Eisenach-Emmerich

We werden om 6 uur wakker op onze kamer "Sankt Annen" in "Am Hellgrevenhof" in Eisenach. 

We hadden prima geslapen. We douchten ons, ontbeten  en brachten de bepakking naar beneden. 

Op het laatste moment moesten we onze regenjassen tevoorschijn halen, want het regende toen we via de Markt naar het Hauptbahnhof fietsten.

In de restauratie dronken we cappuccino en warme chocolademelk en aten er een heerlijke koek met amandelen bij, terwijl Ada verder las in "Een klein leven" van Hanya Yanagihara en ik in "Geheim leven" van Carla de Jong.

Om kwart voor 9 liepen we naar het perron. De trein naar Bebra stond al klaar en we mochten er al in ook al vertrokken we pas om 2 over 9. 

Met de Duitse Pünktlichkeit gebeurde dat dan ook, ook al zouden we tater tijdens de rit 10 minuten vertraging oplopen. Ironisch genoeg gebeurde dat bij Gerstungen, waar we op de fiets ook al de nodige last hadden van Umleitungen.
Verder was het een feest van herkenning. We kwamen langs plekken, waar we eergisteren ook gefietst hadden. Alleen was het toen droog. Nu kwam de regen tijdens de hele rit naar beneden.

In Bebra rekenden we op een uur vertraging, doch we hadden geluk. De stoptrein naar Kassel-Wilhelmshöhe had ook vertraging, zodat we deze trein toch hadden. We reden door het dal van de Fulda. Dat lijkt ook wel geschikt voor een fietstocht. Ik zag in ieder geval ook leuke dorpjes met veel vakwerkhuizen.

Het weer werd ook beter en vanaf Kassel zagen we op weg naar Hamm de zon al regelmatig. We kwamen langs de Diemel door Warburg, ons wel bekend van eerdere fietstochten.

Tussen Warburg en Paderborn liepen we een kwartier vertraging op, die we op het traject van Soest naar Hamm niet meer inhaalden.

Toevalligerwijze werden we op weg naar Hamm gecontroleerd door een conductrice. De trein naar Keulen hadden we gemist. Op weg naar Aken zouden we een uur vertraging oplopen. Ik vroeg haar naar de trein naar Emmerich. We hadden een klein kwartier om de trein naar Oberhausen te nemen. Dit kwam goed uit, want de te kleine lift was een lastige horde voor fietsers met bepakking.
In Oberhausen hadden we de aansluitende trein naar Emmerich, waar we om 4 uur aankwamen. We reden naar der Rhein, waar we onder een dreigend wolkendek op het terrasvan "Hof van Holland"neerstreken onder een grote parasol. Deze hieldons droog tijdens de korte bui. We dronken cappuccino en jus d'orange en aten Scwarzwalderkirschtorte.

Toen het droog was stapten we op de fiets. Via knooppunten reden we naar de Rijndijk bij Hüthüm. Door het Naturschützgebiet fietsten we naar Spijk. Bij het passeren van de Nederlandse grens hadden we exact 1300 kilometer gefietst deze vakantie.

Onder een wisselende bewolking reden we via Tolkamer naar camping "De Bijland", waar we midden op het veld de Eureka Susten 3XP voor de laatste keer opzetten.

Om half 7 reden we naar restaurant "De Swaenebloem" , waar we mosterdsoep, kabeljauw en een witbier en een witte wijn nuttigden op het terras, terwijl we heel wat schepen zagen passeren op de Rijn. We zaten heerlijk in het zonnetje. Het glazen scherm hield ons prima uit de wind op deze treindag, waarop we maar 21 kilometer gefietst hadden.

De maaltijd sloten we af met "Heisse Liebe".

Diemel-Radweg en Weser-Radweg

Het was na een droomrijke nacht vroeg wakker worden. Om 5 uur om precies te zijn. Ada sliep nog als een roos, dus ik bleef stil liggen om haar niet wakker te maken. Om half 7 gingen we eruit om de tent in te pakken.

We waren voor de tweede keer op camping "Eversburg" en hadden Warburg nog niet gezien. De bagage lieten we onder een afdak staan en zonder bepakking klommen we naar de oude stad na eerst vlak over de brug over de Diemel het hof van een boerderij op te zijn gereden.

Bij de Neestadtkirche stalden we onze fietsen. Met 2 mueslirepen stilden we onze ergste honger, voordat we aan een rondwandeling door dit fraaie Middeleeuwse stadje te wandelen.

Veel gebouwen waren meer dan 5 eeuwen oud.

Op de stadswallen had je een prachtig uitzicht op de Altstadt en zijn vele vakwerkhuizen.

Na ruim een uur wandelen en klimmen en dalen liepen we terug naar de Neestadt, waar we bij een bakkerij twee lekkere koeken, een koffie en een glas melk als ontbijt nuttigden.

Terug op camping "Eversburg" laadden we onze fietsen op, namen afscheid van Karin Göbel en fietsten weg over de Diemel-Radweg.

Dachten we. Want na een kilometer of 5 kwamen we er achter, dat de route niet met de beschrijving in "Fietsen naar Praag" correspondeerde.

We zaten vlak bij Calenberg. De eerste mogelijkheid om naar de Diemel af te dalen grepen we dan ook aan. Zo kwamen we in Dalheim aan, waar een beulpzame Duitser ons de weg wees via Hauerda naar Liebenau,

Het was een mooie route met uitzicht op de ruïne van Desenberg, gebouwd op de top van een oude vulkaan.

In Liebenau ging iets niet helemaal goed. Ada was bezig met het draaien van haar kaart. Ik reed naar het houten bruggetje om te kijken of de Diemel-Radweg daar doorging. Niet dus.
Op de brug draaide ik mijn fiets, wat niet in één keer ging. Terug op de plek, waar we stonden, stond gen Ada. Zij reed 250 meter verderop.Ik zette de achtervolging in en na ruim een kilometer had ik haar bijgehaald.Ada dacht, dat ik vooruit gereden was, omdat ik moest plassen en dat liever niet in Liebenau wilde doen.

Langs de Diemel vervolgden we de weg naar Trendelburg op de zoveelste warme dag op rij. Bij een camping aan de Diemel dronken we een koffie en een koude melk. Hier raakten we in gesprek met een paar andere Nederlanders.
Een Nederlandse campinggast mengde zich in het gesprek: "Duitsers schamen zich dood voor wat Hitler Europa heeft aangedaan. In Frankrijk wordt Napoleon nog steeds op handen gedragen. Terwijl hij een hele generatie Nederlandse jongemannen over de kling heeft gejaagd door ze in de Grande Armee naar Rusland te sturen. Zonder eten! Dat moesten ze met roven en plunderen bij elkaar scharrelen. In 1815 was Nederland straatarm."

De andere vrouw legde de link met de armenkampen in Drenthe. "Het pauperparadijs" heeft generaties lang veel invloed gehad op mensenlevens.

We fietsten de laatste 15 kilometer langs de Diemel voornamelijk door de bossen met verkoelende schaduw. De "takken op de weg", die we als waarschuwing op de camping hadden meegekregen, bleken een halve boom te zijn. Naast het pad konden we deze hindernis passeren.
Af en toe reden we behoorlijk hoog boven de Diemel naar Bad Karlshafen, waar de Diemel in de Weser uitmondde.
Bij de Diemelmonding was de afgelegde afstand tijdens deze vakantie 441.23 kilometer. De totaalstand met de Batavus Galibier was 4.412.3 kilometer, exact 100 keer zoveel.

Het was inmiddels half 1. Tijd voor lunch. Met een onvermijdelijke Umleitung begonnen we aan de Weser-Radweg.

We kwamen langs een fietsenmaker, die naar Ada's crank keek. De kogellagers waren niet echt jofel, maar de maar Shimano 68-175 was niet voorradig.

Langs een drukke weg reden we op de westoever tot het veerpont naar Wahmbeck, waarna we nog 32 kilometer op de oostoever langs de Weser fietsten. Een prachtig en afwisselend traject.

Bij Oedelsheim namen we onze enige eetpauze, waarbij we de laatste mueslirepen lieten verdwijnen.
Met nog 2 klimmen en een flinke afdaling van 10% reden we naar Hannoversch Münden toe, waar we op "Busch Freizeit", dezelfde camping als in 2010 verbleven.

Terwijl Ada de tent opzette op het eiland in de Fulda, reed ik om kwart voor 6 naar de fietsenmaker, die we gepasseerd waren, maar deze had ook de juiste kogellagers niet. De tweede fietsenmaker was op vakantie.

Samen reden we Hann. Münden in om boodschappen te doen. Alle winkels waren gesloten. Alleen een Turk was nog open. Daar kochten we een blik kikkererwten en tuinbonen en verse prei en courgette. Ada maakte hier een prima maaltijd van. Zij had 98 kilometer gefietst, ik een kilometer of 4 meer.

Na de pruimen en komkommer als dessert wandelden we naar het terras van "Ketty Restaurant", waar we muntthee, witbier en witte wijn namen als afsluiting van een heerlijke maar pittige fietsdag langs de Diemel en de Weser.

Altenau-Radweg

Om kwart over 6 werd ik wakker. Ada volgde mijn voorbeeld een minuut of 10 later. Daar het wederom een hete dag beloofde te worden, gingen we eruit en ruimden de tent leeg. Om half 8 zat alles op de fiets en ontbeten we op het lege terras van "Seeblick".

Voordat we camping "Waldsee" verlieten, moest ik nog even naar de w.c. Nu was dit een camping, waar je je eigen toiletpapier mee moest nemen.  Gisterenavond had ik in "Seeblick" al wat voorraad in mijn stuurtas gedaan. Dat wilde ik eruit halen, maar ik kon het niet vinden. Ik haalde alles uit mijn stuurtas met het idee, dat het naar onderen gezakt was. Ik zag niets, tot ik het op de grond achter de fiets zag liggen.

Het was er bij het openen van de klep uitgerold.

Om kwart over 8 reden we weg op weg naar Schloss "Neuhaus", waar we de route weer oppikten op weg naar het centrum van Paderborn. Op dit kleine stukje werden we al getrakteerd op een Umleitung. De eerste van deze dag.

We kwamen zo uit bij deze bijzondere watermolen. Middels het oeroude scheprad wordt elektriciteit gewonnen. Het kan dus wel!

Vanaf de Markt met zijn mooie Neptunus-fontein was het zoeken naar de juiste manier op Paderborn uit te komen.

Na een keer misrijden lukte het ons om via de Ahornallee op de Alme-Radweg te komen. De vreugde was echter van korte duur, want bij Wewer, het eerstvolgende plaatsje, was weer een omleiding, waardoor we weer dwaalden voor we de goede weg naar Kirchborchen hadden gevonden, waarna we op de weg naar Alfen zaten, waar we niet heen moesten. We kwamen Kirchborchen op een andere manier binnen dan gepland.
We zagen op het marktplein een kraam van Demeter, waar we een stevig brood kochten. We hadden de route weer gevonden, toen de ene na de andere brandweerwagen langs kwam met loeiende sirenes.

We staken de drukke weg over en begonnen aan de Altenau-Radweg langs de gelijknamige beek. We zagen en hoorden de brandweerwagens terugkeren van de drukke, doorgaande weg en niet veel later hoorden we ze achter ons op de smalle slingerweg.

We moesten 5 of 6 keer het gras in om een rode wagen langs te laten. Niet veel later zagen we rookwolken en na 2 bochten zagen we de brand aan de rand van het bos op de heuvel boven ons.

Met de droogte werd alles uit de kast gehaald om te voorkomen, dat het een bosbrand zou worden. We hoorden de kettingzagen, waarmee bomen gekapt werden om een brandgang te creëren.

Zelf zat ik met een andere brandende kwestie in mijn maag: waar is mijn heuptas? In Kirchborchen hadden we de afritsbroeken uitgedaan en ik wilde mijn portemonnee in de heuptas doen. Deze zat echter niet in mijn stuurtas, waar ik hem vanmorgen met 100% zekerheid in had gedaan. Kennelijk was deze gelijk met het toiletpapier uit de stuurtas gevallen. Daar we inmiddels 25 kilometer verder waren, kon ik de heuptas als verloren beschouwen.

Bij Kluskappelle was een Bauernhof-Café. Het zag er leuk uit, maar het was helaas nog niet open. De eigenaar verwees ons naar een bakkerij in Etteln. Daar namen we Milchkaffee en echte Milch, samen met een Erdbeerschnitte. Het smaakte prima.
Na 3 uur fietsen hadden we nog maar 33 kilometer afgelegd en het echte klimmen moest nog beginnen.

We reden via Henglarn over de Altenau-Radweg naar Husen, waar we een korte eetpauze namen voor het klimmen naar Blankenrode begon. We hadden nog ruim 5 kilometer voor de boeg.

Het eerste deel van de beklimming ervoeren we eindelijk de voordelen van een Umleitung. De eerste paar kilometer hadden we de brede weg voor onszelf.  Halverwege kwam het verkeer vanuit Holtheim de weg op en werd het redelijk druk.
De weg liep gelukkig grotendeels door het bos, zodat we aardig wat schaduw hadden. Van klimmen ga je genoeg zweten.
In Blankenrode aten we nog wat, waarna we de Altenau-Radweg verlieten en nog anderhalve kilometer doorklommen. Daarna was het kilometerslang afdalen naar Hardehausen. Een verademing.

Bij de Wisentgehege dronken we koffie en jus d'orange bij café "Der Hammerhof".
Na een korte steile klim daalden we verder af naar Scherfede, waar we in het Diemeldal via Rimbeck naar Asselerburg reden. Daar zou een alternatieve route naar Warburg zijn.

Nou, bij het zweefvliegveld kwamen we er achter, hoe alternatief. Het onverharde pad ging over in een grasveld, waarna de weg werd geblokkeerd door schrikdraad, waarachter een tiental koeien in de wei stonden. We staken het grasveld annex vliegveld dwars over en kwamen zo op een verhard fietspad langs de Diemel.

Via Germete trapten we naar Warburg toe, waar we na een korte steile klim bij camping "Eversburg" aankwamen, waar we 7 jaar geleden ook gekampeerd hadden. Er werd gevraagd, wat we wilden drinken, en of we de bestelling voor vanavond voor het avondeten konden plaatsen.

Eerst zeten we onze tent op, daarna douchten we ons om beurten na 80 kilometer fietsen door het heuvelland.

Na wat utteren zaten we om 7 uur op het terras, waar Ada witte wijn nam en ik het lokale Warburger Weisse, waarna de kalfsrollade en de vegetarische schnitzels werden opgediend met aardappels, wortel en doperwten. Als toetje was er ijs met slagroom. Inclusief kamperen kostte ons dit € 65,50.

Om half 9 begon het wat af te koelen. Het is en blijft een bijzondere zomer.