Na het ontbijt fietste ik naar IJshal De Vliet. Op klomphoogte lag de temperatuur nipt boven het vriespunt.
Een uur of 5 later was de temperatuur bijna10 graden Celsius hoger!
Bij binnenkomst in de IJshal zag ik, dat de "Krasse knarren" als zwartrijders van start zouden moeten gaan.
Alle schermen stonden op zwart.
Dat zou dus gissen worden naar het aantal rondjes, maar vooral naar de rondetijden. Voor het eerste had ik de ouderwetse rondenteller.
Maar voor de rondetijden tastten we in het duister.
Want ronde na ronde bleef het scherm zwart.
Het tempo lag behoorlijk hoog, maar hoe hoog was onmogelijk te zeggen.
Als je een tijd zou noemen, liep je de kans, dat je achteraf voor paal zou staan.
Maar na een rondje of 40 begon het rondetijdenscherm plotseling licht te worden en kwamen de rondetijden tevoorschijn.
Toen bleek pas, dat er af en toe heel hard gereden werd. Bij de tweede serie van 16 rondjes eindigden we met een viertal 34-ers. Maar het kon nog sneller. De volgende serie van 12 rondjes bevatte maar liefst 6 rondjes 34 en de snelste geregistreerde ronde van 250 meter: 33,7.
Na een foto van een eiland in de Japanse binnenzee verschenen daarna de vertrouwde grote klokken met secondewijzer. De voorlaatste serie van 8 rondjes gingen gemiddeld het hardste met een rondje 35 blank, 5 34-ers en eentje van 33,9. Het pelotonnetje leek wel een kudde op hol geslagen paarden.
Maar de zwartrijders kwamen zonder brokken na de piramide van 100 rondjes over de finish.
Dat moet het kabinet Jetten nog maar voor elkaar zien te krijgen....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten