De Da Vinci code

Leonardo da Vinci, de geniale duizendpoot uit de Renaissance, staat de laatste jaren weer volop in de belangstelling door het boek "De Da Vinci code" van Dan Brown. En niet te vergeten de verfilming van het boek.

Normaal gesproken oefenen we met ons projectkoor in de Lokhorstkerk, maar door een dubbelboeking moesten we vandaag uitwijken naar het Leonardo College aan de Noachstraat. Bij de ingang, waar we onze fietsen gestald hadden, stond een groot bord met "Ontdek je talent".
Nou, die lag in ieder geval niet in het foutloos van bladmuziek af zingen. Nu zaten er zowel in het "Requiem" van Bob Chilcott als in "Cry of the Earth" van Tony Biggin enkele lastige passages, maar voor ons koorleden leek het af en toe wel een raadsel uit "De Da Vinci code". Maar gelukkig hebben we in dirigent Wim de Ru, die alle partijen uit zijn hoofd kent, een rots in de branding.
"Het komt allemaal goed", voegde hij ons na de repetitie toe: "Ik heb er alle vertrouwen in!"
En dat klopte wel, want na het doorzingen van een drietal stukken uit het "Requiem" en een lang stuk uit "Cry of the Earth" begon het toch wel ergens op te lijken.
En dat mag ook wel, want over 4 weken willen we de sterren van de hemel zingen in de Pieterskerk in Leiden.
En het leuke is: u kunt er bij aanwezig zijn. De toegangskaarten zijn voor € 27,50 te bestellen op de site van Stichting Leidse Koorprojecten.

Zuiderzeeroute

Na een droomrijke slaap werd ik op Tweede Pinksterdag om 8 uur wakker. Het miezerde al een tijdje en de tent was behoorlijk nat. Daar het er niet naar uitzag, dat het op deze grauwe morgen met weinig wind op zou klaren, besloten we om de tent maar nat in te pakken.


Om half 10 zaten we aan de ontbijttafel, waar de rekeningen van het Pinksterweekeinde werden vereffend. Tim had de camping betaald en we moesten nog € 7,- p.p. bijleggen.
En toen begon het te regenen.

We pakten snel de laatste spullen in, hesen ons in onze regenbroeken en om half 11 namen we afscheid van onze vrienden en de Veerhof.


We fietsten via Oostwoud naar Hauwert en Zwaag naar Blokker. Ooit maakten the Beatles Blokker wereldnieuws in Nederland.


Zonder een menigte gillende meiden achter ons aan fietsten we naar Hoorn. In dit prachtige Zuiderzeestadje met zijn vele monumentale panden zaten we bij de Oude Waag op het terras. Voor ons stond het standbeeld van Jan Pietersz. Coen, die in de huidige tijd wegens genocide in de gevangenis in Scheveningen zou verblijven. Daarachter lag het Westfries museum.

Na de cappuccino en de warme chocolademelk fietsten we langs de dijk met droog weer naar de Hulk.

Vandaar koersten we aan de hand van de Zuiderzeeroute zuidwaarts naar Scharwoude, Schardam en Warder naar Edam.

We kwamen langs camping "Strandbad", waar we met vrijwel dezelfde groep gekampeerd hadden bij warm, zomers weer op de dag, dat Italië Duitsland klopte in de finale van het wereldkampioenschap voetbal.

In het centrum van Edam aten we onder een afdakje van Sas bloemenboetiek ons lunchpakket en dronken het pak melk leeg.
Het begon te regenen en het zou die middag niet meer droog worden. In regenkleding gehuld koersten we op Volendam af, waar we op de Dijk tussen de vele paraplu's door moesten slalommen.
De tocht langs de Gouwzee werd vervolgd via Katwoude naar Monnickendam, ons vertrekpunt voor vele uren schaatsplezier op de Gouwzee.
Langs het Hemmeland reden we naar Zuiderwoude om dwars door Waterland naar Zunderdorp te fietsen.
Was de naam Waterland door het hoge waterpeil ten opzichte van de weg al goed gekozen, vandaag voegde de regenval er een nieuwe dimensie aan toe. Regelmatig kwamen we plekken tegen, waar de weg over de volle breedte blank stond.
Via Zunderdorp reden we Amsterdam-Noord binnen. Met de veerpont staken we het IJ over, waar we op Amsterdam Centraal de trein naar Leiden Centraal namen.
Met nog 4 km fietsen in de regen bereikten we ons huis met 218.85 kilometer op de teller. De dagstand was 73 km.
Ten langen leste had de voor het Pinksterweekeinde voorspelde flinke hoeveelheid regen ons bereikt.

Maar gelukkig waren de andere drie dagen stukken droger dan voorspeld, zodat we met volle teugen konden genieten van West-Friesland.

Medemblik

Het meest bijzondere aan camping "Veerhof" is het volkomen ontbreken van verkeerslawaai. We sliepen dan ook prima.
Toch was dit geen garantie voor een ongetoorde nachtrust. Een stel nachtbrakers kwam om een uur of 5 niet geheel geruisloos de camping op. De slaap keerde echter weer tot een uur of 8.
Ada vond, dat ik te veel had liggen zweten in de slaapzak en dirigeerde me richting douche. Geheel verfrist schoven we aan voor het ontbijt.


Op de radio hoorden we, dat Denemarken het songfestival had gewonnen en dat Anouk 9e was geworden.

Dat is het leuke, als je niet kijkt: het is veel langer spannend, wie er gewonnen heeft!
Het was op Eerste Pinksterdag bewolkt, maar de lucht was wel warmer dan de afgelopen dagen.
Een paar mensen gingen naar Deen in Medemblik om boodschappen te doen, een paar gingen afwassen, dus dat was voor mij een mooi moment om een stukje te gaan hardlopen. In wielershirt- en broek liep ik naar Oostwoud en liep de lintbebouwing af tot de afslag naar Midwoud. Uiteraard moest ik terug op de heenweg.
Het was de bedoeling, dat ik in zo'n tempo zou lopen, dat ik niet zou zweten. Dat bleek een illusie. Zodoende stond ik voor de tweede keer in anderhalf uur onder de douche.
Intussen waren Willem Jongsma en Lotte van Walstijn ook gearriveerd en na de koffie en thee met appelgebak stapten we op de fiets voor een tocht van ruim 40 km.

Dansend op de pedalen leidde Deka ons via fietsknooppunten ons door het mooie noorden van West-Friesland. Via Oostwoud reden we naar Zwaagdijk-Oost en Hoogkarspel.

Vanaf hier hadden we de wind tegen. Bas en ik mochten als windbrekers fungeren. Vooral tussen de kassencomplexen was het af en toe stevig doorpezen in het zonnetje!

We werden bij natuurgebied de Weelen ingehaald door een paar skeeleraars. Een van de twee had een prachtige valbeweging.




Bij Andijk reden we de Zuiderzeedijk op, waarna we naar Werverhoof fietsten. We passeerden fietsenmaker André van Duin. Bij aankoop van een brommer krijg je een Willempie-helm cadeau!

Bij recreatiegebied De Vooroever zochten we een picknicktafel op. Met een beetje schikken pasten we met zijn tienen op 2 bankjes.

Het was nog maar een paar kilometer naar het reisdoel van de dag: Medemblik.

We fietsten naar kasteel Radboud, waar een Floris-festival was. De jonkvrouwen bleven buiten de slotgracht, de nobele heren staken de brug over na betaling van 5 dukaten en 10 stuivers per persoon.


We kregen uitleg over het harnas, dat wel 35 kilo kon wegen. Toch scheen je je er behoorlijk in te kunnen bewegen en daar het gewicht over het hele lichaam verdeeld was, viel het dragen nog wel mee. Lastiger werd het, als je op het paard moest. Je werd er dan op getakeld. Soms ging het mis. Je werd dan over het paard getild!
In films zie je ridders in gevechten wel eens van het paard vallen en dan niet meer opstaan. Dat laatste is zeer wel mogelijk met een harnas, maar meestal is men verdoofd van de klap.


De koene ridder met een beer als wapen op zijn schild liet het grauw zijn vaardigste beweging met het zwaard zien.

Na dit ridderlijke gedrag betraden we het museum en namen plaats in de Ridderzaal. We kregen een rondleiding door kasteel Radboud.
Dit kasteel is genoemd naar de Friese koning Radboud, wiens rijk zich uitstrekte tot aan Denemarken toe.

Hij zag er niet tegen op om op te trekken naar de Schelde en daar te gaan plunderen vanuit Stavoren. Volgens volksverhalen stierf Radboud, zoals het een Middeleeuwse koning betaamt, letterlijk in het harnas. Een zestal schilderijen van schilder Anton Verhey verbeeldden de opkomst en neergang van het rijk van de Friese koning Radboud.
Vermoedelijk zijn de schilderijen opgenomen in "Taferelen uit de geschiedenis".

Tim was het een en ander van deze rondleiding ontgaan, daar hij ontdekte, hoe makkelijk je in slaap kon vallen in een kasteel. Van zwaardvechten wordt je moe....
De rest van de groep wasal buiten, zodat ik de slaapkop op mocht gaan halen.
Met de hele groep fietsten we om de haven heen naar een redelijk vol terras. Er werden her en der stoelen bij elkaar gescharreld en toen de meesten net zaten, kwam er een tafel vrij in het zonnetje, zodat de stoelen weer doorgegeven werden op het terras. De een nam koffie, de ander bier en dan had je nog de ijsliefhebbers.



Via een natuurgebied tussen Medemblik en Wervershoof reden we weer terug naar het standbeeld van een dijkwerker.

Vanaf dit punt reden we slingerend door een nieuw natuurgebied met Egberts in de naam terug naar Oostwoud, waar de kilometerteller op 145.73 stond. We hadden ruim 43 km gefietst.

De voorbereidingen voor de traditionele barbecue werden getroffen.

De zon was weer verdwenen achter een dik wolkendek en de wind kwam uit een andere hoek, zodat we barbecue hadden met een winterjas aan.

Er was nog een tweetal gasten. Anja, de zus van Margriet, en haar man Hans kwamen ons gezelschap houden.

Het was reuze gezellig en de lachsalvo's schalden over de verder zo rustige camping.

Er waren geen hamburgers en dat gaf enige animositeit. Maar voetballiefhebbers konden dat al weten: er is altijd hommeles bij Hamburger SV. Bij ons viel dat verder wel mee.


Om half 10 gingen Lotte en Willem naar huis en Anja en Hans volgden hun voorbeeld. We namen nog een afzakkertje om op deze koude avond om 11 uur in de warme slaapzak te kruipen.

Zuiderzeemuseum

In Noord-Holland wordt op de zaterdag voor Pinksteren luilak gevierd. De haan en de vogeltjes in de bomen hielden zich daar strikt aan, want om half 6 was het een gekraai en gezang van jewelste. Na een wandeling naar het toiletgebouw moest ik weer even opwarmen in de slaapzak, maar daarna kwam de slaap snel.
Om half 8 werden we wakker door getoeter. "Joep is er", dachten we, maar dat bleek niet het geval. Vermoedelijk was het een kind, dat de traditie van luilak nog in ere hield.
Joep Kapiteyn was er om half 10. Hij had via internet een nieuwe koepeltent gekocht, die we met zijn vieren opzetten, voordat we om 10 over 10 aan de ontbijttafel aan konden schuiven.

De weersvoorspellingen voor zaterdag waren niet goed, zodat we besloten naar het Zuiderzeemuseum te gaan. Als het in het openluchtmuseum te slecht was, konden we naar het binnenmuseum toe. We zouden er met de auto heen rijden.


Onderweg kwamen we langs het geboortehuis van Margriet. We reden aan de voet van de Zuiderzeedijk over de slingerende weg naar Enkhuizen.
Na € 111,50 gepind te hebben, stapten we in de boot naar het Zuiderzeemuseum.








We stapten uit bij de kalkovens.

"Hier bakken ze pizza's in", zei Tim tegen een paar kinderen.
Dit zette de toon voor de rest van de dag.



We waren met zijn achten en waren elkaar zeer regelmatig kwijt. Er was ook zeer veel te ontdekken en te fotograferen in de leuke hoekjes.











Het kind in ons kwam volledig aan zijn trekken!





Op een gegeven moment hoorden we muziek, net nadat we een vers gerookte paling achter de kiezen hadden.






Het was half 2 en de skûtsjes voeren uit naar de start.




We wandelden naar de Zuiderzeedijk, waar "Kleintje Pils" stond te spelen.


Na het vertrek van de skûtsjes gingen we café "Hindeloopen" binnen, waar we koffie en thee met taart namen.


Tim regelde, dat we met zijn achten aan één tafel konden. Gelaafd zochten we de buitenlucht weer op en slenterden door het verleden.








Zo kwamen we ook bij de oude school. Het zou nog 20 minuten duren, voor de aardrijkskundeles zou beginnen. De les zou 3 kwartier duren.







De schoolmeester, door ons "Mees Kees" genoemd, probeerde passanten buiten passanten te verleiden de les bij te wonen.
"De les gaat zo beginnen."
"Meester, wij spijbelen vandaag."
"Ik zal het aan uw ouders melden", kreeg de ongeveer 60 jaar oude man te horen.
Wij kwamen na het bezoek aan de kerk de voddenboer weer tegen, net zoals we de man, die aan het punteren was, vaak zagen.
"Straks gaat hij zingen", zei Tim tegen de passagiers.




Om kwart voor 5 verlieten we het Zuiderzeemuseum weer per boot, die ons naar de parkeerplaats bracht. Voor 6 uur moesten de auto's daar weg. We parkeerden bij het station. De wandeling langs de haven was mooi. Er lagen diverse boten, waarvan je je afvroeg: "Hoezo, crisis?"
We zochten een eetgelegenheid en kozen "Dikke Mik" uit, waar we om 7 uur terecht konden. Vlak bij de gesloten Dromedaris zochten we schipperscafé "'t Ankertje" op, waar we met Texels Skuumkoppe een borreluurtje hadden.

Op weg naar "Dikke Mik"liepen we door wat oude straatjes, waaronder "Drie groene eikels".

Bij het restaurant zaten we op de bovenverdieping van de split level. Het was lekker warm.
Het hele restaurant hing vol borden, zoals "Veerdienst Enkhuizen-Stavoren gestaakt". Er hing zelfs een uithangbord van een Engelse Inn!
Maar het meest bijzondere waren de bordjes boven ons hoofd. "Buijskesweg" en "Breedweg" pal naast elkaar met in het midden daaronder "Pas op! Schrikdraad".

Het huwelijk in een notendop.
Het eten was prima. Zalm en biefstuk waren het meest gekozen, net als de ijscoupe als toetje.



Op weg naar de auto's wandelden we nog langs de haven met fotogenieke hoeken.

Er was ook een standbeeld van Paulus Potter.

Het was nog steeds bewolkt, toen we naar Oostwoud reden, maar de ondergaande zon kleurde de wolken rood.
"Avondrood, mooi weer aan boord", zeiden we hoopvol.
Op camping "Veerhof" speculeerden we druk over de kansen van Anouk met "Birds".

Onder het afdakje dronken we koffie en thee onder het vertellen van sterke verhalen. Voor deze laatste categorie was Botterbitter een toepasselijke drank. Om een uur of 11 zochten we de warme slaapzakken op.