Hittegolven, bosbranden en andere rampspoed

 
"Fairport Convention", de befaamde Engelse folkrockgroep, begon hun lied "Breakfast in Mayfair" met de zin: "The world has surely lost it's head". Dat gold ten tijde van het opnemen van de lp "Babbacombe Lee" in de jaren '70, maar dat geldt nog sterker in de huidige tijd.

Regelmatig bekruipt mij het gevoel, dat we zijn beland in een samenzwering van idioten.

Nu zegt een plaatje vaak meer dan 1000 woorden, dus bij deze passeert de maand juli met hittegolven, bosbranden en andere rampspoed in de vorm van cartoons en spotprenten de revue.
















Zo langzamerhand snakt iedereen naar normaal weer en normale bestuurders.

Valkenburgse meer

Mijn vrouw wilde vanmorgen gaan zwemmen in het Valkenburgse meer en daarna doorfietsen naar de volkstuin. Daar er in Leiden geen volgzamer type te vinden is als mij, volgde ik haar hardlopend en werkte ik op het strandje een korte droogtraining af.

Het was om half 8 nog tamelijk fris.

Ada vond het water ook vrij koud.

Ik had geen behoefte om het uit te proberen. Thuis zou ik immers een warme douche nemen.

Ik vermaakte mij met schaatsoefeningen aan de oever van het meer.





Op de terugweg zag ik de restanten van het ontbijt van mogelijk bovenstaande zilvermeeuw.

Het kroosvaren tierde in het warme weer welig.


Ik liep over het fietspad langs de faunapassage weer terug naar de Stevenshof.

(Klik op foto om tekst te vergroten)


Aan de tractor in de bocht bij de Schenksloot was te zien, dat er een boot te weter was gelaten.

Het water in de nieuwe sloot was onlangs flink verlaagd.

Mogelijk heeft dat met deze werkzaamheden te maken.

Vlak bij huis zag ik een doodgereden pad, die beter het zebrapad had kunnen nemen.

Na het ontbijt fietste ik naar "De Helianth", waar ik voedselvoorraad aanvulde. Thuis gekomen werkte ik tot 2 uur aan "Glibbers op glissen". Binnen werken met tropische temperaturen is tenslotte geen zwaar offer.

De Residentie

Vanmorgen vertrok Ada na het ontbijt naar de volkstuin om er een ochtend door te brengen. Ik deed de vaat van een tweetal dagen, waarna ik me achter de computer nog een paar uur bezighield met de door de corrector aangedragen verbeteringen van "Glibbers op glissen".

Om 12 uur pakte ik de spullen, die ik mee moest nemen en fietste eveneens naar de volkstuin. Daar lunchte ik met Ada in de schaduw op de zoveelste warme dag van 2026.
Na het middageten fietsten we samen naar de Residentie om onze jarige dochter te feliciteren. Ada had een appeltaart gebakken, die we proefden na bij een koffietentje cappuccino en warme chocolademelk te hebben gedronken.

Na een wandeling door een stukje van de Residentie konden we genieten van de appeltaart met appels uit de eigen tuin.

Aan het eind van de middag reden we naar de duinen toe, waarbij we langs Madurodam kwamen, waar onlangs een standbeeld van Harrie Jekkers is onthuld.

Via de duinen fietsten we naar de volkstuin toe.

Daar geven we de planten, die het nodig hadden, water. Ondertussen keken we ook naar de zomerbloemen en de gevleugelde vrienden, die op de planten afkwamen.

Na voldoende water te hebben gegeven, fietsten we naar huis, waar ik doorging met het werken met de gieter.


Het ritje naar en terug van de Residentie was exact 40 kilometer.