Rondje 32

 

Op klomphoogte kwam het vanmorgen tot lichte vorst en op ooghoogte vroor het nipt.
Met een maximumtemperatuur van 3,6 graden Celsius was er sprake van een waterkoude dag.
Na het ontbijt fietste ik naar IJshal De Vliet om met de "Krasse knarren" aan de gebruikelijke training van 25 kilometer te beginnen.

Nadat ik na de dweilpauze op het ijs van de 250-meterbaan was gestapt, kwam ik er achter, dat ik mijn transponder in de kleedkamer had laten liggen. Ik ging snel terug, deed de transponder snel om om na het opnieuw op het ijs stappen te constateren, dat ik nog steeds geen registratie op het rondetijdenbord kreeg. Snel terug. Onderweg van de kleedkamer naar de ijsbaan was de transponder losgeraakt en van mijn been gevallen. Haastige spoed is zelden goed!

Zodoende kon ik zonder een rondje ingereden te hebben meteen aan de bak. Met een peloton van 20 man ging het vandaag flink hard. Bij de tweede serie verscheen al een 34,8 op het scherm. De toon was gezet. Bij aanvang van de 20 rondjes, die ik op kop zou rijden, beloofde ik plechtig, dat ik het kersverse wereldrecord van Sander Eitrem op de 5 kilometer niet zou verbeteren.

En u kent mij. Ik hou me aan mijn afspraak. Een man een man, een woord een woord!
Desondanks was het een mooie vlakke rit met een negatieve split. De eerste helft ging in rondjes 36, de tweede in 35-ers met als slotakkoord 34,9 en 34,8. De serie erop zat er na wat 34-ers zelf een 33,8 bij. Maar het kon nog sneller. De laatste van de 100 rondjes ging in 32,6. Mijn eerste 32-er!

Eén van de "Krasse knarren" rijdt onder het pseudoniem Rondje_32_laag en dat klopt volledig. Want eerlijk is eerlijk: Vincent Schenkelaars is sneller dan ik en hij bezit ook een uitstekend duurvermogen. Niet voor niets had hij vorig seizoen de meeste rondjes in IJshal De Vliet gereden.
Na de koffie, thee en warme chocolademelk aan de gezellige Stammtisch ging ik snel naar huis. Daar maakte ik mijn brood klaar, at een banaan en een mandarijn en fietste naar de volkstuin, waar ik bij een tuinder in de auto stapte om een kast voor in het toiletgebouw op te halen bij een andere tuinder. Zo werd de grote tafel, die veel ruimte opslokte, overbodig.

Op de terugweg naar huis zag ik een gewoon donsvoetje, een bergeend en een vroege krokus.


Maar ik kreeg ook te maken met de vroege druppels van een grootschalig regengebied....

Achter de geraniums

Gisterenavond stond ik op het punt om naar bed te gaan, toen ik nog even op Weerplaza keek.
Tot mijn verbazing zag ik, dat het al bijna 2 graden vroor. En dat aan het begin van de nacht. Ik besloot nog even snel de geraniums binnen te zetten.

Achter de geraniums sliep ik als een roos.

Nu had ik verwacht, dat het rond zonsopgang op zijn koudst zou zijn. Meestal is dat namelijk het uur na het opkomen van de zon het geval. Vandaag echter niet.

Op klomphoogte vroor het nog een tikkeltje harder.

Met Ada fietste ik na het ontbijt naar IJshal De Vliet. Deze Leidse kunstijsbaan had met de helmplicht wederom de krant gehaald.

(Druk op afbeelding om tekst te vergroten)
We gingen naar de 250-meterbaan, waar wederom een nieuwkomer zich gemeld had voor de beginnersgroep. Daar ook deze vrouw redelijk kon schaatsen, konden we naast wat beginnersoefeningen we voort konden bouwen op de oefenstof van de afgelopen weken. De nadruk lag op het boven het standbeen komen en vandaar uit het sturen van de schaats.
Op verzoek van één der deelneemsters deden we een oefening, waarbij je iemand op natuurijs uit een wak moet halen. Normaliter doe ik dat met kinderen, maar schaatsers een stukje veiligheid bijbrengen laat ik niet gauw schieten.

Na de schaatsles dronken we koffie en thee aan de Stammtisch in de kantine. Ada ging naar huis, ik reed nog even naar "De Helianth" om de fruitvoorraad aan te vullen.

Het was inmiddels een paar graden boven het vriespunt, dus het vliesje ijs op de sloten werd al snel steeds dunner.

Na de lunch zette ik de geraniums weer buiten.

Janvier Demi-Sec

Na het trekken van 2 kiezen begon ik uit pragmatische overwegingen aan Dry January. De kaakchirurg had me vanwege de kans op nabloedingen afgeraden om alcohol te drinken.

Gelukkig hebben ze tegenwoordig goede alcoholvrije biertjes, dus de eerste helft van januari verliep alcoholvrij.

Soms heb ik voorspellende gaven en ook zonder een astroloog te raadplegen voorzag ik, dat niet geheel januari droog zou verlopen. Bij mij begon het bij het optreden van de "Hobo String Band" vorige week, waarbij de net getapte IPA's toch wel erg lekker smaakten.

Normaal gesproken zou ik de term van deze halfdroge maand eveneens in het Engels hanteren, maar we hebben een wel zeer turbulente week achter de rug met een bepaalde Amerikaan.



Alle toestanden rondom Groenland zorgt ervoor, dat in Denemarken veel Denen Amerikaanse producten gaan boycotten. In Nederland gaan er stemmen op om het WK voetbal in Amerika te boycotten.



In het kader van het boycotten van de Amerikaanse invloed op ons taalgebruik stap ik over op het Frans. Want geef nu toe: Janvier Demi-Sec klinkt toch een stuk beter dan een halfdroge januari....
En nu we het daar toch over hebben, sommige dingen waren wel erg voorspelbaar. Daar hoef je geen helderziende voor te zijn.

Als je in het kader van NIX18 geen alcohol mag drinken tot je 18e, moet je niet verbaasd zijn, dat jongeren andere dranken gaan drinken.

Alleen een bepaalde Nederlandse Trump-fan zit deze week met een kater....

Rijp en een vliesje ijs

Toen wij de echtelijke sponde om een uur of 8 verlieten, vroor het buiten licht.

Op klomphoogte was het nog een graadje lager.

Buiten was ook wat rijp te zien.

Net als de eerste krokus en heel veel sneeuwklokjes.

Met 1,8 graden Celsius kwam de temperatuur maar net boven het vriespunt uit.
Toen ik vanmiddag naar de volkstuin fietste, zag ik dan ook diverse sloten met een vliesje ijs erop.

Dat was nog duidelijker te zien bij de regenton, waar ongeveer anderhalve centimeter ijs op lag.

Ook op de volkstuin was later op de middag nog rijp te vinden.

In het tuinhuisje dronken we een kop verse brandnetelthee.

Na de thee fietste ik naar huis. De ondergaande zon zorgde voor prachtige winterluchten.

De Hollandse keuken

Wie de maximumtemperaturen van Nederland van vandaag in ogenschouw neemt, ziet bizarre temperatuurverschillen.

Veel hebben we er niet van meegekregen, want we waren druk bezig met het schilderen van de keuken.

Komende maand stappen we over op gasloos koken, dus dit was het juiste moment om de kwast en de roller ter hand te nemen in onze Hollandse keuken.

Allereerst schoven we de koelkast van zijn plek.

Daarbij kwam een flinke hoeveelheid stof tevoorschijn.


Nadat de stofzuiger zijn werk had gedaan dekten we de vloer met grote stukken plastic en kranten af en deden we verfplakband op de plinten, waarna we aan de slag konden. Ada ging met de roller aan de slag in ik met de kwast. We hadden 2 muren en een stuk plafond gegaan, toen ik om 12 uur ging lunchen. Ik moest om 1 uur in IJshal De Vliet zijn.
Olivier, één van de jonge trainers, zou een kinderpartijtje leiden en ik had hem beloofd om op de achtergrond te kijken, hoe het ging en eventueel wat tips te geven. Het was een leuk en speels partijtje op de funbaan. Een geslaagd debuut.

Na afloop ging ik naar boven, waar ik op de 250-meterbaan 40 rondjes reed. Deels deed ik dat met Marieke van Hoek en haar beide dochters. Hierbij passeerde ik de grens van 5000 rondjes dit seizoen op de dag, dat de Noor Sander Eitrem er op de 5000 meter als eerste schaatser in slaagde om deze afstand onder de 6 minuten af te leggen: 5.58.52. In Inzell.

Via "De Helianth", waar ik de wekelijkse broodbestelling ophaalde, fietste ik naar huis toe, waar Ada net de laatste hand legde aan het schilderwerk. 

De koelkast werd weer op zijn oude plek teruggeschoven en alles werd weer opgehangen, toen alles droog was. De Hollandse keuken is klaar voor gasloos koken.

Handschoenen

Vanmorgen stond in het Leidsch Dagblad een uitgebreid artikel over het snel ingeburgerd zijn van de helmplicht in IJshal De Vliet.

(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)
Toen ik de foto zag, viel mij als schaatstrainer meteen iets op. De schaatssters op de foto dragen keurig een helm, doch geen handschoenen. Ik geef viermaal per week training en weet uit ervaring, dat dit een regelmatig terugkerend fenomeen is: handschoenen vergeten! Formeel moet je dan streng optreden, maar helaas ben ik geboren met de eigenschap, dat ik bij tijd en wijle vuiltjes in mijn ogen heb.

Soms helpt het kijken in de kast met gevonden voorwerpen. Daar liggen vaak handschoenen in alle soorten en maten. Alleen een paar dezelfde handschoenen is een zeldzaamheid. Is er niets te vinden, dan helpt het verbergen van de vingers in de mouwen ook best goed.

Het dragen van handschoenen is volgens mij vanaf de opening van de Ton Menken IJsbaan aan de Vondellaan in 1976 al ten zeerste aangeraden.

Daarbij hielp de temperatuur in de oude Leidse IJshal natuurlijk volop mee. Met temperaturen van 4 graden Celsius was het schaatsen zonder handschoenen geen aangename bezigheid. In IJshal De Vliet is het met een gemiddelde temperatuur van 12 graden stukken beter uit te houden.

In de huisregels staat duidelijk, dat handschoenen verplicht zijn in IJshal De Vliet. Ik zal het handhaven. Vastberaden, maar soepel en met mate.....
En met een beetje humor. Dat werkt vaak beter dan botweg handhaven.
"Hoeveel vingers heb je nu? En hoeveel wil je er aan het eind van de les hebben?"

Buizerdloop

Vanmorgen fietste ik met mijn vrouw naar Leiden Centraal. Zij ging met de trein naar Schiedam, waar zij met een zus had afgesproken om een tante te gaan bezoeken. Ik fietste door naar "De Helianth", waar ik fruit en melk haalde. 

Thuisgekomen trok ik mijn hardloopschoenen aan en liep over het fietspad naar het olifantenpaadje langs het geluidsscherm om het weiland bij de Stevenshof.

Met een bocht liep ik terug naar de Schenksloot.

Bij de faunapassage naar de Ommedijk waren veel paddenstoelen te zien.





Maar ik vond ook een bierflesje langs tussen het fietspad en de boomstammen. Het bleek een niet geopend flesje Hertog Jan. Daar dit op Pedagogische Academie "De la Salle" één van de eerste liederen was, die we met de blokfluit moesten spelen en daarna zingen, legde ik het flesje uit het zicht voor de terugweg.

Ik liep door naar "Nellesteijn", waar aan de overzijde van de sloot een mooie paddenstoel stond.


Ik liep door naar de toegangsweg naar het Valkenburgse meer, dat al bijna een jaar goeddeels afgesloten is.


(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)

En zo liep ik voor het eerst in 2026 langs het Valkenburgse meer aan de afgesloten kant.



Het stationnetje van het Smalspoor was mijn keerpunt.

Ik zag duinsterretjes staan.

Maar ik zag ook een dode vogel liggen, die half gefileerd was.

Aanvankelijk gaf Obsidentify een houtduif op, maar dat klopte niet met de vogelklauw.

De buizerd, die nu werd opgegeven, leek me beter te kloppen.
Ik liep nu naar het afgesloten deel van het Valkenburgse meer.



De hekken van het fietspad stonden open, maar ik ging niet doorheen.

Ik liep langs de kant van het meer.







Half verscholen in een rietkraag zat een blauwe reiger.

Aan de overzijde van de sloot liepen in het weiland 2 ooievaars en een grote zilverreiger.



Kennelijk is er voor hen hier voldoende voedsel te vinden.
Ik liep over dezelfde route terug en haalde het bierflesje op. Met een volle Hertog Jan liep ik de laatste van de 10 kilometer lange Buizerdloop naar huis toe.