Iedereen kent wel het beeld van een sporter, die na een blessure is ingetaped. Vandaag kreeg ik daar ook mee te maken. Denk nu niet, dat ik na de valpartij van afgelopen zaterdag zelf ingetaped werd. Dat was niet het geval.
Ik fietste zoals iedere dinsdagmorgen naar de Leidse IJshal, waar ik gezeten tussen de gebroeders Van Huis mijn Rossignol-langlaufschoenen aantrok. Op het moment, dat ik mijn ijzer onder mijn rechterschoen klikte, voelde ik, dat de zool vooraan los zat. Zo kon ik niet schaatsen.
Ik wandelde op mijn langlaufschoenen naar de winkel van Ooms Sport. Onderweg passeerde ik het strafbankje met daarop de Twee van Breda. Van hen kreeg ik te horen: "Altijd al geweten, dat we met een halve zool schaatsten."
De losse zool werd in de winkel van Ooms Sport ingetapet. Het zag er niet uit, maar ik kon schaatsen.
"Ben je naar de EHBO geweest, Bert?"
Veiligheidshalve liet ik me afzakken naar de staart van het peloton van 20 "Krasse knarren". In het begin liep ik een halve ronde achterstand op, maar mijn stem is luid genoeg om van een afstand aan te geven, hoeveel rondjes er nog gereden moesten worden.
De korte afstanden van de piramide liep ik meer achterstand op dan bij de wat langere. Het ging iets rustiger. Ik kon als rode lantaarndrager het peloton goed bijhouden.
Ondanks dat ik niet hard af durfde te zetten, heb ik heerlijk gereden. Ik heb net als zaterdag puur op techniek gereden en dan krijg je vanzelf een aardig tempo, terwijl je voor je gevoel over het ijs danst. En dat met een een schoen, die was ingetapet....
Na afloop begaf ik me naar de winkel van Ooms Sport, waar ik een tweetal Salomons-schoenen paste. De een was wat slapper en redelijk vergelijkbaar met de Rossignols, de ander was van carbon en zat veel steviger.
Donderdagmorgen ga ik het proberen met de Salomons. Dat wordt dus mijn kluunschaatsuitprobeerochtend.
Na de warme chocolade fietste ik met Jan Versteegen en Aad Berg een eind op richting Bakkersteeg, waar ik een paar maanden geleden mijn linkerlanglaufschoen bij de schoenmakerij had achtergelaten om te lijmen. Donderdagmorgen kan ik de rechterlanglaufschoen ophalen.
U ziet het: zelfs met materiaalpech zorg ik voor een evenwichtige trainingsopbouw!
dinsdag 20 januari 2015
maandag 19 januari 2015
Margriet
Net als vorig jaar kwam Margriet ook dit jaar met een rubriek over schaatsen.
.jpg)
Als schaatsliefhebber moet ik natuurlijk wel mijn vakliteratuur bijhouden, dus als ergens vermeld staat, dat je de mooiste schaatsroutes in het tijdschrift kunt vinden, dan wil ik dat graag ter hand nemen.
Een drietal ervaringsdeskundigen gaf een aantal tips. Dat levert een paar prachtige koppen op.
Bij Louise Stricker, een recreatieschaatsster, luidt deze: "Als het vriest, kan ik nergens anders meer aan denken."
Deze woorden zijn mij uit het hart gegrepen.
Oud-topschaatsster Annamarie Thomas kwam met deze opmerkelijke uitspraak: "Wat schaatsen je op kan leveren? Mooie billen!"
Daar denk is zelf na de schaats tegen mijn rechterbil toch ietsje anders over....
Sportarts Feikje Riedstra had een heel verstandig advies: "Loop niet te hard van stapel."
Over het algemeen geeft zij nuttige tips, maar haar advies om rookworst te eten moet u beslist niet opvolgen!
Onder het kopje "Wie de schaats past, trekke hem aan" passeren de Friese doorloper, de lage en de hoge noor, de ijshockeyschaats en kunstrijschaats de revue. De beste voor het rijden van een toertocht ontbreekt gewoon: de kluunschaats!
De toertochten, die genoemd worden zijn de Weerribbentocht, al dan niet gekoppeld aan de Wieden. De Weerribben ken ik vooral van het kanoën. Een prachtig gebied, dat naadloos overgaat in de Wieden met Giethoorn als middelpunt.
De Negen Dorpentocht Krimpenerwaard ken ik niet, maar ik geloof bij voorbaat al, dat dit een prachtige toertocht is.
Dat geldt ook voor de Waterlandtocht, die onder andere door Broek in Waterland, Ilpendam en Monnickendam voert. Monnickendam ken ik inmiddels behoorlijk goed, omdat het diverse keren de uitvalsbasis was voor schaatsplezier op de Gouwzee.
Maar het gebied aan "de andere kant van de dijk" ken ik eigenlijk alleen van het fietsen.
Het lijkt me inderdaad een zeer aanbevelenswaardige tip.
De laatste aanbevolen toertocht betreft de Vinkeveense plassen. Barbera de Loor, oud-wereldkampioene op de 1000 meter, tipte de omgeving van de Vinkeveense plassen.
Deze ken ik inderdaad niet, maar op vergelijkbare turfafgravingen als de Loosdrechtse plassen en de Ankeveense plassen heb ik met veel plezier toertochten gereden.
Wat dat aangaat is er niet veel mis met de keuze van Margriet.
.jpg)
Als schaatsliefhebber moet ik natuurlijk wel mijn vakliteratuur bijhouden, dus als ergens vermeld staat, dat je de mooiste schaatsroutes in het tijdschrift kunt vinden, dan wil ik dat graag ter hand nemen.
Een drietal ervaringsdeskundigen gaf een aantal tips. Dat levert een paar prachtige koppen op.
Bij Louise Stricker, een recreatieschaatsster, luidt deze: "Als het vriest, kan ik nergens anders meer aan denken."
Deze woorden zijn mij uit het hart gegrepen.
Oud-topschaatsster Annamarie Thomas kwam met deze opmerkelijke uitspraak: "Wat schaatsen je op kan leveren? Mooie billen!"
Daar denk is zelf na de schaats tegen mijn rechterbil toch ietsje anders over....
Sportarts Feikje Riedstra had een heel verstandig advies: "Loop niet te hard van stapel."
Over het algemeen geeft zij nuttige tips, maar haar advies om rookworst te eten moet u beslist niet opvolgen!
Onder het kopje "Wie de schaats past, trekke hem aan" passeren de Friese doorloper, de lage en de hoge noor, de ijshockeyschaats en kunstrijschaats de revue. De beste voor het rijden van een toertocht ontbreekt gewoon: de kluunschaats!
De toertochten, die genoemd worden zijn de Weerribbentocht, al dan niet gekoppeld aan de Wieden. De Weerribben ken ik vooral van het kanoën. Een prachtig gebied, dat naadloos overgaat in de Wieden met Giethoorn als middelpunt.
De Negen Dorpentocht Krimpenerwaard ken ik niet, maar ik geloof bij voorbaat al, dat dit een prachtige toertocht is.
Dat geldt ook voor de Waterlandtocht, die onder andere door Broek in Waterland, Ilpendam en Monnickendam voert. Monnickendam ken ik inmiddels behoorlijk goed, omdat het diverse keren de uitvalsbasis was voor schaatsplezier op de Gouwzee.
Maar het gebied aan "de andere kant van de dijk" ken ik eigenlijk alleen van het fietsen.
Het lijkt me inderdaad een zeer aanbevelenswaardige tip.
De laatste aanbevolen toertocht betreft de Vinkeveense plassen. Barbera de Loor, oud-wereldkampioene op de 1000 meter, tipte de omgeving van de Vinkeveense plassen.
Deze ken ik inderdaad niet, maar op vergelijkbare turfafgravingen als de Loosdrechtse plassen en de Ankeveense plassen heb ik met veel plezier toertochten gereden.
Wat dat aangaat is er niet veel mis met de keuze van Margriet.
zondag 18 januari 2015
De andere wang toekeren
Gisterenmorgen zouden we naar Hoorn gaan, waar op "De Westfries" een trainingskamp was van de "Krasse knarren en Schoone schaatsters". Alvorens we naar de kop van Noord-Holland zouden vertrekken, hadden we eerst nog wat andere taken te verrichten. Eén van onze trainingsmaten bracht gisteren een halve eeuw door in dit ondermaanse en volgens de traditie wordt deze persoon dan gelukkig gemaakt met een Abraham.
Dit ging met een kleine logistieke operatie. Ik fietste naar Jos Drabbels. Vandaar werden we door Sophia Stein met de auto naar het huis van de jarige Job gebracht, waar Andrea Landman met Abraham aan kwam zetten.
Annerieke van der Beek en Patrick Keizer completeerden het koor, dat Jaap de Gorter toezong, nadat hij bruut uit zijn bed was gebeld. Ik heb zo'n vaag idee, dat de koorleden het leuker vonden dan het eenmanspubliek....
Na Wil Verbeij opgehaald te hebben bij de Leidse IJshal reden we naar Hoorn toe, waar we in het restaurant boven ontvangen werden door de organisatoren van het trainingsweekeinde en troffen we veel andere schaatsvrienden aan. Boven Amsterdam zagen we in diverse sloten een vliesje ijs liggen, terwijl het toch nauwelijks gevroren had.
Ruim een week nadat we weer eens hebben kunnen aanschouwen, wat voor ellende religieus geïnspireerd geweld kan veroorzaken, kreeg ik te maken met het tegendeel: de pacifistische kant van het Christendom. In de Bergrede is in Mattheus 5.39 te lezen: "En ik zeg jullie je niet te verzetten tegen wie kwaad doet, maar wie je op de rechterwang slaat, ook de linkerwang toe te keren."
Op het moment, dat we verzocht werden naar de ijsbaan te gaan, liep ik net achter Hans Post langs, die zich net omdraaide en me met zijn linkerelleboog vol op mijn rechterwang raakte. Een beetje voetballer was kermend ter aarde gestort, maar schaatsers zijn uit ander hout gesneden: zij hebben geleerd om af te zien.
Met wat geintjes over een rode kaart liepen we naar de kleedkamers, waar we onze schaatsen onderbonden. Van 11 tot 1 kregen we les van Ben van Haastrecht. We kregen heel veel technische oefeningen rond het diep zitten en het krachtig zijwaarts afzetten. Ook moesten we zo lang mogelijk op één been doorglijden op het rechte eind. Deze balansoefening ging dermate goed, dat ik af en toe slechts 6 slagen nodig had op het rechte eind van deze 400-meterbaan.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen, dat ik bij de oefeningen veelal aan de staart van het twaalftal schaatsers hing of zelfs werd losgereden. Na de 1000 rondjes van Leiden heb ik toch wel aan snelheid ingeboet.
Maar daar maalde ik niet om. Ik kwam om te werken aan mijn schaatstechniek en dat bereik je niet als je gaat "harken" omdat je persé bij bij de groep wilt blijven. Dan kun je beter met een kleine achterstand de oefeningen zo goed mogelijk uitvoeren.
Bij het uitrijden voor de lunchpauze liep het na deze serie oefeningen technisch beter dan ooit in dit schaatsseizoen. Alles viel op zijn plek. De valbeweging, de afzet, de balans en het lang doorglijden. Het was, alsof je over het ijs danste.
Na de lunch, waarbij ik bij gasttrainer Casper Oranje aan tafel zat, kreeg de middengroep van zo'n 12 schaatsers Ron Kortekaas als trainer. Hoewel het niet afgesproken was, was het diep zitten weer het thema, maar nu met de nadruk op conditie: er moest veel gewerkt worden in een hoger tempo. Af en toe konden we dan een rondje of 5 uitrijden. Tijdens één zo'n blok wilde ik net als voor de lunchpauze technisch goed schaatsen. Ik concentreerde me op de valbeweging. Dat lukte heel aardig en heel erg goed, toen de schaats van mijn standbeen door een langsrijdende schaatster werd weggetrapt.
Geloof het of niet, maar ik viel op mijn rechterwang en gleed de blauwe baan van de snelste schaatsers op. Op een schaats na, die mijn bil raakte, gebeurde er verder gelukkig niets. De snelste groep IJVL-ers kon mij ternauwernood ontwijken, zodat er gelukkig niemand op mij viel ook al gingen er enkele ijzers rakelings langs me heen. Maar het liep allemaal goed af. De schade viel zodoende mee.
De rechterwang voelde ik een beetje. Maar ja, had ik 's ochtends maar wat Bijbelvaster geweest en Hans Post mijn linkerwang toegekeerd....
Eerlijk gezegd voelde ik mijn rechterbil iets meer. Het was het gevoel, dat je hebt, als er ergens een bult op zit. Maar de schrik in de benen was op dat moment het ergst. Het is dan, alsof je met zwabberbenen rondrijdt.
De snelste groep verzamelde ter hoogte van de kleedkamers en zij vroegen mij, hoe het er mee ging.
"Ach", zei ik geheel naar waarheid: "Het gaat wel."
"En je wang?"
"Geen probleem. Er is niets gebroken."
En toen vroeg een van de aanwezige vrouwen: "En hoe is het met je bil?"
"Wil je het zien?" was mijn wedervraag.
Nou, dat was nou ook weer niet nodig....
Na een paar rondjes rustig schaatsen verdween de verzuring uit mijn benen en kon ik me weer aansluiten bij de groep van Ron Kortekaas. Na een aarzelende herstart kwam ik weer helemaal in mijn slag. Het laatste half uur na de dweil, gezellig koutend met Team Fugers, heb ik heerlijk gereden.
Vooral de Steigerungen liepen perfect. Heel langzaam beginnen en dan die techniek meenemen met een steeds hogere snelheid. Het was een prima afsluiting van een heerlijke trainingsdag.
Toevalligerwijs hoorde ik bij het van het ijs afstappen, dat Ron 's middags naar huis ging. Na de warme chocolademelk kon ik met hem mee terug rijden. Zodoende was ik sneller thuis dan met de trein.
Bij de "Haagsche Schouw" werd ik afgezet, waarna ik naar het huis van Jos en Sophia liep om mijn fiets op te halen. Tijdens het wandelen ging ik "de bult" wat meer voelen. Thuis gekomen bleek, dat er een stuk van mijn rechterbil ontveld was. Dit was aan alle kanten omkranst door een blauwe plek in de vorm van een cirkel. Maar goed, dat gaat wel weer over.
De foto's zal ik u besparen!
Dat roept bij mij wel een vraag op, die voer is voor theologen. Deze woorden van Jezus zijn glashelder en niet voor tweeërlei uitleg vatbaar: "En ik zeg jullie je niet te verzetten tegen wie kwaad doet, maar wie je op de rechterwang slaat, ook de linkerwang toe te keren."
Maar, geachte theologen, wat moet je dan doen, als je door een schaatser geraakt wordt op je rechterbil?
Dit ging met een kleine logistieke operatie. Ik fietste naar Jos Drabbels. Vandaar werden we door Sophia Stein met de auto naar het huis van de jarige Job gebracht, waar Andrea Landman met Abraham aan kwam zetten.
Annerieke van der Beek en Patrick Keizer completeerden het koor, dat Jaap de Gorter toezong, nadat hij bruut uit zijn bed was gebeld. Ik heb zo'n vaag idee, dat de koorleden het leuker vonden dan het eenmanspubliek....
Na Wil Verbeij opgehaald te hebben bij de Leidse IJshal reden we naar Hoorn toe, waar we in het restaurant boven ontvangen werden door de organisatoren van het trainingsweekeinde en troffen we veel andere schaatsvrienden aan. Boven Amsterdam zagen we in diverse sloten een vliesje ijs liggen, terwijl het toch nauwelijks gevroren had.
Ruim een week nadat we weer eens hebben kunnen aanschouwen, wat voor ellende religieus geïnspireerd geweld kan veroorzaken, kreeg ik te maken met het tegendeel: de pacifistische kant van het Christendom. In de Bergrede is in Mattheus 5.39 te lezen: "En ik zeg jullie je niet te verzetten tegen wie kwaad doet, maar wie je op de rechterwang slaat, ook de linkerwang toe te keren."
Op het moment, dat we verzocht werden naar de ijsbaan te gaan, liep ik net achter Hans Post langs, die zich net omdraaide en me met zijn linkerelleboog vol op mijn rechterwang raakte. Een beetje voetballer was kermend ter aarde gestort, maar schaatsers zijn uit ander hout gesneden: zij hebben geleerd om af te zien.
Met wat geintjes over een rode kaart liepen we naar de kleedkamers, waar we onze schaatsen onderbonden. Van 11 tot 1 kregen we les van Ben van Haastrecht. We kregen heel veel technische oefeningen rond het diep zitten en het krachtig zijwaarts afzetten. Ook moesten we zo lang mogelijk op één been doorglijden op het rechte eind. Deze balansoefening ging dermate goed, dat ik af en toe slechts 6 slagen nodig had op het rechte eind van deze 400-meterbaan.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen, dat ik bij de oefeningen veelal aan de staart van het twaalftal schaatsers hing of zelfs werd losgereden. Na de 1000 rondjes van Leiden heb ik toch wel aan snelheid ingeboet.
Maar daar maalde ik niet om. Ik kwam om te werken aan mijn schaatstechniek en dat bereik je niet als je gaat "harken" omdat je persé bij bij de groep wilt blijven. Dan kun je beter met een kleine achterstand de oefeningen zo goed mogelijk uitvoeren.
Bij het uitrijden voor de lunchpauze liep het na deze serie oefeningen technisch beter dan ooit in dit schaatsseizoen. Alles viel op zijn plek. De valbeweging, de afzet, de balans en het lang doorglijden. Het was, alsof je over het ijs danste.
Na de lunch, waarbij ik bij gasttrainer Casper Oranje aan tafel zat, kreeg de middengroep van zo'n 12 schaatsers Ron Kortekaas als trainer. Hoewel het niet afgesproken was, was het diep zitten weer het thema, maar nu met de nadruk op conditie: er moest veel gewerkt worden in een hoger tempo. Af en toe konden we dan een rondje of 5 uitrijden. Tijdens één zo'n blok wilde ik net als voor de lunchpauze technisch goed schaatsen. Ik concentreerde me op de valbeweging. Dat lukte heel aardig en heel erg goed, toen de schaats van mijn standbeen door een langsrijdende schaatster werd weggetrapt.
Geloof het of niet, maar ik viel op mijn rechterwang en gleed de blauwe baan van de snelste schaatsers op. Op een schaats na, die mijn bil raakte, gebeurde er verder gelukkig niets. De snelste groep IJVL-ers kon mij ternauwernood ontwijken, zodat er gelukkig niemand op mij viel ook al gingen er enkele ijzers rakelings langs me heen. Maar het liep allemaal goed af. De schade viel zodoende mee.
De rechterwang voelde ik een beetje. Maar ja, had ik 's ochtends maar wat Bijbelvaster geweest en Hans Post mijn linkerwang toegekeerd....
Eerlijk gezegd voelde ik mijn rechterbil iets meer. Het was het gevoel, dat je hebt, als er ergens een bult op zit. Maar de schrik in de benen was op dat moment het ergst. Het is dan, alsof je met zwabberbenen rondrijdt.
De snelste groep verzamelde ter hoogte van de kleedkamers en zij vroegen mij, hoe het er mee ging.
"Ach", zei ik geheel naar waarheid: "Het gaat wel."
"En je wang?"
"Geen probleem. Er is niets gebroken."
En toen vroeg een van de aanwezige vrouwen: "En hoe is het met je bil?"
"Wil je het zien?" was mijn wedervraag.
Nou, dat was nou ook weer niet nodig....
Na een paar rondjes rustig schaatsen verdween de verzuring uit mijn benen en kon ik me weer aansluiten bij de groep van Ron Kortekaas. Na een aarzelende herstart kwam ik weer helemaal in mijn slag. Het laatste half uur na de dweil, gezellig koutend met Team Fugers, heb ik heerlijk gereden.
Vooral de Steigerungen liepen perfect. Heel langzaam beginnen en dan die techniek meenemen met een steeds hogere snelheid. Het was een prima afsluiting van een heerlijke trainingsdag.
Toevalligerwijs hoorde ik bij het van het ijs afstappen, dat Ron 's middags naar huis ging. Na de warme chocolademelk kon ik met hem mee terug rijden. Zodoende was ik sneller thuis dan met de trein.
Bij de "Haagsche Schouw" werd ik afgezet, waarna ik naar het huis van Jos en Sophia liep om mijn fiets op te halen. Tijdens het wandelen ging ik "de bult" wat meer voelen. Thuis gekomen bleek, dat er een stuk van mijn rechterbil ontveld was. Dit was aan alle kanten omkranst door een blauwe plek in de vorm van een cirkel. Maar goed, dat gaat wel weer over.
De foto's zal ik u besparen!
Dat roept bij mij wel een vraag op, die voer is voor theologen. Deze woorden van Jezus zijn glashelder en niet voor tweeërlei uitleg vatbaar: "En ik zeg jullie je niet te verzetten tegen wie kwaad doet, maar wie je op de rechterwang slaat, ook de linkerwang toe te keren."
Maar, geachte theologen, wat moet je dan doen, als je door een schaatser geraakt wordt op je rechterbil?
Tuinvogelloop
Dit weekeinde was er weer de jaarlijkse tuinvogeltelling. Net als de afgelopen jaren deden we daar ook dit jaar aan mee. Gezeten aan de ontbijttafel op deze grauwe dag zagen we de volgende vogels onze tuin bezoeken op zoek naar wat voedsel.
3 Tortelduiven
2 Merels
2 Vinken
1 Kokmeeuw
2 Koolmezen
2 Kraaien
7 Huismussen
1 Roodborstje
2 Eksters
2 Meerkoeten
1 Spreeuw
2 Wilde eenden
Dat de eenden onze tuin aan het water bezochten, vond ik vrij normaal. Vorig jaar hadden we zelfs een eendennest in de tuin!
Vanmiddag ging ik na het slijpen van de schaatsen nog een blokje hardlopen. De omstandigheden waren vrij onaangenaam: regen bij 2 graden boven nul. Het is maar goed, dat ik een loop van 5 kilometer gepland had. Met de bovenbenen nog vol van de trainingsdag in Hoorn liep ik duidelijk minder soepel dan gewoonlijk.
Maar goed, ik liep tenminste nog. Tijdens deze tuinvogelloop kwam ik geen enkele andere loper tegen.
Kennelijk barst het in Leiden van de mooiweerlopers....
3 Tortelduiven
2 Merels
2 Vinken
1 Kokmeeuw
2 Koolmezen
2 Kraaien
7 Huismussen
1 Roodborstje
2 Eksters
2 Meerkoeten
1 Spreeuw
2 Wilde eenden
Dat de eenden onze tuin aan het water bezochten, vond ik vrij normaal. Vorig jaar hadden we zelfs een eendennest in de tuin!
Vanmiddag ging ik na het slijpen van de schaatsen nog een blokje hardlopen. De omstandigheden waren vrij onaangenaam: regen bij 2 graden boven nul. Het is maar goed, dat ik een loop van 5 kilometer gepland had. Met de bovenbenen nog vol van de trainingsdag in Hoorn liep ik duidelijk minder soepel dan gewoonlijk.
Maar goed, ik liep tenminste nog. Tijdens deze tuinvogelloop kwam ik geen enkele andere loper tegen.
Kennelijk barst het in Leiden van de mooiweerlopers....
zaterdag 17 januari 2015
Physical Graffiti
Bij het lezen van de woorden "Physical Graffiti" zullen de meeste mensen meteen denken aan voetballers, die op zo ongeveer hun hele lijf tatouages hebben aangebracht.
Ik moet hen teleurstellen: "Physical Graffiti" is een dubbelelpee uit de jaren '70 van de legendarische hardrockgroep Led Zeppelin.
Sinds kort weet ik ook, dat "Physical Graffiti" de naam is van een Led Zeppelin coverband en sinds gisteren, wat voor een uitstekende coverband.
Gelukkig hoef ik niet iedere dag van "Seven to eleven every night" te werken. Zodoende kon ik gisterenmiddag om 5 uur naar de Leidse IJshal fietsen, waar ik van half 6 tot half 7 voor de IJVL schaatsles aan kinderen mocht geven.
Het was een gezellige les met opnieuw 2 kinderen, die een proefles kwamen nemen. Doordat er vorige week ook 2 nieuwe kinderen bij mijn groep kwamen, moest ik mijn programma lichtelijk aanpassen. Samen met de andere groep op de binnenbaan deden we een Coopertest over 4 minuten. Na "Curling" te hebben gedaan met de pilonnen zat de les er al weer op.
Ik at in de kantine van de IJshal. Patat met pindasaus, een frikandel en een bamibal met daarbij warme chocolademelk met slagroom. Dat is nog eens echte sportvoeding!
Ik fietste door naar Leiden Centraal, waar ik de trein naar Hoofddorp nam. Daar vandaan wandelde ik in het donkere bos naar "De Duycker" waar "Physical Graffiti" op zou treden.
In de grote hal van "Het Cultuurgebouw" stond een behoorlijk lange rij voor de ingang van "De Duycker". Het bleek, dat er nog een tweede concert was. In de grote zaal trad een gospelband op, zodat Bas en Nel Warnink en Gert en Annemieke Dol met mij naar de kleine zaal gingen, waar we Ad Huiberts tegenkwamen, die we maar al te goed kenden uit onze jaren in "De Hobbit".
Om 9 uur begon de coverband aan het concert. Ze speelden tweeënhalf uur onafgebroken. Wat een rasmuzikanten. Als je je ogen dichtdeed, dan waande je je bij een concert van Led Zeppelin zelf. Kun je een coverband een groter compliment geven? Vooral de zangkunsten staken er bovenuit: de zanger zong vrijwel constant minimaal een octaaf of meer hoger dan de toonhoogte, waarop hij de aankondigingen deed.
"Iedereen kan zingen, maar niet iedereen is een zanger, nietwaar!"
Iedereen verwachtte, dat "Stairway to heaven" het slotnummer van de avond zou zijn, maar het kwintet speelde na deze evergeen nog zeker drie kwartier verder. Wij genoten met volle teugen. Het verrassende slotnummer was het sterk onderschatte "Kashmir" met zijn hypnotiserende melodie als een soort grondtoon.
Heel toepasselijk trouwens. "Kashmir" komt van "Physical Graffiti"!
Ik moet hen teleurstellen: "Physical Graffiti" is een dubbelelpee uit de jaren '70 van de legendarische hardrockgroep Led Zeppelin.
Sinds kort weet ik ook, dat "Physical Graffiti" de naam is van een Led Zeppelin coverband en sinds gisteren, wat voor een uitstekende coverband.
Gelukkig hoef ik niet iedere dag van "Seven to eleven every night" te werken. Zodoende kon ik gisterenmiddag om 5 uur naar de Leidse IJshal fietsen, waar ik van half 6 tot half 7 voor de IJVL schaatsles aan kinderen mocht geven.
Het was een gezellige les met opnieuw 2 kinderen, die een proefles kwamen nemen. Doordat er vorige week ook 2 nieuwe kinderen bij mijn groep kwamen, moest ik mijn programma lichtelijk aanpassen. Samen met de andere groep op de binnenbaan deden we een Coopertest over 4 minuten. Na "Curling" te hebben gedaan met de pilonnen zat de les er al weer op.
Ik at in de kantine van de IJshal. Patat met pindasaus, een frikandel en een bamibal met daarbij warme chocolademelk met slagroom. Dat is nog eens echte sportvoeding!
Ik fietste door naar Leiden Centraal, waar ik de trein naar Hoofddorp nam. Daar vandaan wandelde ik in het donkere bos naar "De Duycker" waar "Physical Graffiti" op zou treden.
In de grote hal van "Het Cultuurgebouw" stond een behoorlijk lange rij voor de ingang van "De Duycker". Het bleek, dat er nog een tweede concert was. In de grote zaal trad een gospelband op, zodat Bas en Nel Warnink en Gert en Annemieke Dol met mij naar de kleine zaal gingen, waar we Ad Huiberts tegenkwamen, die we maar al te goed kenden uit onze jaren in "De Hobbit".
Om 9 uur begon de coverband aan het concert. Ze speelden tweeënhalf uur onafgebroken. Wat een rasmuzikanten. Als je je ogen dichtdeed, dan waande je je bij een concert van Led Zeppelin zelf. Kun je een coverband een groter compliment geven? Vooral de zangkunsten staken er bovenuit: de zanger zong vrijwel constant minimaal een octaaf of meer hoger dan de toonhoogte, waarop hij de aankondigingen deed.
"Iedereen kan zingen, maar niet iedereen is een zanger, nietwaar!"
Iedereen verwachtte, dat "Stairway to heaven" het slotnummer van de avond zou zijn, maar het kwintet speelde na deze evergeen nog zeker drie kwartier verder. Wij genoten met volle teugen. Het verrassende slotnummer was het sterk onderschatte "Kashmir" met zijn hypnotiserende melodie als een soort grondtoon.
Heel toepasselijk trouwens. "Kashmir" komt van "Physical Graffiti"!
vrijdag 16 januari 2015
"Allroundtitel is straks prooi voor sprinters!"
In Trouw stond vandaag een interview met IJVL-lid Kjeld Nuis.De kop boven het titel was heerlijk helder: "Allroundtitel is straks prooi voor sprinters!"
Nuis zinspeelde erop, dat hij zich in de toekomst op het allroundschaatsen gaat storten, als de ISU over een paar jaar de 10.000 meter in gaat ruilen voor de 1000 meter. De ploegmaat van Europees kampioen Sven Kramer had berekend, wat dit betekent voor hun kansen op de titel.
De onderlinge balans van Kramer versus Nuis is op de korte afstanden als volgt: 37.0 om 35.5, 1.10.5 om 1.09.1 en 1.46.5 om 1.46.0. Dit lijstje levert op de afsluitende 5 kilometer een schier onoverbrugbare voorsprong van 25 seconden op oftewel 2 seconden per ronde. En dan heeft Nuis zijn wereldrecord laaglandbanen op de kilometer van 1.08.25 nog buiten beschouwing gelaten....
Als je dan weet, dat de Zoeterwoudenaar een toptijd op de 3 kilometer heeft van 3.46, de tijd waarin Kramer in Tsjeljabinsk doorkwam tijdens zijn 5 kilometer, dan kan de IJVL zich alvast gaan opmaken om over een paar jaar een Europees kampioen allround binnen te halen.
Hartstikke leuk natuurlijk, maar als het op deze manier moet ook volstrekt belachelijk!
Nuis zinspeelde erop, dat hij zich in de toekomst op het allroundschaatsen gaat storten, als de ISU over een paar jaar de 10.000 meter in gaat ruilen voor de 1000 meter. De ploegmaat van Europees kampioen Sven Kramer had berekend, wat dit betekent voor hun kansen op de titel.
De onderlinge balans van Kramer versus Nuis is op de korte afstanden als volgt: 37.0 om 35.5, 1.10.5 om 1.09.1 en 1.46.5 om 1.46.0. Dit lijstje levert op de afsluitende 5 kilometer een schier onoverbrugbare voorsprong van 25 seconden op oftewel 2 seconden per ronde. En dan heeft Nuis zijn wereldrecord laaglandbanen op de kilometer van 1.08.25 nog buiten beschouwing gelaten....
Als je dan weet, dat de Zoeterwoudenaar een toptijd op de 3 kilometer heeft van 3.46, de tijd waarin Kramer in Tsjeljabinsk doorkwam tijdens zijn 5 kilometer, dan kan de IJVL zich alvast gaan opmaken om over een paar jaar een Europees kampioen allround binnen te halen.
Hartstikke leuk natuurlijk, maar als het op deze manier moet ook volstrekt belachelijk!
donderdag 15 januari 2015
Piet van Goozen
De Leidse IJshal draait al jaren op een flink aantal vrijwilligers. Eén van hen was Piet van Goozen. Was, want na een slopende ziekte is Piet op 13 januari op 75-jarige leeftijd overleden.
Piet was een enthousiaste schaatstrainer, maar hij kon ook het ijs dweilen met de Zamboni of hij hielp met alllerhande hand- en spandiensten om ervoor te zorgen, dan anderen konden blijven schaatsen. Zo trof ik hem regelmatig bij het leggen van de ijsvloer. Dan gingen we met de brandslangen in de weer.
In de pauze kon hij bij de koffie en thee prachtige verhalen vertellen uit zijn lange carriere als schaatstrainer. Met pretogen kon hij dan enthousiast allerlei anekdotes naar voren brengen.
Piet, we zullen je missen op jouw ijsbaan! Maar voor Elly en je kinderen en kleinkinderen zal het gemis nog oneindig veel groter zijn.Bij deze wens ik hen heel veel sterkte toe om dit verlies te dragen.
Piet, bedankt voor alles.
Rust in vrede.
Piet was een enthousiaste schaatstrainer, maar hij kon ook het ijs dweilen met de Zamboni of hij hielp met alllerhande hand- en spandiensten om ervoor te zorgen, dan anderen konden blijven schaatsen. Zo trof ik hem regelmatig bij het leggen van de ijsvloer. Dan gingen we met de brandslangen in de weer.
In de pauze kon hij bij de koffie en thee prachtige verhalen vertellen uit zijn lange carriere als schaatstrainer. Met pretogen kon hij dan enthousiast allerlei anekdotes naar voren brengen.
Piet, we zullen je missen op jouw ijsbaan! Maar voor Elly en je kinderen en kleinkinderen zal het gemis nog oneindig veel groter zijn.Bij deze wens ik hen heel veel sterkte toe om dit verlies te dragen.
Piet, bedankt voor alles.
Rust in vrede.
Abonneren op:
Posts (Atom)
