Kees Aandewiel

Met een grote groep collega's ben ik vanochtend naar de uitvaartdienst van Kees Aandewiel geweest. Hij is vorige week donderdag op 55-jarige leeftijd in het bijzijn van onze collega Thea en hun kinderen vredig ingeslapen. Dat was absoluut geen vanzelfsprekendheid. Eind juli kregen Kees en Thea te horen, dat hij ALS had, een ongeneeslijke spierziekte. Meestal draait dit er op uit, dat de patiënt uiteindelijk stikt, nadat de ene spier na de andere ophoudt te functioneren. Dat lot is Kees bespaard gebleven, of zoals iemand tegen me zei: "Hij is er genadig vanaf gekomen".

We leerden Kees kennen als echtgenoot van onze collega Thea, die uitgerekend afgelopen weekeinde 25 jaar in dienst van onze bibliotheek was. Hij was een creatieve doener met technisch inzicht, een combinatie, die niet voor iedereen is weggelegd. De Katwijkse werklust was hem eigen en met zijn positieve en praktische instelling zag hij voor veel problemen een werkbare oplossing.
Een jaar of 10 geleden moest hij bij één van de vele reorganisaties van KPN het veld ruimen. Kenmerkend voor Kees: op 45-jarige leeftijd zag hij kans om zijn droom om leraar te worden, alsnog waar te maken. En blijkens de woorden van de locatiemanager van de Driestar tijdens de uitvaartdienst was dit een juiste keuze. Kees bleek een geboren leraar en zijn technisch inzicht kon hij prima in het vak techniek kwijt. En niet alleen daar: overal in en om de school stond hij klaar om met hand en spandiensten te helpen.
Daarnaast was hij ook nog actief in allerhande vrijwilligerswerk, zoals de Katwijkse Oranjevereniging.
Buiten de bibliotheek kwam ik Kees, net als ik een groot liefhebber van het schaatsen van Molen- en Merentochten, nog wel eens in de Leidse IJshal tegen, waar hij als een goede vader belangstelling toonde voor de verrichtingen van zijn kinderen, zoals hier als cameraman voor zijn zoon Jaap.

Deze opname is gemaakt bij het Sinterklaasfeest voor G-schaatsers in november 2009. Ook bij de huldiging van de Olympische medaillewinnaars in maart 2010 waren zij van de partij. Bij deze gelegenheid zakte Kees ineens zomaar door zijn knieën. Achteraf was dit natuurlijk de ALS, die al bezig was zijn lichaam te verwoesten.
Tijdens de uitvaartdienst kwam dominee Kunz diverse keren terug op het feit, dat we niet allemaal 80 of 85 jaar worden. Ook al heeft Kees in zijn 55 levensjaren meer gedaan dan menig 85-jarige.
Hoe sterk we als mens ook mogen lijken, we zijn en blijven breekbaar.

Naar aanleiding van de wintertriatlon van 2007, verschenen onder het kopje Bikkel ontving ik van Kees dit mailtje.
En dat allemaal op je 35e !
Je weet dat wij 's zondags ook altijd voor go(u)d gaan. Heeft Thea je by the way ook al verteld dat ik ongetraind de marathon ga lopen?
Groeten, Kees A
Met de marathon bleek hij niet de sportieve uitdaging van 42 km te bedoelen.
De geestelijke marathon, die Kees en zijn gezin het afgelopen half jaar af hebben moeten leggen, waren onnoemelijk veel zwaarder dan de 8 marathons, die ik heb uitgelopen, bij elkaar.
Ik hoop, dat Thea en de 8 kinderen veel troost kunnen halen uit het rotsvaste geloof, dat Kees had en dat hij speels en kernachtig samenvatte in deze zin uit het mailtje:
Je weet dat wij 's zondags ook altijd voor go(u)d gaan.

Crashed ice

Afgelopen weekend vond in Valkenburg het spektakel"Crashed ice" plaats. Over een soort brede bobsleebaan moesten schaatsers, waarbij coryfeeën als Rintje Ritsma, Falco Zandstra, Gerard van Velde en Annemarie Thomas probeerden zo snel mogelijk van de Cauberg af te dalen.

Snelheidsrecords worden bij dit spektakel gebroken, en als je pech hebt ook botten.
Wat mij uit sportief oogpunt veel interessanter lijkt, dat is het parcours in omgekeerde richting rijden. Inderdaad, de Cauberg op schaatsen!

Spinazie Academie

In mijn jeugdjaren werd de huishoudschool in de volksmond gekscherend de Spinazie Academie genoemd. Toendertijd wisten we niet, hoe dicht we daarmee bij de waarheid zaten. Vorige week stuitte ik in Trouw op een interessant artikel onder het kopje "Popeye had gelijk: spinazie is krachtvoer".

Zweedse onderzoekers ontdekten, dat niet ijzer, zoals vaak werd verondersteld, maar nitraat voor sporters de meest werkzame stof is. Voor hun onderzoek, deels eerder gepubliceerd, kregen proefpersonen enkele dagen een nitraatpil, het equivalent van één bord spinazie. Vervolgens moesten ze fietsen op een hometrainer. Daarbij gebruikten ze minder zuurstof, dan wanneer ze een neppil zonder nitraat hadden geslikt, en hun prestaties werden beter.
"Een sporter die zich "suboptimaal" inspant, gaat er met extra nitraat zo’n 5 procent op vooruit", licht fysioloog Eddie Weitzberg toe vanuit Stockholm. "We weten nog niet of een topsporter die zich maximaal inzet ook beter gaat presteren, maar we vermoeden van wel. Dat zou interessant zijn, want een bord spinazie kun je moeilijk op de dopinglijst zetten."
De onderzoeker wil mensen nog niet aanraden om elke dag extra nitraat te eten. Daarvoor zijn de effecten op lange termijn te onzeker. Maar in de Popeye-formule, namelijk een bord spinazie vlak voor een zware prestatie, ziet hij geen kwaad.

En voor wie geen spinazie lust: er zit ook veel nitraat in andere bladgroenten, en zelfs in rode bieten.
Ik weet in ieder geval, dat ik vlak voor zware inspanningen macaroni met spinazie ga eten, want koolhydraten blijven natuurlijk onontbeerlijk. Ik ben benieuwd, hoe dit menu uit gaat pakken.
Wie had dat trouwens ooit kunnen denken: dat spinazie academisch onderzocht zou gaan worden?

Georganiseerde chaos

Volgende week wordt het Cultuurgebouw Haarlemmermeer officieel geopend met een groot koor, dat luistert naar de naam "Stem van Haarlemmermeer".

Toen Bas Warnink ons tipte, konden we ons als muziekgroep aanmelden, als we met minimaal 10 personen zouden komen. Daar onze toenmalige folkgroep "Schelvispekel" uit 5 personen bestond, wierven we in onze vriendenkring nog een aantal zangers en zangeressen en schreven ons in onder de naam "Schelvispekel plus".

In mijn grenzeloze naïviteit ging ik er van uit, dat we, naast het gemeenschappelijke koorwerk, ook nog wat eigen werk ten gehore konden brengen. Daar ik indertijd de meeste aankondigingen voor mijn rekening nam, waren de grijze cellen al op volle toeren aan het werk.
Enkele citaten uit dit niet uitgesproken werk wil ik u niet onthouden: "Dames en heren, als geboren en getogen Venneper kan ik niet nalaten u er op te wijzen, dat de nieuwe bibliotheek van Nieuw-Vennep een jaar of 5 eerder geopend is."
Ach ja, ik weet, hoe ik vrienden moet maken.
Ook de slotzin mocht er wezen: "De andere muziekgroepen krijgen een bosje bloemen. Met de organisatie hebben wij afgesproken, dat we per persoon een bosje duizendschoon krijgen."
Maar zoals gezegd, het liep allemaal een tikkeltje anders. Bij de eerste repetitie, 4 weken geleden, hadden we al het idee, dat we in een georganiseerde chaos terecht gekomen waren. Na 4 repetities werd deze veronderstelling tijdens de generale repetitie alleen maar bevestigd.
Waar krijg je nog voor de generale al een aankondiging van nog een extra repetitie? En waar krijg je tijdens de generale repetitie nog nieuw werk om in te studeren? Dat kan alleen in een georganiseerde chaos.

Ieder koor wordt ingedeeld op stemsoorten, die eventueel nog in eerste en tweede alt, bas, sopraan en tenor worden onderverdeeld. Wij hadden deels deze normale onderverdeling, maar anderzijds werden we ook nog eens willekeurig ingedeeld in Heren 1 t/m 4 en Dames 1 t/m 8. Dan begint de puinhoop concrete vorm aan te nemen, als de hoge tenoren mannenkoor 1 worden, de lage tenoren 2 etc. Je kunt dus met hetzelfde cijfer in 2 verschillende mannenkoren zitten, met elk totaal andere stemmen en melodielijnen.
Als je dan ook nog op diverse plekken moet oefenen en dan binnen korte tijd je moet melden op een andere plek in het gebouw met niet corresponderende cijfers, dan weet je: de chaos is compleet. Helemaal voor de 2 koorleden, die zich met een rolstoel van hot naar her moeten voortbewegen.
Nu heb ik door mijn werk als roostermaker wel enig inzicht in hoe je de zaken moet organiseren: niet zo!!!! Het moet helder en duidelijk zijn voor iedereen. Daar was hier niet bepaald sprake van, ondanks de voorbeeldige inzet van een tiental dirigenten. Maar als je alles zo nodeloos ingewikkeld maakt....
We waren met honderden koorleden, onder het toeziend oog van de cameramensen van Kunststof TV, ruim 20 minuten bezig, om voor een gemeenschappelijk nummer iedereen op de juiste plaats te krijgen. Maar als niet duidelijk is of je met het volgende lied in koorpartij, 1, 3 of 4 zit, en het uiteindelijk 2 blijkt te zijn, dan kost het inderdaad enige tijd. Na een sessie in kleinere koren, stonden we voor hetzelfde nummer op weer een andere plek!
Denk niet, dat we door de chaos geen leuke dag gehad hebben. Zolang je er de humor van in kunt zien, heb je een uitstekende dag. De lachspieren zijn in ieder geval goed getraind vandaag. Met Bas en Nel Warnink, Gert en Annemieke Dol, Tim de Beer, Rob Ammerlaan en Margreet Biemold had ik de grootste lol, zowel tijdens de chaotische generale als daarna bij het afzakkertje in "The Colonel" en het eten bij Grieks restaurant "Rhodos".
De NS werkte trouwens mee aan de georganiseerde chaos. Ik dacht, dat ik op station Nieuw-Vennep, waar Gert en Annemieke me afgezet hadden, 25 minuten moest wachten, maar de trein had 5 minuten vertraging, dus ik kon meteen instappen. Chaos heeft zo soms zijn voordelen.
Ze zeggen wel: "Een slechte generale geeft een goede uitvoering." Als dat klopt, dan wordt "de Stem van Haarlemmermeer" een spektakel, dat zijn weerga niet kent.
Maar als je diep in mijn hart kijkt, dan verwacht ik eerlijk gezegd een voortzetting van de georganiseerde chaos.

Een modderfiguur

Doordat het weekeinde helemaal volgepropt zat, ging ik om half 12 lopen met Hans Boers. We hadden bij station Voorschoten afgesproken. Door de storm koste het al menig zweetdruppel om op de fiets op de plek van de afspraak te komen.
We zouden door "de Horsten" gaan lopen, de achtertuin van de lokale schaatsheld Willem-Alexander van Buren. Het zou een soort veldloop worden. Het begon al meteen bij het station. Doordat het fietspad langs het spoor was opgebroken voor de aanleg van de snelfietsroute, liepen we over een onverhard pad.
In "de Horsten" kozen we eveneens voor een onverhard bospad. Daar door de storm van de afgelopen dagen diverse bomen het loodje hadden gelegd, dwars over ons pad, was het af en toe een heuse steeple-chase. We kozen voor andere paden als anders en kwamen zo op het eind van de tocht in dit prachtige bos op een modderig bospad.
Onderweg hadden we het gehad over het krasse knarren kamp en dat we van een Colombiaan een goede oefening geleerd hadden voor de valbeweging. Kennelijk was Hans hierdoor zo geïnspireerd geraakt, dat hij op het modderigste stuk van onze route languit onderuit ging. Ik heb zo'n vaag vermoeden, dat Jaap de Gorter graag bij deze bosloop aanwezig was geweest....

Zelf was ik wel wat gewend. Op de lagere school in Nieuw-Vennep kreeg ik de laatste 2 jaar les van meester Modderman. Maar zo modderig als Hans heb ik hem nog nooit gezien.
Bij het station rekten we nog even, waarna ik met de wind in de rug snel naar huis fietste om me te douchen, wat te eten en meteen door te fietsen naar de Lokhorstkerk voor de repetitie van "Die Schöpfung".
In de pauze praatte ik met Sjaak Stuijt, die net als Wil Verbeij twee keer de 200 km op de Weissensee had geschaatst. Heerlijk om zulke verhalen te horen, net als die van Wim van Gent, die een week geleden in Dublin was, waar hij een concert van Clannad had meegemaakt in Christchurch Cathedral ter gelegenheid van het 40-jarig jubileum van deze fantastische folkgroep.

Daarnaast was hij naar een concert geweest van Altan.

Bij "Die Schöpfung" was dirigent Wim de Ru weer eens in topvorm. Toen de bassen bij een eenstemmig stuk niet allemaal hetzelfde zongen, zei hij: "Ik wil graag de bassen nog een keer horen. Ik meende hen tweestemmig te horen, maar dat kan aan mij liggen". Toen het de tweede keer wel eenstemmig ging, gaf hij volmondig toe: "Het lag inderdaad aan mij!"
Nee, Wim sloeg niet bepaald een modderfiguur.

"Wie is hem?"

Het was vandaag alweer de voorlaatste les van de buitenschoolse sport. Met de stormwind werd ik naar de Leidse IJshal toe geblazen. Op de buitenbaan zou een mini-Elfstedentocht worden gehouden. Ik was dus wat vroeger dan anders om te kunnen helpen bij het opbouwen.
Toen ik de buitenbaan op draaide, waren de kinderen uit mijn groep al aan het tikkertje doen. Het duurde dan ook niet lang, voordat deze argeloze trainer de tikker was. Maar geen nood. Eén van de kinderen kwam naar me toe rijden met de vraag: "Wie is hem?"
"Jij", kon ik hem antwoorden, nadat ik hem getikt had.
Ach ja, speels les geven heeft zo zijn leuke kanten.
Meer dan de helft van de les bestond uit spelletjes doen. Maar vergis je niet: juist daarvan leren kinderen goed schaatsen!

Na de dweilpauze was er diplomaschaatsen op het IJVL-uur. De kinderen moesten de slalom en de start- en remproef doen. Wie klaar was, mocht rondjes gaan rijden. Daar mijn groep kleiner was dan de andere, hadden we zodoende behoorlijk wat tijd. Ik heb in totaal wel een stuk of 20 rondjes geschaatst met Alexander Marselis, een G-schaatser, die al een jaar of 10 op vrijdagmiddag les krijgt.
Alexander heeft altijd een zonnig humeur en als ik een rondje met hem rijd, dan heeft hij altijd met een stralend gezicht. Wie zijn stress kwijt wil raken, moet gewoon met G-schaatsers optrekken. Zij houden ons een spiegel voor: we maken het leven vaak nodeloos ingewikkeld.
Wat dat aangaat is het net als met tikkertje. Het enige, waar je op hoeft te letten is: "Wie is hem?"

Piramidespel

De meeste mensen hebben er wel eens van gehoord. Een piramidespel is een "spel" waarbij deelnemers een inleg doen en tevens proberen anderen over te halen om mee te doen, zodat zij van hun inleg weer een deel ontvangen. Dit kan lang goed gaan, maar vroeg of laat komt de klad erin en dan heb je aan de top ineens een probleem.

Bij de donderdagochtendgroep in de Leidse IJshal groeide het aantal "krasse knarren" ieder jaar, tot we af en toe in een peloton van een man of 30 onze rondjes in piramidevorm reden. Dit jaar is het aantal deelnemers ineens fors gedaald. Vanochtend reden we met zijn zevenen. Moet je in het bedrijfsleven mee aankomen: je klantenbestand met driekwart zien kelderen.
Voorlopig kom ik er nog mee weg. Zolang het Stadhuisplein nog niet vol staat met demonstranten met de leus "Bert moet weg" denk ik nog niet aan aftreden als coördinator. Wat dat aangaat is het hier vooralsnog een stuk rustiger dan in Egypte.

Want bij de 7 schaatsers van vanochtend zaten 2 krasse knarren, die in normale omstandigheden nu in Egypte hadden gezeten. Evert Boekhout zag zijn reis al voor het vertrek naar het land van de farao's geannuleerd. Wim van Huis moest zijn hotel in een rustige kustplaats op last van de touroperator verlaten en naar Nederland terugvliegen, terwijl de Duitse toeristen gewoon onder de palmbomen mochten blijven.
Hij heeft er een post-traumatisch stress syndroom aan overgehouden: "In plaats van op een zonnig strand te kunnen genieten van de aanblik van mooie vrouwen in bikini, moet ik nu tegen jouw kont aan te kijken!"
Nee, dat Wim zijn dag niet had, was bij het inrijden al duidelijk. Bij het inrijden wees hij mij op een kunstrijdster, die zeer sierlijk over de binnenbaan zwierde.
"Jij kunt vast niet, wat zij kan", zei de Shoes-gitarist.
"Nee, dat klopt", gaf ik als antwoord, om daar geheel naar waarheid aan toe te voegen: "Het is trouwens mijn dochter!"
Op deze zonnige ochtend in Leiden was het zonneklaar: Wim van Huis is het grootste slachtoffer van het piramidespel.