden zitten als wij aan de Halve Wintertriatlon zouden beginnen.

Fleur Spijker, de wethouder van Sport, die op 7 oktober maar liefst 3 gloednieuwe sportaccommodaties opende, schoot ons om half 10 weg voor de 5 kilometer.

Samen met IJVL-voorzitter Vero Nater vertrok ik vanaf de achterste rijen. Ik had niet ingelopen en deed hetzelfde als bij de marathon: niet inlopen en de eerste kilometer gebruiken om warm te lopen. De energie, die je hiermee bespaart, kun je aan het eind soms hard nodig hebben. Langzaam maar zeker sloop ik naar de middenmoot toe.





Ik nam een energiegelletje en een pakje chocolademelk, zette mijn schaatshelm op en trok mijn wielerhandschoenen aan en vertrok voor mijn zwakste onderdeel: fietsen.

Ondanks dat ik jaarlijks 10.000 kilometer fiets, ben ik geen snelle fietser. Daarvoor heb je pure snelheid of pure kracht nodig en beide ontbeer ik.

Maar het was, ondanks een paar spettertjes onderweg, heerlijk fietsweer op deze warmste 3 maart ooit gemeten. Ik genoot dan ook van de ruim 25 kilometer fietsen, waarbij ik alleen maar ben ingehaald. Daarbij kwamen we langs de natuurijsgebieden Driemanspolder en Vogelplas, nu een lustoord voor watervogels.

Ik heb wel eens op 3 maart op de Vogelplas geschaatst....
Bij natuurijs was mijn kans op deelname aan de Halve Wintertriatlon net als de temperatuur onder 0 gekomen!

Als één van de laatste fietsers stalde ik mijn oude brik voor de ingang van het openluchtzwembad en liep de paar honderd meter naar de 250-meterbaan. Daar nam ik nog een gelletje, dronk wat water en met mijn kluunschaatsen aan begon ik aan de 10 kilometer. Nu schaats ik al het hele seizoen op deze baan, maar zo slecht als vandaag heb ik het niet meegemaakt.
Door de drukte was het ijs aardig verrot gereden, maar in de bochten zaten diverse scheuren. De oorzaak zag ik om mij heen: mensen op vaste schaatsen, die met veel kracht afzetten met de punten van de schaats. Een gratis tip mijnerzijds: bij de Schaatsschool in IJshal De Vliet kunt u technieklessen volgen!

Gaandeweg werd het wat rustiger en had je meer ruimte om je slag af te maken.


Na de 10 kilometer, waarvan het tweede deel het beste was, reed ik nog een paar rondjes uit op de inrijbaan. Dat deed ik met Walter Boon, die als vrijwilliger de omvergereden pylonen weer recht zette. Zonder de ruim 100 vrijwilligers hadden we geen Wintertriatlon gehad. Vrijwilligers, bedankt!!!

Ondanks dat ik als laatste man op de Halve Wintertriatlon gefinisht was in 2.11.35, was ik tevreden. Meer zat er vandaag niet in. De hele Wintertriatlon zou te hoog gegrepen zijn geweest.

(Klik op de afbeelding om de tekst te vergroten)
Maar als training voor de Bert Grotenhuis Bokaal volgende week vrijdag kon ik geen betere training krijgen.

Transpondertest

Vanmorgen stond om 11 uur een kinderpartijtje op het programma. Dat betekende wel, dat ik mijn programma om moest gooien. De boodschappen, die ik altijd haal voor mijn schoonouders en onszelf, zou ik na het kinderpartijtje doen. Het alternatief om de boodschappen eerst te halen en deze in de fietstassen te laten zitten bij IJshal De Vliet was niet zo aanlokkelijk. Na het schaatsen zou je immers een lege fietstas aan kunnen treffen.

Ik was vroeger bij de IJshal dan de afgesproken tijd, daar afgelopen dagen de transponders uitgelezen konden worden. Nu had ik nog een oude MyLaps transponder, die ik ooit gekocht had bij de Zevenheuvelenloop.

Voorafgaand aan het kinderpartijtje reed ik een kwartiertje rondjes op de 250-meterbaan, waar het druk was met de zaterdagse schaatslessen van diverse verenigingen. Ik kwam een hoop bekenden tegen en kon de transpondertest als schaatsend afronden: de oude transponder werkte niet. 

Het kinderpartijtje liep geweldig. De kinderen pikten de oefeningen goed op en gingen op de funbaan steeds sneller schaatsen. Na 3 kwartier sloten we het partijtje met "Lang zal ze leven!" af en konden de kinderen nog even vrij schaatsen.
Ik trok mijn schaatsen uit en ging de wekelijkse boodschappen doen bij "De Helianth". In het zonnetje was het lekker weer voor een fietstochtje. Eerst bracht ik hun aandeel naar mijn schoonouders, waarna ik doorfietste naar de volkstuin, waar Ana en Ada de hele ochtend gewerkt hadden. Zij stonden net op het punt om naar huis te fietsen, dus ik reed met hen mee op deze winderige dag.

We lunchten met zijn drieën uitgebreid, waarna Ada en Ana samen naar de mooie Leidse binnenstad gingen voor wat inkopen, terwijl ik de tafel afruimde en de vaat deed. Daarna zette ik alles klaar voor de Halve Wintertriatlon van morgenochtend.

De wekker staat op kwart voor 7 en dan wil je niet misgrijpen door iets essentieels te vergeten.

Hoewel nog niet in vorm, ben ik wel klaar voor de Halve Wintertriatlon.

De Dukdalf

Gisterenavond hadden we het met Siebe en Ana over een artikel in Trouw onder de titel "Ons voedsel is te goedkoop".

Dit staatje geeft aan, dat de boeren vaan onderbetaald worden voor hun werk.
Het boerenprotest komt niet uit de lucht vallen.
Daar staat tegenover, dat zo'n 60% van de Europese subsidies landbouwsubsidies betreffen. Deze komen vaak ten goede aan de grootgrondbezitters onder de boeren. Hoe meer grond je hebt, hoe meer subsidie. Een befaamd voorbeeld is in Spanje de Duc d'Alva. Inderdaad, de Hertog van Alva.
De nazaten van de gevreesde landvoogd uit de Tachtigjarige oorlog behoren tot de rijkste Spanjaarden. Desondanks ontvangen ze de meeste landbouwsubsidies.
Wijs echter niet meteen met de vinger naar de Spanjaarden met de kreet "Rare jongens, die Spanjaarden!"

Wij kunnen er namelijk ook wat van. Jaarlijks betaalt Nederland voor maar liefst 46 miljard euro aan fossiele subsidies. En ook hier zie je hetzelfde mechanisme: de rijksten ontvangen de meeste subsidie!
Vanmiddag fietste ik na de lunch naar IJshal De Vliet. Daar zou ik met Annelies lesgeven aan leerkrachten van "De Dukdalf". Inderdaad, de zware paal in het water om schepen aan vast te leggen en die is vernoemd naar de Hertog van Alva.

De leerkrachten pikten na een zeer aarzelend begin de oefenstof goed op. Eerlijk gezegd ging het boven verwachting. De les van een uur op de 250-meterbaan liep uit tot anderhalf uur. Maar goed, als iedereen het naar zijn zin heeft en de trainers van de leerkrachten ook, dan is iedereen blij.
Ik at en las wat in de kleedkamer, daar ik om 5 uur met Walter Boon had afgesproken voor de afsluitende schaatslessen van de IJVL, waarbij we een mini-Elfstedentocht op de 250-meterbaan wilden organiseren. 

Walter had een eerste opzet gemaakt, ik bracht mijn ervaring met de afsluiting van de kinderen uit Oegstgeest in. Samen kwamen we er wel uit.


Daarna trokken we onze schaatsen aan om de kinderen van de IJVL schaatsles te geven. Voor de kinderen van de Buitenschoolse sport was het de laatste schaatsles. Ik wees hen op de mogelijkheid van een proefles....