Hobo String Band

Gisterenavond heb ik voor het eerst in jaren de Hobo String Band weer eens op zien treden.

Ze traden op in Cpunt in Hoofddorp. Met mijn vrienden Bas Warnink en Gert Dol ging ik er naar toe. Normaal gesproken zou ik met de trein reizen, maar de NS had de Schiphollijn er volledig uitgegooid voor groot onderhoud. Ik zou met een vervangende bus naar de Haarlemmermeer reiden. Op de heenreis liep het volgens schema, zodat ik ruim op tijd aanwezig was.
In de kleine zaal van "De Duijcker" zou deze nieuwe formatie met de originele leden zanger en gitarist Dick Kuin en violist Leen Mulder in de gelederen ruim een uur spelen.

Dick deed met veel gevoel voor humor, altijd al het handelsmerk van de "Hobo String Band", de aankondigingen. Onder de nieuwe bandleden was Joseph Custers van "Circus Custers". Hij werd voorgesteld met de woorden: "We hebben een circusartiest gezocht en gevonden!"

Naarmate het uur vorderde werd de band tussen band en publiek steeds sterker en kwamen de bandleden steeds meer op stoom. Het bijzondere en vooral ook bijzonder virtuoze vioolspel van Leen stuwde de andere muzikanten op tot grote hoogte. 

"Hoe moet "Copperhead County" hier nog bovenuit komen?" vroegen Bas en ik ons af?
Dick vertelde, dat ze ervaring hadden met het spelen als voorprogramma. In hun beginjaren speelden ze in het voorprogramma van "Procol Harum".

Een ander kenmerk van de band was, dat iedereen in ieder geval een lied solo mocht zingen. Voor Leen was dat "Old Joe Clark".

Nu bestond er natuurlijk enige rivaliteit met die andere bluegrassband uit hun topjaren: CCC Inc. Desondanks speelden ze een nummer van deze band.

En zo werkte de Aalsmeerders toe naar de spetterende finale.

Met als absolute hoogtepunt het slotnummer, dat luidkeels werd meegezongen door een enthousiast publiek.

In de pauze raakten Bas en ik in gesprek met Dick, als muzikant een regelmatig bezoeker van "Lambiek" en "De Hobbit" in Nieuw-Vennep.
Daarna was "Copperfield County" aan de beurt.

Op zich een goede band, maar het niveau van de "Hobo String Band" wisten ze niet te halen.

Daar het geluid met 100 decibel te hard stond en ik niet op de laatste bus wilde gokken, ging ik eerder naar het station, waar de bus niet op kwam dagen. Contact met de NS leverde niets op.

Als de andere bussen naar Leiden ook niet op zouden komen dagen, dan zouden we een nachtje als Hobo in het station door moeten brengen.....

Met ruim een half uur vertraging kwam er tenslotte een bus, die ons naar de Sleutelstad bracht. Vanaf het station fietste ik naar huis, waar ik om 1 uur aankwam. Het weerzien met de "Hobo String Band" waren deze ongemakken wel waard.