South Downs

We waren in Engeland en dat uitte zich zelfs in mijn dromen: ik speelde mee in een paar afleveringen van Monty Python.

Om 6 uur werd ik wakker. Na een toiletbezoek wilde de slaap niet meer komen, dus las ik verder in "Adriaan contra Olivier", dat op dat punt precies speelde bij de Zuid-Engelse klippenkust, waar we die dag aan zouden komen.

De drizzle ging maar door, zodat we om 8 uur een natte tent opborgen. Ada was de avond ervoor een sok kwijtgeraakt. Toen de tent bijna uitgeruimd was, was de sok nog niet terecht. Deze bleek later in het opgerolde deel van een broekspijp te zitten!

We ontbeten onder het afdak van de boerderijwinkel en om 9 uur hadden we "Spring Barn Farm" verlaten. De glooiende weg was druk en er werd hard gereden. Na 5 kilometer konden we deze gelukkig even voorbij Southease verlaten. In Southease passeerden we een pub met de naam "Abergavenny".

Wij hoefden niet naar Wales "to take up the hills". Een lange klim naar Telscombe wachtte op ons. Door de drizzle konden we maar weinig zien van het ongetwijfeld mooie uitzicht. Over een paar grindpaden bereikten we na een afdaling vanaf Telscombe Cliff eindelijk Het Kanaal bij Peacehaven.
De drizzle stopte en na een klim en een afdaling op de krijtrotsen konden we over de wandelpromenade van Saltdean naar Brighton fietsen aan de voet van de krijtrotsen pal achter het grindstrand.



Dat schoot tenminste lekker op zodat we om 11 uur in Brighton aan de koffie en chocolademelk zaten vlak achter de pier.





We passeerden dit Scheveningen in het kwadraat en reden via een industriehaven bij Southwick naar Shoreham, waar we langs de Adur over een grindpad fietsten. Ter hoogte van een enorme kerk in Lancing, het dorp aan de overzijde van de Adur, lunchten we op een bank aan de rivier.

Het bleek de kapel van Lancing College te zijn, de eliteschool waar één van mijn favoriete schrijvers, Tom Sharpe, op gezeten heeft.

Bij Steyning verlieten we de Adur en gingen we klimmen. We trokken de lange broeken uit, want het was warm in het zonnetje. De vreugde was echter van korte duur, want het betrok al snel. Een flinke klim over een slecht grindpad volgde.
De aansluitende afdaling was gelukkig wel over asfalt. Beneden aangekomen zag ik een racehandschoen van Ada vallen. Ze had ze achterop de bagagedrager gelegd. De andere was er vermoedelijk afgevallen op het hobbelige grindpad. Ik reed terug en vond hem daar. Gelukkig wel vrij hoog.

Het is duidelijk, dat Ada en ik niet met de handschoen zijn getrouwd....
Via Ashingdon reden we door ongerept Engeland naar Storrington toe. Wat is het hier mooi! Daar de Tourist Information in de bibliotheek was, bezocht ik mijn Engelse collega's.
Na in een pub cappuccino en jus d'orange te hebben gedronken, vervolgden wij onze fietstocht door de landelijke South Downs. Zo reden we een paar kilometer over het landgoed Parham House & Gardens.



Over holle wegen trapten we door bossen en langs door hagen omzoomde akkers en weilanden naar Graffham. Hier was de laatste kans op een camping. De volgende lag 52 kilometer verder!
Om half 6 konden we terecht op de Camping & Caravan Club. Voor £ 15,- konden we de tent op veld 30 opzetten. We deelden het veld met Gon en Teun, twee Nederlandse fietsers. Terwijl ik de Eureka Susten 3XP opzette, gingen de dames shoppen. Zo konden we macaroni met groentemix eten met yoghurt toe. De San Miguel smaakte er goed bij.
De buurman bleek trouwens in Hoorn te schaatsen en had tweemaal de Elfstedentocht uitgereden, waaronder die van 1997. Dat schept een band. Toch handig zo'n IJVL-wielershirt.

Het dagtotaal van deze wisselvallige dag met een windstille avond met muggen in dit bos kwam uit op 83 kilometer.
Na het tandenpoetsen vergiste Ada zich in het pad en kon de tent niet meteen terugvinden op deze pikdonkere boscamping. In sprookjes een veel voorkomend thema.

De andere wang toekeren

Gisterenmorgen zouden we naar Hoorn gaan, waar op "De Westfries" een trainingskamp was van de "Krasse knarren en Schoone schaatsters". Alvorens we naar de kop van Noord-Holland zouden vertrekken, hadden we eerst nog wat andere taken te verrichten. Eén van onze trainingsmaten bracht gisteren een halve eeuw door in dit ondermaanse en volgens de traditie wordt deze persoon dan gelukkig gemaakt met een Abraham.
Dit ging met een kleine logistieke operatie. Ik fietste naar Jos Drabbels. Vandaar werden we door Sophia Stein met de auto naar het huis van de jarige Job gebracht, waar Andrea Landman met Abraham aan kwam zetten.

Annerieke van der Beek en Patrick Keizer completeerden het koor, dat Jaap de Gorter toezong, nadat hij bruut uit zijn bed was gebeld. Ik heb zo'n vaag idee, dat de koorleden het leuker vonden dan het eenmanspubliek....

Na Wil Verbeij opgehaald te hebben bij de Leidse IJshal reden we naar Hoorn toe, waar we in het restaurant boven ontvangen werden door de organisatoren van het trainingsweekeinde en troffen we veel andere schaatsvrienden aan. Boven Amsterdam zagen we in diverse sloten een vliesje ijs liggen, terwijl het toch nauwelijks gevroren had.

Ruim een week nadat we weer eens hebben kunnen aanschouwen, wat voor ellende religieus geïnspireerd geweld kan veroorzaken, kreeg ik te maken met het tegendeel: de pacifistische kant van het Christendom. In de Bergrede is in Mattheus 5.39 te lezen: "En ik zeg jullie je niet te verzetten tegen wie kwaad doet, maar wie je op de rechterwang slaat, ook de linkerwang toe te keren."
Op het moment, dat we verzocht werden naar de ijsbaan te gaan, liep ik net achter Hans Post langs, die zich net omdraaide en me met zijn linkerelleboog vol op mijn rechterwang raakte. Een beetje voetballer was kermend ter aarde gestort, maar schaatsers zijn uit ander hout gesneden: zij hebben geleerd om af te zien.

Met wat geintjes over een rode kaart liepen we naar de kleedkamers, waar we onze schaatsen onderbonden. Van 11 tot 1 kregen we les van Ben van Haastrecht. We kregen heel veel technische oefeningen rond het diep zitten en het krachtig zijwaarts afzetten. Ook moesten we zo lang mogelijk op één been doorglijden op het rechte eind. Deze balansoefening ging dermate goed, dat ik af en toe slechts 6 slagen nodig had op het rechte eind van deze 400-meterbaan.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen, dat ik bij de oefeningen veelal aan de staart van het twaalftal schaatsers hing of zelfs werd losgereden. Na de 1000 rondjes van Leiden heb ik toch wel aan snelheid ingeboet.
Maar daar maalde ik niet om. Ik kwam om te werken aan mijn schaatstechniek en dat bereik je niet als je gaat "harken" omdat je persé bij bij de groep wilt blijven. Dan kun je beter met een kleine achterstand de oefeningen zo goed mogelijk uitvoeren.
Bij het uitrijden voor de lunchpauze liep het na deze serie oefeningen technisch beter dan ooit in dit schaatsseizoen. Alles viel op zijn plek. De valbeweging, de afzet, de balans en het lang doorglijden. Het was, alsof je over het ijs danste.

Na de lunch, waarbij ik bij gasttrainer Casper Oranje aan tafel zat, kreeg de middengroep van zo'n 12 schaatsers Ron Kortekaas als trainer. Hoewel het niet afgesproken was, was het diep zitten weer het thema, maar nu met de nadruk op conditie: er moest veel gewerkt worden in een hoger tempo. Af en toe konden we dan een rondje of 5 uitrijden. Tijdens één zo'n blok wilde ik net als voor de lunchpauze technisch goed schaatsen. Ik concentreerde me op de valbeweging. Dat lukte heel aardig en heel erg goed, toen de schaats van mijn standbeen door een langsrijdende schaatster werd weggetrapt.
Geloof het of niet, maar ik viel op mijn rechterwang en gleed de blauwe baan van de snelste schaatsers op. Op een schaats na, die mijn bil raakte, gebeurde er verder gelukkig niets. De snelste groep IJVL-ers kon mij ternauwernood ontwijken, zodat er gelukkig niemand op mij viel ook al gingen er enkele ijzers rakelings langs me heen. Maar het liep allemaal goed af. De schade viel zodoende mee.

De rechterwang voelde ik een beetje. Maar ja, had ik 's ochtends maar wat Bijbelvaster geweest en Hans Post mijn linkerwang toegekeerd....
Eerlijk gezegd voelde ik mijn rechterbil iets meer. Het was het gevoel, dat je hebt, als er ergens een bult op zit. Maar de schrik in de benen was op dat moment het ergst. Het is dan, alsof je met zwabberbenen rondrijdt.
De snelste groep verzamelde ter hoogte van de kleedkamers en zij vroegen mij, hoe het er mee ging.
"Ach", zei ik geheel naar waarheid: "Het gaat wel."
"En je wang?"
"Geen probleem. Er is niets gebroken."
En toen vroeg een van de aanwezige vrouwen: "En hoe is het met je bil?"
"Wil je het zien?" was mijn wedervraag.
Nou, dat was nou ook weer niet nodig....
Na een paar rondjes rustig schaatsen verdween de verzuring uit mijn benen en kon ik me weer aansluiten bij de groep van Ron Kortekaas. Na een aarzelende herstart kwam ik weer helemaal in mijn slag. Het laatste half uur na de dweil, gezellig koutend met Team Fugers, heb ik heerlijk gereden.

Vooral de Steigerungen liepen perfect. Heel langzaam beginnen en dan die techniek meenemen met een steeds hogere snelheid. Het was een prima afsluiting van een heerlijke trainingsdag.
Toevalligerwijs hoorde ik bij het van het ijs afstappen, dat Ron 's middags naar huis ging. Na de warme chocolademelk kon ik met hem mee terug rijden. Zodoende was ik sneller thuis dan met de trein.
Bij de "Haagsche Schouw" werd ik afgezet, waarna ik naar het huis van Jos en Sophia liep om mijn fiets op te halen. Tijdens het wandelen ging ik "de bult" wat meer voelen. Thuis gekomen bleek, dat er een stuk van mijn rechterbil ontveld was. Dit was aan alle kanten omkranst door een blauwe plek in de vorm van een cirkel. Maar goed, dat gaat wel weer over.

De foto's zal ik u besparen!
Dat roept bij mij wel een vraag op, die voer is voor theologen. Deze woorden van Jezus zijn glashelder en niet voor tweeërlei uitleg vatbaar: "En ik zeg jullie je niet te verzetten tegen wie kwaad doet, maar wie je op de rechterwang slaat, ook de linkerwang toe te keren."
Maar, geachte theologen, wat moet je dan doen, als je door een schaatser geraakt wordt op je rechterbil?

Homoschaatsen in Hoorn

Denk na het lezen van de titel van dit stuk niet meteen, dat ik uit de kast ga komen. Als je er nooit ingezeten hebt, kun je er ook niet uit komen. Op de kast daarentegen....

Nee, de titel heb ik gekozen, omdat het zo'n mooi beginrijm was. De naam "Homoschaatsen" was bedacht door de Katwijkse kapper Edwin Minnee. Kappers hebben de naam, dat ze homo zijn, dus als geuzennaam doopte Edwin zijn nieuwe kluunschaatsen om in homoschaatsen.

Met mijn schaatsen in de rugzak fietste ik naar Jaap de Gorter toe, met wie ik mee zou rijden naar "De Westfries", waar we om 11 uur door de organisatoren Mijke Hartendorp, Sonja Hoogsteen, Karlien van der Wees en Jan Kant werden verwelkomd in "De Hoge Noor". We zouden een dag meedoen met het "Krasse knarren en Schone schaatsters weekeinde". Daar het het vierde lustrum van dit trainingskamp was, was er als extraatje een drietal masseurs ingehuurd om de spieren los te maken.
Een van de fysiotherapeuten vertelde, dat het voornaamste doel van de massage het krijgen van een optimale doorbloeding is.
Na de koffie, thee en warme chocolademelk gingen we om half 12 het ijs op. De 40 deelnemers werden in 3 groepen verdeeld. Ik zat in de middelste groep met Ron Kortekaas. Na het inrijden volgde een aantal oefeningen met diep zitten. Bij een ervan moest je uit de bocht vandaan zo diep mogelijk zittend op twee benen glijden tot halverwege het rechte eind en dan in deze houding tot de bocht schaatsen. Ik kan u verzekeren: de benen lopen dan behoorlijk "vol", zeker na een serie.
Wie dacht, dat we er dan al waren, had het mis. We kregen een serie met dezelfde oefening, maar nu met de bocht erbij. Nog ietsje zwaarder dus.
Het ijs werd trouwens ook zwaarder, doordat het door de hoge luchtvochtigheid op deze grauwe winterdag met lentetemperaturen aansloeg. Tel daar een hogedrukgebied van 1030 hPa bij op en nog wat oefeningen, die de benen flink belastten, zoals uit de bocht komend zo lang mogelijk op één been doorglijden en een tiental aantal Steigerungen aan het slot en het zal duidelijk zijn, dat de eerste 70 rondjes van de dag af en toe best pittig waren. Maar ja, Homoschaatsen in Hoorn is niet voor mietjes.

In de pauze zat ik aan tafel met Jos Fugers en Ben van Haastrecht, medewerker bij Jan van der Hoorn Schaatssport in Ter Aar. Ben kon enthousiast vertellen over dat andere deel van de schaatstechniek, zodat ook de pauze zeer leerzaam was.

Na dit theoretische onderricht konden we de schaatsen weer aandoen en inrijden, voor we les kregen van Paul van de Ven. Hij legde de nadruk meer op ontspannen en geconcentreerd schaatsen. In het treintje met o.a. Geertje van Hoek, Maria Nieuwenhuis, Rien Bakker, Edgar Hoogervorst, Rien Bakker, Jos Droogh, Jan Kant, Klaas van den Broek en Martin Langbroek moesten we op de inmiddels zeer drukke "Westfries" in een rustig tempo de schaatsen zo zuiver mogelijk plaatsen.
Net als vanmorgen ging de eerste serie in een tempo, dat als dit inrijden was, aan het eind van de middag het baanrecord eraan zou gaan. Dat moest dus over. Het ging rustiger, waardoor je inderdaad beter kon plaatsen.
Dit was de voorbereiding op de volgende oefening: op het rechte eind moest je een of twee keer een overstap maken alsof je de bocht in ging. Dit vergde inderdaad concentratie: waar doe je dat, en minstens zo belangrijk, waar had je voorganger in het treintje dit bedacht?

Je moest dus in een split second beslissen!

Nu we ons zo geconcentreerd en op souplesse over de drukke ijsbaan voortbewogen, kwam Paul met de volgende oefening op de proppen: in tweetallen moesten we zo dicht mogelijk achter elkaar aan rijden. Zo dicht, dat je de schaatsen van je voorganger niet eens kon zien. Na ieder rondje wisselde je van kop.
Daar ik bij deze oefening aan een man gekoppeld was, zou je deze oefening kunnen indelen in de categorie "Homoschaatsen voor beginners".
De opbouw in de training zat logisch in elkaar. We moesten in twee groepen een rondje of 8 rijden. Bij iedere bocht moest de laatste van dat treintje naar voren sprinten en de kop overnemen.
Ik reed op kop van de tweede groep en werd ingehaald door Martin Langbroek, die met een webcam onze verrichtingen filmde.
Bij de volgende bocht bleek, dat we de rest van onze groep in de drukte kwijt waren geraakt. Dat betekende, dat we iedere ronde een bocht hadden, waar we naar voren moesten sprinten. Ik vond alles prima, zolang Martin het maar niet zei: "Het was me een genoegen!"
Dat laatste kon in ieder geval niet gezegd worden van de volgende oefening: in tweetallen moesten we om beurten driemaal een rondje voluit rijden. Het was nadrukkelijk geen wedstrijd, maar in de praktijk werd het dat toch. Geertje van Hoek was verreweg de snelste, maar mijn maat Jan Kant was steevast tweede. En dan wil je natuurlijk niet verzaken in jouw rondje. Ik kan u verzekeren, na 130 rondjes geschaatst te hebben ga je drie keer een rondje voluit goed voelen.
Met de hele groep gingen we nog 4 rondjes uitrijden. De training was klaar met 139 rondjes op de teller. En wat doet Bert Breed dan? Inderdaad, hij schaatst door tot de 150 bereikt was. 60 km oogt immers beter dan 55,6.
Na het zweet van het lijf te hebben gespoeld begaven we ons naar "De Hoge Noor", waar we een biertje namen en ik me om 5 uur als laatste kon laten masseren. Alleen mijn kuiten, daar ik morgen 10 km ga lopen in Stompwijk. Toevalligerwijs kwam ik terecht bij de enige masseuse. Dat kwam goed uit, want het zou met de uitgekozen titel allicht tot speculaties leiden, als ik me liet masseren door een man.

Maar om nu te beweren, dat door een vrouw gemasseerd worden alleen maar aangenaam is....
Af en toe werd de pijngrens nadrukkelijk opgezocht. Maar zoals al eerder was gemeld: Homoschaatsen in Hoorn is niet voor mietjes!

Nederlands kampioen

De droom van iedere ouder is om erbij aanwezig te zijn, als een kind Nederlands kampioen wordt. Uiteraard had ik deze wens ook. Nu had Siebe al een paar keer meegedaan bij het Nederlands kampioenschap onder de 23 bij het wielrennen, maar tot een podiumplek was het niet gekomen, laat staan tot de rood-wit-blauwe kampioenstrui.
Nu ligt mijn hart meer bij het schaatsen dan bij het wielrennen, en ziedaar: er deed ook dit jaar een Breed mee aan het Nederlands kampioenschap. Nu zullen velen zich afvragen: op welke afstand? Het antwoord luidt: op geen!
Vanmiddag ging ik met Ada met de trein naar Hoorn, waar op het kunstijs van "De Westfries", waar ik op 25 november 2006 mijn nog steeds bestaande persoonlijk record op de 3 km reed: 5.55.89, exact 5 minuten boven mijn p.r. op de 500 meter: 55.89.
Vanaf het station wandelden Ada en ik onder een oplossend wolkendek de 2 kilometer naar "De Westfries".

In Hoorn werd het Nederlands kampioenschap showrijden gehouden.
Mijn dochter deed, net als vorig jaar, mee in de categorie kwartetten. Zodoende betraden we de wereld van glimmende pakjes en glitter, maar door het showelement zat er toch wel variatie in de aankleding. Zo deed er een dame mee, die verkleed was als Fred Flintstone.

Ook de muziekkeuze was soms verrassend, zoals een schaatster, die danste op de muziek van "Kalinka".

Het team van "Amaranth" danste over het ijs op "Barby girl".

Ze waren zeer goed gefocust, want pal voordat ze moesten beginnen landde er een traumahelicopter pal naast de kunstijsbaan. Het bleek achteraf om een oefening te gaan. De dames lieten zich er echter niet door van de wijs brengen. Klasse!
Uiteraard ben ik een leek op dit gebied, en dan ook nog eens bevooroordeeld, maar ik vond "Amaranth" het beste rijden van de vier kwartetten, die zich voor het NK Showrijden hadden geplaatst. Maar goed, ik beslis niet, dat doet een deskundige jury. Het enige, dat ik weet, is dat je heel veel trainingsuren moet maken, om überhaupt op een NK te mogen starten. Als ik donderdagochtend in de Leidse IJshal met de krasse knarren 2 uur schaats, is mijn dochter dan 3 uur bezig met het sierlijk rijden en het maken van sprongen, toch wel wat zwaarder dan gewoon rondjes rijden.
En vergis je niet in de enorme lichaamsbeheersing, die je met kunstschaatsen moet hebben en die ik in die mate absoluut niet bezit.

Daar de achttallen en de grote groepen nog na de kwartetten van start mochten, moesten we ruim een uur wachten op de uitslag. De spanning liep op. Er was een hele serie prijswinnaars bij het individuele showrijden, maar deze kür sprong er toch echt uit!

Aansluitend werd "Amaranth" naar voren geroepen: ze hadden, na het zilver van vorig jaar, de eerste prijs in hun categorie behaald.

Dus zit er nu, ook al had hij in het verleden gehoopt op een hoofdprijs in een totaal andere tak van de prachtige schaatssport, een trotse vader achter de computer: één van zijn kinderen is Nederlands kampioen!