Poule des Doods of de Kuijt-factor

Gisterenavond zagen we bij Tim de Beer, toen nog vijftiger, de roemloze aftocht van Oranje in de Oekraïne. Het was inderdaad de "Poule des Doods".
Desondanks hadden we een gezellige avond, maar direct na de uitschakeling werden alle Oranje-attributen opgeborgen voor betere tijden.

Twee jaar geleden zat alles mee op het Wereldkampioenschap in Zuid-Afrika. Het geluk lachte Oranje toen toe.

Nu zat alles tegen en niets lukte. En ineens wordt er luidkeels om het vertrek van bondscoach Bert van Marwijk geroepen.

Het is inderdaad nog nooit vertoond, dat Nederland puntloos naar huis ging. Maar alleen in 2008 zaten we in een poule, die mocht wedijveren met de huidige qua zwaarte. En waar in Zwitserlend alles lukte, want Italië en Frankrijk hebben kansen genoeg gehad om Oranje toen te kloppen, maar Edwin van der Sar in de vorm van zijn leven verkeerde, lukte nu niets.
De geluksfactor is een van de meest onderschatte factoren in het voetbal. Een bal op de paal of er net in is vaak een wereld van verschil.
Maar er is nog een factor, die meespeelde: de Kuijt-factor. Ik geef het toe, doordat ik al 27 jaar in Katwijk werk heb ik de schijn tegen, dat ik bevooroordeeld ben. Maar is het toeval, dat Nederland slecht speelde, en al die keren Dirk Kijt (grotendeels) op de bank zat. In mijn ogen niet. De linies vielen uit elkaar met al die technisch vaardiger luxe paarden in Oranje. Men miste gewoon een werkpaard, die 90 minuten lang zich de longen uit het lijf liep. Verdedigers van de tegenstanders krijgen geen kans om achterin rustig op te kunnen bouwen, want Kuijt blijft storen. Desnoods haalt hij de bal van de doellijn, om daarna weer mee te draven met de volgende aanval van Nederland.
Het heette, dat Oranje dit toernooi werd overlopen op het middenveld. En dat, terwijl je zelf iemand op de bank hebt zitten, die dit loopvermogen juist wel bezit....
Het is maar weer eens bewezen: met de technisch beste elf voetballers heb je nog niet het beste elftal.
Er dient balans te zijn tussen werkpaarden en luxe paarden. Die balans ontbrak in Charkov.

Ik noem dat de Kuijt-factor.

't Geertje

Vanmorgen vertrokken we met zijn vieren om een uur of 10 op de fiets naar Zoeterwoude. Ana wilde graag een keer naar 't Geertje. Via het centrum van Zoeterwoude reden we er naar toe. Overal stonden al dranghekken klaar. De jaarlijkse dorpsronde zou vandaag gehouden worden.
Op zondagmiddag is het bij deze (geiten)kaasboerderij een drukte van belang, maar om half 11 is het nog wel te doen. Ana was verbaasd over het enorme varken, dat in de stal stond met een stuk of 10 net geboren biggetjes. Op hun boerderij in Asturias hebben ze ook een paar varkens, maar dit formaat....

We kuierden over deze groot uitgevallen kinderboerderij met zeer veel geiten en kochten nog wat kaas en eieren, voordat Ada en ik weer vertrokken. Siebe en Ana bleven nog even.
Vanmiddag stond er een afspraak met Hans Boers. Om half 3 stond ik bij station Voorschoten te wachten, waar vandaan we vertrokken voor een rustige duurloop door de Horsten. Het was de eerste keer sinds de halve marathon van Leiden, toen hij gevallen was, dat hij weer liep. Het was heerlijk loopweer. Via de Velostrada en de Horstlaan liepen we het koninklijke landgoed op. Ik had gepaste kleding aan: ik liep in een oranje shirt en had een oranje pet op. Nu kan het nog!

Hans had zijn witte GBA-shirt aan, een zwarte broek en witte sokken. Inderdaad: de kleding van die Mannschaft. En zoals u weet, bekwamen onze Oosterburen zich sinds jaar en dag in die Schwalbe. Ik moet u zeggen: zie van Hans was volmaakt!

Op het smalle paadje tussen de twee sloten liep ik voorop tussen de hoge grasbermen. Zodoende zag Hans de boomwortel niet en de eerste de beste loop na zijn duikeling tijdens de marathon van Leiden lag hij weer languit. Op een licht bebloede knie na viel de schade dit keer mee.
Via de Papelaan liepen we weer naar station Voorschoten, waar we ieder ons weegs gingen na 8 km rustig hardlopen.
Ik fietste nog even naar het huis van mijn schoonouders. Het was immers vaderdag. Ada, Ana en Siebe waren er ook. Na een kopje thee en een stukje taart reed ik naar huis om me op te frissen. Vanavond ga ik in Haarlem bij de nu nog fitte vijftiger Tim de Beer kijken naar Nederland-Portugal. We weten niet, wat Oranje gaat doen, maar gezellig wordt het in ieder geval!

Verbleekt

Heel symbolisch zijn de oranje vlaggetjes, die her en der in de Stevenshof de straten versieren: ze zijn volledig verbleekt. Feitelijk hangen er nu op veel plekken gele vlaggetjes. En het was nog verbleekt geel ook. Treffender kan het fletse spel van het Nederlands elftal niet worden weergegeven.

Vanmorgen ben ik met Ada in de stad boodschappen wezen doen. Op de markt kwam ik Bert en Els Raaphorst tegen. Els is een oud-collega van me bij de bibliotheek van Leiden, terwijl ik in de wintermaanden met Bert schaats in de Leidse IJshal en op natuurijs.

Om een uur of half 2 bracht ik Ada op de fiets naar "De Haagsche schouw", waar ze de bus nam naar "De Kievit" , om met Ike via Meijendel naar Den Haag te wandelen.
Ik fietste weer naar huis, hees me in oranje kledij, nu het nog een toegestane kleur is, en trok mijn skeelers aan. Ik reed via de omgekeerde route van afgelopen donderdag naar de Velostrada en vandaar via de Horstlaan naar de Kniplaan. Langs het spoor had ik de harde wind pal tegen. Dat was zwoegen, maar wel een goede training. Over precies een half jaar staat de "1000 rondjes van Leiden" weer op het programma.

Tot de brug over de Vliet is er zeer matig asfalt op de Kniplaan. De blauwe brug loopt redelijk steil af, zodat ik teveel vaart had om de bocht maken de Oostvlietweg op. Ik liet me uitrijden tot vlak bij de Vogelplas. Hier keerde ik om en draaide nu rechtsaf de Oostvlietweg op. Het asfalt op deze weg is heel wisselend: van vrij matig tot spiegelglad skeelerasfalt. Met windkracht 6 in de rug reed ik met een lekker vaartje naar café Cronesteyn.
Over de Lammebrug reed ik Leiden weer binnen om over het fietspad langs de Voorschoterweg naar de Korte Vliet te skeeleren. Halverwege zit een vrij gote groep ganzen. Je moet hier dus goed uitkijken voor vogelpoep.

Langs de rand van de Stevenshof reed ik op huis aan, waar ik de w.c.'s schoonmaakte, voor ik het zweet van mijn lijf afspoelde onder de douche.
Het was inmiddels rond de tijd, dat onze jongste dochter 22 jaar geleden geboren was, toevalligerwijze ook op de zaterdag na de uitschakeling van Oranje op het WK voetbal door Duitsland. De uitslag: 2-1! Voor degenen, die nog in willen zetten in een voetbalpool: dat jaar werd Duitsland kampioen....

Requiem van Mozart

Een paar weken geleden zag ik mijn buurvrouw naar buiten stappen met een partituur van Mozart onder haar arm. Ze bleek in een koor te zingen, dat het "Requiem" van Mozart uit zou voeren.

Via Janna regelden we 3 kaartjes, zodat we gisteren in ieder geval verzekerd waren van een van de mooiste werken van Wolfgang Amadeus Mozart.
De eerste keer, dat ik kennis maakte met dit magistrale werk was bij de film "Amadeus" uit 1984.

Rond de tijd, dat mijn moeder overleed, kocht ik de cd met het "Requiem".

Gisterenavond fietste ik met Ada naar de Regenboogkerk in Oegstgeest. Voor de pauze waren een zestal nummers van Mozart, gedeeltelijk instrumentaal, gedeeltelijk gezongen.

Een van de solisten was Isabel Delemarre, die ook de sopraanpartij bij "Die Schöpfung" voor haar rekening nam.

De Regenboogkerk heeft trouwens een prachtige akoustiek. Na de pauze, met zeer lange wachtrijen voor de paar toiletten, kwam het "Requiem" met als eerste koorwerk "Dies Irae".

De volgende drie kwartier konden we genieten van een goede uitvoering van het vrijeschool oud-leerlingen en lerarenkoor VOLK van het laatste muziekwerk van het muzikale wonderkind Wolfgang Amadeus Mozart.

The morning after

Het beste recept tegen een kater is zelf flink gaan sporten. Want natuurlijk was er de teleurstelling van de kansloze nederlaag tegen de Duitsers. Het vlaggeschip van Nederland ging roemloos ten onder.

En wat deed ik "the morning after"? Ik ging lekker skeeleren. Het was heerlijk weer, het zonnetje scheen, er stond niet al te veel wind en met een temperatuur van een graad of 15 was het heerlijk sportweer.
Ik skeelerde naar de Velostrada en vandaar via de Horstlaan richting Leidschendam over het fietspad langs de Veurseweg. Over de Northeyweg reed ik naar het tunneltje onder het spoor om via de lange tunnel bij de Horstlaan weer terug te skeeleren over de Velostrada. Over het fietspad langs de Rijndijk en de Hadewychlaan ging ik op huis aan.
Tijdens de 20 km skeeleren had ik tijd genoeg om mijn gedachten te ordenen. Er is al veel gezegd en geschreven over het falen van het Nederlands elftal. Het moeilijke bij dit soort wedstrijden is altijd: waren wij nou zo slecht, of waren zij zo goed?

Want dat kan natuurlijk ook nog. Duitsland beschikt momenteel over een zeer talentvolle lichting, die nog aantrekkelijk voetbalt ook. Zij spelen op een manier, die wij van Oranje verwachten. Maar laten we even terugkeren naar "onze jongens".

Voetballen kunnen ze. Anders haal je geen finale van het wereldkampioenschap. Het is dus een mentale kwestie. Je had, om met Hans van Breukelen te spelen, het idee, dat de spelers van Oranje wel hun best deden, maar niet tot het uiterste gingen.

Volgens mij konden ze dat ook niet, omdat "the flow" weg was. De piek van Oranje lag vorig jaar september, toen Nederland nummer 1 stond op de FIFA-ranglijst. In die periode was Nederland ook onoverwinnelijk. Dat straalden ze ook echt uit. Ik durf de stelling aan, dat als toen het Europees Kampioenschap gehouden zou zijn, Nederland kampioen zou zijn geworden!
De kwalificatiereeks verliep voorspoedig, tot het moment dat ze zich zonder puntverlies geplaatst hadden. Er trad concentratieverlies op, er werd verloren van Zweden en het aureool van onaantastbaarheid verdween als sneeuw voor de zon.
Sindsdien was men op zoek naar "het goede gevoel" van 2010. Welnu, ik kan hen uit de droom helpen: dat goede gevoel keert niet terug. Eind 2011 was ik in topvorm met een dik persoonlijk record bij de Zevenheuvelenloop en een absolute piek bij de 1000 rondjes van Leiden.

De absolute topvom was daarna over en kwam ook niet meer terug. Vorm kun je plannen, topvorm overkomt je. Een kleine 2 maanden na de 1000 rondjes van Leiden reed ik in Fryslân één rondje, en dat was lijden!

Wat met mij als individu gebeurd is, overkwam Oranje als team, en momenteel is er helemaal geen sprake meer van een team. Het heeft inderdaad af en toe veel weg van Egoland.
En nu komt het meest bizarre: na 2 kansloze verliespartijen zouden ze zich in theorie nog kunnen plaatsen ook. Daartoe moet met 2 doelpunten verschil gewonnen worden van Portugal. De enige manier, waarop dat kan is met een drastische verbouwing van het elftal. Wellicht grijpen de bankzitters hun kans, zoals dat op een aanvankelijk mislukt WK in 1978 in Argentinië ook gebeurd is.

En stel dat dit lukt, want Nederland heeft in de hele geschiedenis slechts 1 keer van Portugal gewonnen, dan zouden ze zich nog kunnen plaatsen voor de kwartfinale. Maar dan moet Duitsland ook nog eens winnen van Denemarken.

In theorie kan het allemaal, maar dat is meer iets voor een sprookje.

En dan is aan u de keuze: wordt het een Duits sprookje van Grimm?

Of wordt het een Deens sprookje van Andersen?

Een epileptische aanval

Het was een mooie woensdagavond, toen ik in oranje kledij gestoken naar de skeelerbaan in Leiderdorp fietste. Het was heerlijk weer om te gaan skeeleren. Er stond wel wat wind, maar de temperatuur was prima.
Dick van Goozen gaf weer een afwisselende training, met een mengeling van Steigerungen en 6 keer een minuut voluit en dan 1 minuut uitrijden, met later 4 keer 2 minuten voluit met eveneens 60 seconden uitrijden.
Een goede trainer weet te anticiperen op de omstandigheden. Van de groep G-schaatsers kreeg een deelnemer een epileptische aanval. De trainer uit Hoogmade gooide het schema helemaal om: we moesten 4 rondjes pootje over doen op de kleine bocht, zodat de verzorgers de ongelukkige G-schaatser konden helpen.
Het Wilhelmus, dat uit de geluidsboxen klonk, kondigde het einde van de heerlijke skeelertraining aan.

Na de training gingen we in de kantine van de ijsbaan in Leiderdorp kijken naar Nederland-Duitsland. Oranje had ook last van een epileptische aanval. Totaal verkrampt.
Tijdens het skeeleren kreeg ik van Dick van Goozen te horen: "Dat ziet er goed uit, Bert!"

Dat kon van Bert van Marwijk niet gezegd worden!

SM-cursus

Een goed verstaander heeft aan een half woord genoeg.

Hoewel het door het boek "Vijftig tinten grijs" van E.L. James helemaal "hot" is, viel mijn mond dinsdagmiddag open van verbazing, toen ik een collega met ons hoofd hoorde praten over het opstarten van een SM-cursus in het najaar. Nu ben ik, zoals de meeste mannen, erg visueel ingesteld, dus ik zag het al helemaal voor me.

Het werd er niet beter op, toen bij de thee dezelfde 2 personen het hadden over het gebruiken van 'n flikker.
Ik snap het: in deze tijden van crisis, moet je er alles aan doen om nieuwe doelgroepen onze bibliotheek binnen te halen, maar of het werken met zweepjes nou erg uitnodigend werkt, durf ik te betwijfelen.

Hoewel enig masochisme mij niet vreemd is, al noemen we dat bij sporten afzien, leek mij dit niet zo'n geslaagd plan.
Mijn collega's probeerden mij tevergeefs te overtuigen, dat ze het hadden over een cursus Sociale Media en Flickr, maar daar tuinde ik natuurlijk niet in.

's Avonds na de droogtraining luisterde ik naar "Met het oog op morgen". Hierin kwam een CDA-kamerlid aan het woord, dat te horen had gekregen, dat zijn aanwezigheid op de kandidatenlijst van die partij niet gewenst was. Toch kwam er geen onvertogen word over zijn lippen. Integendeel zelfs: "Ik sta met het CDA op en ik ga er mee naar bed."
Wat dat aangaat ben ik zeer ruimdenkend. Ieder zijn meug. Bij mij scheelt het trouwens maar 1 letter: geen CDA maar ADA!

Maar die ene letter is wel een wereld van verschil!