Winnen met Hans van Breukelen

Wij kennen Hans van Breukelen vooral als de keeper, die in 1988 in de finale van het Europese Kampioenschap voetbal de penalty stopte van de toen nog bestaande USSR. Het resultaat kennen we: gezonken woonboten in Amsterdam en de Sovjet-Unie, die de klap nooit meer te boven is gekomen: een jaar later viel het Oostblok uiteen, met als klapstuk de val van de Berlijnse Muur en een paar jaar later was de USSR ter ziele.

Hans van Breukelen verdiepte zich in die tijd al in de boeken, met name in het penaltyboekje van Jan Reker, die nauwkeurig aangaf in welke hoek welke speler bij voorkeur de strafschop inschoot. Zo wist hij met PSV de Europa Cup 1 te winnen na een strafschopserie.

Nu heeft Hans van Breukelen zelf een boek geschreven: "Winnen : van talent naar topspeler".

Maandag 7 mei komt Hans van Breukelen een lezing geven in de Hoofdbibliotheek in Katwijk, gevestigd aan Schelpendam 1. Om 20.00 uur komt deze topkeeper in een interactieve sessie alles vertellen over hoe je een optimale prestatie kunt leveren.
Hij gaat uitvoerig in op hun ervaringen en put ook uit zijn eigen voetbalcarrière om zijn visie naar voren te brengen. Specifiek voor voetballers biedt het boek de kans om onder de knie te krijgen wat er naast technische, tactische en fysieke vaardigheden voor nodig is om de top te bereiken.
Van Breukelen wil aan iedereen vertellen over de definitie van winnen: het maximale uit jezelf halen waar je volop van geniet en dat je dat plezier dan ook weer met anderen weet te delen. Hoe kan het zijn dat je dagen hebt dat alles tegenzit of juist alles lukt? Hoe kan het zijn dat je soms met een groep mensen grote successen boekt en op andere momenten met dezelfde mensen er helemaal niets van bakt? Als je lekker in je vel zit, ben je dan succesvoller in hetgeen je doet en kun je er nog meer plezier aan beleven? Als dit een basis is om lekkerder in het leven te staan, waarom leren wij dan nergens hoe we dat moeten doen? Stuk voor stuk interessante vragen waarop Hans van Breukelen een antwoord gaat geven.
Niet alleen voetballers, maar alle sporters kunnen leren van deze mentale aspecten van de sport.
Wie belangstelling heeft om er op 7 mei om 20.00 uur bij te zijn, kan nu via www.bibliotheekkatwijk.nl kaarten kopen. De prijs voor een toegangskaart is: € 8,- voor leden Bibliotheek Katwijk en € 10,- voor niet-leden.
Op verzoek van Hans van Breukelen wordt de opbrengst van deze avond overhandigd aan iemand van de Dirk Kuyt Foundation en de bibliotheek werkt daar graag aan mee. De Dirk Kuyt Foundation steunt en organiseert sportprojecten voor mensen met een beperking. Sporten is voor hen niet vanzelfsprekend maar wel goed voor de gezondheid en belangrijk voor hun sociale leven. Met enig aanpassingen kan deze doelgroep meedoen! Daarom ondersteunt en organiseert de DKF bijzondere sportprojecten onder het motto: FUN is for Everyone!
In de pauze is er gelegenheid om een exemplaar van "Winnen" te kopen en te laten signeren.
Mis deze bijzondere avond met Hans van Breukelen niet en koop snel uw toegangskaart(en). Het spreekt voor zich, dat ik er maandagavond ook bij ben. Ik zal u graag als gastheer van dienst zijn op deze avond.

Twintig kilometer en nog eentje

Met nog twee weken te gaan voor de marathon van Leiden, moest ik nog een keer een halve marathon lopen. Gezien het programma voor de rest van het weekeinde, kwam het het beste uit, dat ik deze vanmiddag zou gaan doen. Om 3 uur kleedde ik me om en om kwart over 3, na een banaan en een stukje taart gegeten te hebben, begaf ik me op weg.
Het is erg makkelijk, als je vrijwel aan het parcours van de (halve) marathon woont, want zo weet je zeker, dat je 21 km loopt.

Het was bewolkt en vrij koud. Er stond windkracht 3 of 4, dus dat viel wel mee.
Via de Leidse IJshal liep ik door het centrum van Leiden naar de Lammenschansweg en via de Vrouwenweg naar Zoeterwoude. Ik vervolgde de weg door de Vlietlanden. Alles ging lekker ontspannen, maar ter hoogte van de brug over de Vliet bij Voorschoten voelde ik, dat een toilet op dit moment geen overbodige luxe zou zijn.
Maar helaas, ik had nog een kilometer of 6 te lopen, voor ik thuis was.

Met samengeknepen billen vervolgde ik mijn weg. Het tempo ging zo wel iets omlaag, maar dat moest dan maar. Ter hoogte van station De Vink voelde ik, dat de nood iets hoger begon te worden. Ik liet de route voor wat die was en nam de kortste weg naar huis, waar ik direct op het kleinste kamertje afstormde.

Terwijl ik daar zat, had ik tijd om te overdenken, wat ik zou doen. De weg van de minste weerstand zou zijn om gewoon thuis te blijven. Ik had tenslotte twintig kilometer afgelegd.
Maar ja, dan begint er bij mij iets te knagen. Een halve marathon is 21 km en geen 20. Als ik aan iets begin, dan wil ik het ook afmaken!
Na gedane zaken verliet ik ons huis om nog een blokje van een kilometer te lopen. Fysiek voegt het niets toe aan de training, maar mentaal voelt het wel een stuk beter. Na de dans volgt zodoende toch nog een klein sprongetje.

Cursus

Het is een bekend feit, dat we in een informatiemaatschappij leven. Dit houdt in, dat je je constant bij moet scholen op allerlei terreinen. Stilstand is immers achteruitgang.
Deze week zat bij de aanschafinformatie het nieuwste boek van Herman Finkers.

Ik besloot "De cursus "Omgaan met teleurstellingen" gaat wederom niet door" te bestellen. Dat was eergisteren een wijs besluit, want vanmiddag kwam een klant er naar vragen, terwijl ik in de frontoffice mijn dienst draaide.

De titel "De cursus "Omgaan met teleurstellingen" gaat wederom niet door" bracht bij mij de volgende gebeurtenis naar boven: een jaar of 10 geleden was ik met mijn vrienden Bas Warnink, Joep Kapiteijn en Tim de Beer aan het biljarten in een klein bruin café. Dat deden we een paar keer per jaar in die locatie.

Die bewuste avond waren we ons aan het uitleven in de edele biljartsport, waarbij ons volume heel wat hoger was dan te doen gebruikelijk is als biljarten een keer op televisie is. De volumeknop ging heel wat verder open, toen de eerste van ons naar het toilet ging. Op de deur hing een papier met de tekst: "De cursus Rietdekken gaat vanavond niet door. Riet is ziek."

Onnodig om te zeggen, dat we de rest van de avond genoeg inspiratie hadden voor allerlei grappen en grollen. Als het op cursussen aankomt zijn we zeer leergierig!

Drizzle

Het is bij ons een vrij onbekend weersverschijnsel, maar vandaag hadden we het: the drizzle. Een ragfijn miezerregentje, waar je niet nat van wordt. Zowel op de heen- als de terugweg naar en van mijn werk had ik met deze drizzle.

Ik heb het verschijnsel leren kennen in Ierland, waar ik in 1983 met Ada 3 weken rondgefietst heb.

Het was een mooie zomer en de regenpakken hebben we nauwelijks nodig gehad. Meestal was het tijdens deze fietsvakantie zonnig weer. We hebben maar een paar keer regen gehad, doch ook een paar keer drizzle.
Zoals gezegd, in Nederland komt het nauwelijks voor. Een goed woord daarvoor hebben we niet. Een miezerregen is net te zwaar. Wie een goed woord voor drizzle weet, mag zich bij me melden.

Run rabbit run

Run, rabbit run.
Dig that hole, forget the sun,
And when at last the work is done
Don't sit down it's time to dig another one.

Dit couplet uit "Breathe" van Pink Floyd schoot mij door het hoofd, toen ik vanavond het konijn van mijn dochter eten ging geven.

Na de onweersbui rond de klok van 6 uur aten we vrij laat. Om 8 uur vertrok ik, terwijl het nog een beetje spetterde. Via een kleine omweg liep ik naar het konijn toe en gaf het wortel, witlof, hooi en broccoli en ververste het water, terwijl ik Aisha ook nog even aanhaalde.
Na de verrichte plichten liep ik met een kleine omweg weer naar huis toe, met "Run rabbit run" nog in mijn hoofd.
Vooral deze zin geeft goed onze Westerse wereld weer, waarin iedereen steeds meer opgejaagd wordt:
And when at last the work is done
Don't sit down it's time to dig another one.

Er bestaat trouwens een behoorlijk oud liedje met dezelfde titel.

Maar mijn voorkeur gaat toch duidelijk uit naar het klassieke album "The dark side of the moon" van Pink Floyd.

Daarheen en weer terug

De ondertitel van "De Hobbit" van J.R.R. Tolkien luidt "Daarheen en weer terug". Dat was gisteren geheel van toepassing op de derde en laatste predroogtraining van 2012. In plaats van dat we gingen lopen, kozen we er voor om te gaan fietsen.

Er was nog een wijziging: waar we normaal om half 8 van start gingen, zouden we nu om 7 uur bij Wil Verbeij vertrekken. Zodoende vertrok ik een half uur eerder van mijn werk om me thuis meteen om te kleden. Het avondeten werd met enige spoed naar binnen gewerkt en om half 7 zat ik op de racefiets naar Jos Drabbels. Deze was echter niet thuis.
Ik fietste door naar Zoeterwoude, waar ik klokslag 7 uur aan kwam fietsen. Daar hoorde ik, dat we weer rechtsomkeer moesten maken naar de Stevenshof. Jos was net terug van een lang weekend Limburg en hij ging er van uit, dat we om half 8 zouden vertrekken. Na een kilometer of 18 fietsen was ik vlak bij huis. "Daarheen en weer terug".
Maar waar het eerste hoofdstuk van "De Hobbit" de titel meekreeg "Een onverwacht gezelschap", reed ik hier met de helft van de vriendengroep van de Zelfstedentocht van 11 februari.

Na kort beraad besloten we te gaan fietsen naar de bollen.

Zodoende reden we naar Katwijk over de weg, die ik twee uur eerder op weg naar huis gefietst had. Langs het voormalige vliegveld Valkenburg werd het echt wielrennen. We haalden een paar elektrische fietsen in en met Wil op kop ging de gashendel flink open. Ik viel een gat van een meter of 10 en dat kreeg ik niet meer dicht gereden. Integendeel, het gat werd steeds groter.
Gelukkig liet Hen van den Haak zich afzakken en bracht hij me terug naar de groep. Via Katwijk reden we in een iets rustiger tempo naar Noordwijkerhout en vandaar naar Voorhout. We kwamen langs een kleurig palet van tulpenvelden. Dat was genieten.
Vanaf Sassenheim fietsten we naar de Buitenkaag, waar we over de Ringvaart in twee groepjes naar Nieuwe Wetering reden. Jaap de Gorter, Wil Verbeij en Jos Drabbels wielrenden, Hen van den Haak en ik fietsten langs het water, waar we een klein kwartaal terug met veel plezier geschaatst hadden.

Waar ik met de 30 km van zondag nog in de benen nauwelijks boven de 30 uit kwam, reed de sneller groep met 42 als maximum. De 42 km staat voor mij echter pas op 20 mei op het programma.
Via Rijpwetering, Oud-Ade en Leiderdorp kwamen we terug in Zoeterwoude na een rondje van 52 km. Op het Molenpad zon hadden we al achter de wolken zien zakken, zoda Jos, Jaap en ik, na een gezellig afzakkertje, in het donker weer naar Leiden konden fietsen, waar de kilometerteller als dagstand 88 km aangaf. Er zijn dagen zat, dat ik het met minder moet doen.

Antonzon of Oranjezonnetje?

Vanmorgen werd ik gewekt door een stevige onweersbui. Niet gebruikelijk op de eerste mei. Dat maakte het mooie weer van 30 april des te bijzonderder. Waar april te koud, nat en vrij somber was, was Koninginnedag zoals vanouds weer stralend. Veel mensen houden het dan op het Oranjezonnetje. Wij weten wel beter. Traditiegetrouw trokken we naar Harderhaven, waar we op bezoek gingen bij mijn zwager Anton, die zijn 52e verjaardag vierde.
Toen we aan boord van "'t Is net oars" stapten, zei zijn vrouw Annemarie, wat we allemaal dachten: "Hoe krijgt Anton het toch altijd weer voor elkaar?"

Over het verjaarscadeau hoefde ik niet lang na te denken.

's Ochtends was ik, voor het eerst sinds de Joop Zoetemelk Classic, weer op de racefiets gestapt. Ik fietste naar Noordwijkerhout, waar mijn broer Kees een stukje land heeft, waar hij bijzondere tulpenbollen kweekt.

Veel oude soorten, die hij op deze manier in stand wil houden, maar ook mutanten, waaruit een nieuwe soort tulpen geteeld kan worden.



De dag ervoor waren Ada, Ana en Siebe deze bloembedden wezen bekijken: een feest van kleuren en vormen. Ik was op dat moment 30 km aan het lopen. Met een etmaal vertraging begaf ik me naar een van de meest bijzondere bollenvelden van Nederland.
Vermoedelijk tref je alleen in de Keukenhof op zo'n klein oppervlak zoveel verschillende soorten tulpen aan.
Na me gedoucht te hebben vertrokken we met Siebes auto naar Harderhaven, waar ik met wat familieleden een stukje wandelde. Zodoende liep ik op deze Koninginnedag alle vrijmarkten.

Het was op deze zonnige dag erg gezellig op de tjalk. Na het eten ging om een uur of half 9 een deel van de familie Buijs voetballen tegen elkaar. Ik sloeg het aanbod om mee te doen af. Met het oog op de marathon wilde ik, met 30 km nog in de benen, geen risico nemen een blessure op te lopen.
De voetbalwedstrijd ging behoorlijk lang door, tot half 10. Toen was het donker geworden, doordat de zon in het Veluwemeer was gezakt. En dan hebben we het natuurlijk wel over de Antonzon.