Oplichtende sluierbewolking

Gisterenavond keek ik voor het slapen gaan nog eenmaal, of het noorderlicht zichtbaan zou zijn, daar de bewolking nagenoeg geheel verdwenen was.


Helaas, behalve wat oplichtende sluierbewolking was er niets te zien. Ik heb er geen seconde minder om geslapen. Na het ontbijt fietste ik naar IJshal De Vliet, waar ik met de "Krasse knarren" 25 kilometer zou gaan trainen op de gladde 250-meterbaan.

Ter hoogte van het Commissarishuis aan de Vliet kon ik bij de opkomende zon opnieuw genieten van oplichtende sluierbewolking. Bij aankomst in de IJshal aan de Vliet kon ik dat achter dubbel glas nogmaals doen.

Onderweg had ik rijp op het gras gezien. Opmerkelijk, daar de temperatuur zelfs op klomphoogte niet onder het vriespunt was gedaald.

Door de oostenwind voelde het echter wel, alsof het vroor.

De hoopvolle voorspellingen van een aankomende natuurijsperiode volgende week zijn echter volledig de grond in geboord.

Desondanks hebben we toch wel een mooie wintermaand achter de rug met een viertal dagen op natuurijs.

Derhalve: tel je zegeningen!

Bij aankomst op de 250-meterbaan kon ik ook gaan tellen. Niet alleen het aantal rondjes, maar ook het aantal deelnemers. Met een tiental "Krasse knarren" begonnen we aan de piramide van 100 rondjes.  Wel groeide dit tiental gedurende de rit uit tot een peloton van 15 rijders.

Het tempo lag net wat lager dan afgelopen dinsdag, maar met diverse 34-ers en een slotronde van 33,1 ging het niet bepaald traag. Bij deze heb ik dan een tipje van de sluier opgelicht, hetgeen een stuk eenvoudiger is dan het oplichten van de sluierbewolking....