Loosdrechtse plassen

Op de gebruikelijke tijd van half 10 vertrokken we vanaf de Leidse IJshal naar Loosdrecht. Met Wil Verbeij, Jaap de Gorter en René Strelzyn vertrokken we in de auto van Wil naar Oud-Loosdrecht. Hier parkeerden we bij "De driesprong", waar we het ijs op konden. Via het mobieltje hoorden we, dat Jos Drabbels en Sophie Stein ook onderweg waren.




Op de weidse met sneeuw bedekte ijsvlakte voelde je goed, dat er beduidend meer wind stond dan de afgelopen dagen. We reden een stuk besneeuwd ijs een paar keer op en neer, voordat dit duo arriveerde. Hierbij kwamen we Gerard Snel en Willeke van der Weijden tegen, die vanaf Tienhoven waren vertrokken op de schaats.
Met Jos en Sophie vertrokken we onder een bewolkte hemel richting Tienhoven, naar de Vijfde plas. Het eerste stuk reden we langs de palen, die als een soort bakens de veilige route aangaven.

Er volgde een stuk tussen eilanden met allerlei tuintjes door. Een prachtig stuk met goed glijdend ijs.



Toen we weer op het meer aankwamen, moesten we via een kistwerk naar de Vijfde plas. Hier moest je goed uitkijken, waar je veilig kon schaatsen, want dit was wat dat betreft het onveiligste stuk van de tocht van vandaag.
Op de Vijfde plas wachtte ons een geveegde baan van bijna 9 km. Met de vrij stevige wind in de rug vlogen we over het ijs heen. Tot de baan een bocht maakte: tegenwind op een groot meer is een heel ander verhaal. We reden in drie duo's: Jaap en Wil reden voorop, Jos nam Sophie op sleeptouw en ik deed dat met René.
Na één rondje namen we onze eerste stop voor de warme chocomel. In de luwte van de koek-en-zopietent merkte je duidelijk, hoe koud de wind het maakte: de temperatuur lag immers net onder het vriespunt, maar de gevoelstemperatuur gaf iets heel anders aan. We reden nog 2 rondjes, voor we aan de erwtensoep begonnen. Jos en Sophia gingen ons verlaten, terwijl wij nog 2 rondjes reden. Het ijs was over het algemeen goed, maar er waren een paar plekken, waar sneeuwijs was opgevroren of waar lange, diepe scheuren in het ijs zaten. Om de haverklap gingen op die plekken mensen onderuit.
Het passeren van het kistwerk vereiste nu een halve slalom. We kozen er vervolgens voor om de zoveelste Loosdrechtse plas linea recta over te steken, net als veel andere schaatsers. Dat hadden we beter niet kunnen doen, want het sneeuwijs was hier slecht begaanbaar: werkijs met veel opgevroren randen en ribbels, die je door de sneeuw niet zag. Met de wijsheid achteraf: we hadden beter de route van vanochtend tussen de tuinen door kunnen nemen.
In het bekakte café/restaurant Amice namen we nog koffie en chocolademelk, voor we met 55 km schaatsen in de benen richting Leiden reden. Hier was ik op tijd om nog een uur les te geven aan kinderen in de Leidse IJshal.
Thuis gekomen besloten we, na een paar telefoontjes en het raadplegen van www.schaatsforum.nl om morgen vanaf Rijpwetering te gaan schaatsen richting Kaag en Hanepoel. Wat is ons land toch mooi vanaf het ijs!

"Zijn dit langlaufsporen?"

Om kwart over 9 stond ik bij de Leidse IJshal. Een aantal krasse knarren was binnen aan het schaatsen, deels omdat ze 's middags moesten werken of andere afspraken hadden. Alleen Arthur van Winsen en Jaap de Gorter wilden de reis naar Ankeveen ondernemen. Vanaf de Haarlemmermeer reden we door een prachtig besneeuwd landschap.
Hoe dichter we Ankeveen naderden, hoe groener het werd. IJsmeester Bert Rijkse had ons dus zeer waardevolle informatie verschaft.
Om kwart voor 11 reden we over de geveegde baan. Jaap wist het zo te plannen, dat hij een paar keer achter elkaar net voor de vrouw kwam te rijden, die ze op de foto wilden zetten. Op het eerste rechte lange stuk reed Jaap in een scheur en maakte een duikeling op het ijs. Gelukkig kon hij zonder schade de weg vervolgen. We reden een paar rondjes over de geveegde banen, voor we net als gisteren de andere 2 meren gingen verkennen. We reden zelfs een paar stukken, die we gisteren niet gehad hadden!

We reden de grote ronde door de sneeuw. Het ging iets zwaarder, doordat de sneeuw een klein beetje opgevroren was. Maar we genoten op deze wederom windstille, onbewolkte dag in deze prachtige omgeving. Bij de laatste kluunplaats vond Arthur een paar schaatsbeschermers. Handig, want hij was de zijne kwijtgeraakt op de Uithof.
Op het terras van het café maakte hij de schaatsbeschermers op maat en namen we warme chocolademelk en koffie, terwijl een shantykoor Hollandse meedeiners zong. We hadden onze provinad bij het opstappunt laten staan.
Nadat we onze magen hadden gevuld, bleven we op de geveegde banen, waar we flink op tempo gingen schaatsen. Een paar rondes lang ging dat goed, tot Jaap in een scheur reed en een flinke klap maakte op het ijs. Ik kon hem niet meer ontwijken en struikelde over zijn bovenbeen. In de sneeuw maakte ik een zachte landing. Jaap was even een beetje groggy. Hij ging even een stuk rechtop schaatsen, terwijl Arthur en ik nog een rondje van 2 km reden. Dit was niet onze geluksronde, want nu reed Arthur in een scheur. Hij kon net aan zijn evenwicht bewaren. We gingen in een rustiger tempo doorrijden. De volgende ronde sloot Jaap weer aan.
Om kwart over 1 verlieten we het ijs van Ankeveen, waarvan we met volle teugen hadden genoten, en reden via een korte file bij Amsterdam naar Leiden. Bij de IJshal namen we afscheid van elkaar. ik fietste nog even door naar de Vogelplas om te kijken, of daar al geschaatst kon worden. Het was er behoorlijk druk. Er was met een borstelwagen zelfs een baan geveegd.
Ja, en dan kruipt het bloed, waar het niet gaan kan.
Ik stalde mijn fiets en liep naar het ijs, waar ik mijn kluunschaatsen weer aan trok. Langs de kant waren allemaal bevroren sporen, alsof of iemand in de dooiende sneeuw aan het langlaufen was geweest, maar meer naar het midden was mooi hard ijs op de geveegde baan. Er zaten wel flink wat scheuren in.

Met de borstelwagen werd meer naar het midden een tweede baan geveegd. Hier was meer ribbeltjesijs, maar veel minder scheuren. Al met als was het ijs niet van die grandioze kwaliteit van vorig jaar, maar het kon beslist slechter, ook al ben ik wel zo eerlijk om te zeggen, dat het ijs in Ankeveen beter was.
Ik heb een rondje of 12 gereden, terwijl je de zon langzaam weg zag zakken. Het was een prachtige avondschemering. Voor ik het ijs verliet, sprak ik nog iemand, die vlak bij de Vogelplas woont. "Zijn dit langlaufsporen?", vroeg ik.

"Nee", een paar schaatsers hebben deze sporen getrokken in de dooiende sneeuw." Gelukkig durfden deze vroege vogels niet het hele meer over, want langs de noord- en de westkant hebben ze het voor de rest van deze ijsperiode voor iedereen verknald. De heren worden bedankt!!!
Ik kwam bij het vertrek Willem Blöte en Joost Wösten tegen. Morgen weer een nieuwe dag met schaatsplezier op natuurijs. Er zijn heel wat winters voorbij gegaan, dat we dat niet konden zeggen.

Ankeveense plassen

Na gisteren een dag te hebben gewerkt, doordat de sneeuw in onze omgeving het schaatsen op natuurijs onmogelijk had gemaakt, zag ik 's avonds op schaatsforum een verrassende mededeling: er kon in Ankeveen, waar vrij weinig sneeuw gevallen is, geschaatst worden. Een telefoontje naar Bert Rijkse, een jeugdvriend met wie ik zeer veel uren heb doorgebracht voor en achter de bar van "De Hobbit" in Nieuw-Vennep, bracht de verlossende woorden: "It giet oan!" Bert woont tegenwoordig in Ankeveen en is door mij benoemd als ijsmeester aldaar.
Nadat de computer weer aan de praat was gekregen, met grote dank aan Josien Messemaker, die als helpdesk fungeerde, kon ik om 8 uur eindelijk de mailtjes naar de droogtrainingsgroep en de Krasse knarren de deur uit doen, dat we woensdagochtend om half 10 vanaf de IJshal aan de Vondellaan zouden vertrekken. Of het door het late versturen van de mail kwam of door andere oorzaken: de opkomst was kwantitatief minimaal. Kwalitatief was het een heel ander verhaal. Met Jos Drabbels, Andrea Landman en Paul Verkerk vertrok ik naar Ankeveen. Het Dreamteam was weer compleet!
Hoe noemt Jaap de Gorter dat ook alweer? "Je moet pieken op het juiste moment!"
En dat deden we vandaag. Temperatuur net onder nul, vrijwel windstil, een winterzonnetje, een prachtige omgeving en ondanks de paar centimeter sneeuw over het algemeen goed glijdend ijs. Wat wil een mens nog meer.

Om 10 voor 11 maakten we onze eerste slagen. Eerst reden we een paar keer over de geveegde banen van enkele kilometers lengte. Langzamerhand gingen we deze rondes verlaten en volgden we de sporen in de sneeuw. Het gleed wat minder goed, maar nog steeds behoorlijk. Zo kwamen we telkens weer in nieuwe hoeken van de Ankeveense Plassen.

Na in de tent bij het startpunt koffie en warme chocolademelk te hebben genuttigd, begonnen we aan onze zwerftocht over de Ankeveense plassen. We staken een wandeldijk over en kwamen op een groter meer. Hier reden we langs de kant een grote ronde, om via een slingerende sloot door het bos weer aan de kant van de wandeldijk uit te komen. Paul reed in dit bos in een scheur en ging onderuit.



We staken dit meer nogmaals over en kluunden over een dijk. Hier konden we wel 3 kanten uit schaatsen, allemaal even aanlokkelijk. Paul had hier een prachtige Duitse uitdrukking voor: "Wer die Wahl hat, hat die Qual", oftewel: wie veel keuzes heeft, kan moeilijk kiezen. Wij kozen er voor om rechtdoor te gaan over een rechte, brede sloot. Dit was niet de beste keuze: het ijs kraakte behoorlijk. We keerden terug en gingen het grootste meer op. Slingerend langs allerlei rietkragen kwamen we telkens weer in nieuwe verborgen hoeken van de Ankeveense plassen. Onvoorstelbaar mooi!
Om half 2 zochten we een koek-en-zopie op, waar de erwtensoep prima smaakte. We hadden Jaap inmiddels een sms-je gestuurd met de mededeling, dat het een prima vergaderdag was, terwijl wij genoten van de prachtige omgeving.

Het werd op deze schitterende woensdagmiddag wel wat drukker doordat hele gezinnen kwamen schaatsen, maar we hadden nog steeds alle ruimte. We vonden het alle vier een uitstekend idee van de KNSB om zeer veel mensen naar het Henschotermeer bij Woudenberg te lokken. Bij thuiskomst hoorden we, dat er op dat rondje van 2 km (vergelijkbaar met de Vogelplas), 5000 schaatsers waren afgekomen. Op de veel grotere Ankeveense plassen reed niet eens de helft van dat aantal rond.
We reden over de drie plassen nog een grote ronde, we deden zelfs de minst betrouwbare sloot vanaf de molen en om 10 voor 3 verlieten we na 4 uur ijspret de Ankeveense plassen.
Hoe mooi het op de Ankeveense plassen was op 6 januari 2010 kunt u zien op deze van youtube geplukte filmpjes:



Bij Amsterdam en Schiphol zagen we de zeer dreigende lucht hangen van de sneeuwbuien, die het verkeer in Noord-Holland en dan vooral rondom Mokum, volledig zouden ontwrichten, maar wij waren letterlijk en figuurlijk voor de bui binnen.

Sneeuwijs

Met de positieve weersberichten van de afgelopen dagen had ik me de hele week vrij geroosterd. De ijsbaan van Voorschoten zou vanochtend om 10 uur open gaan, dus ik ging vanochtend nog even een paar uur werken om daarna de hele week lekker op natuurijs te kunnen schaatsen.
Dat was dus een flinke misrekening. Net toen ik naar huis ging fietsen, begon het flink te sneeuwen. Toen ik me thuis omgekleed had, ploegde ik door de verse sneeuw naar de ijsbaan van Voorschoten. Er was een baan van 400 meter geveegd. Mijn eerste keer op de schaats in 2010 was op sneeuwijs. Het was zwaar rijden. Daar ook kinderen en kunstschaatsers van deze baan gebruik maakten, daar elders 5 tot 10 cm sneeuw lag, betekende het rustig rijden.
Langzaam maar zeker kwam er door de scheuren op een paar plekken water op het ijs. In eerste instantie kon je daar nog omheen slalommen, maar dat werd steeds lastiger.
Intussen kwamen 2 borstelmachiners het ijs op. Eén van deze machines ging door het toch nog behoorlijk dikke ijs. Met moeite werd deze weer op het ijs gehesen.
Na nog een kwatier op de net geveegde binnenbaan gereden te hebben hield ik het na ruim een uur schaatsen voor gezien.
Voor de vorm reed ik over het besneeuwde fietspad naar de Vogelplas: ook daar een dik tapijt sneeuw. De eerste dagen kunnen we het schaatsen daar wel op onze buik schrijven. Heb je de langdurigste kouperiode sinds 1997, en dan kom je nog nauwelijks aan schaatsen op natuurijs toe door de overvloedige sneeuwval.

De gifbeker moet kennelijk helemaal leeg, is het niet in de vorm van veel te warme winters, dan is het wel in de vorm van een dik sneeuwtapijt op het nog dunne ijs.

Windstil

Vandaag gaf Paul, mijn jongste broer, een Nieuwjaarsborrel. Al mijn zussen en broers waren aanwezig, net als mijn zwagers en schoonzussen. Het was dus redelijk druk, toen Ada en ik na ruim een uur fietsen in de winterlucht in Nieuw-Vennep arriveerden. Op sommige plaatsen was het fietspad nog aangevroren, dus rustig rijden was het parool.
Het was een zonnige dag met middagtemperaturen rond het vriespunt. Doordat het nagenoeg windstil was, was het een zeer aangename winterdag. Om half 6 stapten de Leidenaars weer op de fiets om langs de Hoofdvaart, die geheel dicht lag, zuidwaarts te fietsen. De avondlucht was heel mooi, maar je voelde, dat het in de vrijwel wolkenloze hemel flink afkoelde, terwijl de zon nog maar net weg was.
Het gebeurt niet vaak, dat je in de Haarlemmermeer windstil weer hebt, maar vandaag was dat toch echt zo. Het mooiste kon je het waarnemen, toen we langs de polders bij Sassenheim en Warmond reden. De rook uit de hoge schoorsteen aan de Langegracht kwam in de koude winterlucht loodrecht omhoog. Uit de schoolboekjes heb ik, doordat ik als braafste jongetje van de klas immer oplettend was, geleerd: dan is het windstil!

Inspectieronde

Het had 's nachts gesneeuwd, maar overdag dooide het. Om 2 uur had ik afgesproken met Hans om vanaf de Kniplaan te gaan lopen. Om het nuttige met het aangename te verenigen bracht ik de kerstboom in de fietstas naar kasteel Duivenvoorde, waar ze de boom weer in de grond zetten om weer een jaar te kunnen groeien.
Vanaf de Kniplaan liepen we naar de Vogelplas, die blijkens de foto's van Bert Raaphorst op Nieuwjaarsdag nog grotendeels open lag.


De plas lag helemaal dicht, maar helaas lag er ook een paar centimeter sneeuw op. We liepen over de dijk naar de plek, waar we gewoonlijk onze ijzers onderbinden. We konden de verleiding niet weerstaan. Eerst zette Hans een voet op het ijs, daarna Bert zelfs beide voeten, welk voorbeeld Hans ook volgde. Wij kunnen in ieder geval zeggen, dat we in 2010 op natuurijs hebben gestaan.

Daar wij het ijs niet wilden vernielen met het oog op alle schaatspret, die we volgende week op deze plek kunnen hebben, lieten we het hierbij en liepen over de dijk naar de bossen ten zuiden van de Vogelplas. Boven onze hoofden vlogen een paar honderd ganzen in V-formatie naar het zuiden. Deze dieren voelen de kou al aankomen....

Over het fietspad liepen we naar de Kniplaan om via Stompwijk een rondje langs de Noord Aa en 't Geertje te lopen. Uit de dichte bewolking kwam, doordat we vandaag aanlandige wind hebben, een lichte regenbui. Toen we na ruim anderhalf uur lopen in een marathontempo weer terug waren bij de Vogelplas, zag deze er grauw uit. Door het regenbuitje was de sneeuw half gesmolten en lag deze als een grijze pap op het ijs. Ik vermoed na deze inspectieronde, gelet op de weersverwachting voor de komende dagen, dat we dinsdag op de Vogelplas kunnen schaatsen. Maar zulk mooi ijs als vorig jaar zal het niet zijn!

Een hoopvol begin

Allereerst wil ik alle lezers van dit weblog een gelukkig en vooral gezond en sportief 2010 toewensen. Het afgelopen decennium zijn we niet bepaald verwend met winterweer. Vorig jaar was een grote uitzondering met maar liefst 11 dagen, waarop we op natuurijs konden schaatsen. Deze winter staat de teller nog op 1. Ik zeg nadrukkelijk 1, want wie de weersites volgt, kan zien en lezen, dat we aan de vooravond van een heuse inval van Koning Winter staan, waarbij dit aantal wel eens overtroffen zou kunnen gaan worden. Nu zegt kou op zich nog niet het hele verhaal. Half december was het koud genoeg om op natuurijs te komen, maar door de enorme hoeveelheid sneeuw, die me erg deed denken aan de lange, koude winter van 1978-1978, was het met de schaatspret al gauw over. Maar wat dat aangaat zien de weersberichten voor schaatsliefhebbers er beter uit. In het eerste blog van 2010 wil ik alle eer geven aan Bas Schijff, de weerman uit Rijnsburg, die in warme oktobermaand al een koude winter aankondigde! Zie "Een milde winter?" in november 2009. In de populaire media wordt al volop gespeculeerd over een mogelijke Elfstedentocht. Ook al ben ik uitgeloot: graag. Maar het is speculatie en het blijft speculatie. En de afgelopen anderhalf jaar hebben we goed kunnen zien, wat de gevolgen kunnen zijn van speculatie op de beurs: de kredietcrisis. Het is daarom beter, om uit te gaan van een vuistregel, die altijd opgeld doet: kun je op de Rijn van Leiden naar Katwijk schaatsen én kun je de Molen- en Merentocht rond de Kaag en Hoogmade schaatsen, dan kun je langzamerhand aan een Elfstedentocht gaan denken. Eerder niet. En er zijn heel wat winters geweest, dat aan deze beide voorwaarden is voldaan, zonder dat de Tocht der Tochten is uitgeschreven. Kortom: de druk van de media op het bestuur van de Elfstedenvereniging, die zo prachtig in beeld werd gebracht in "De hel van '63", wordt nu al opgevoerd, terwijl er nog nauwelijks ijs ligt. Wat dat aangaat hebben de Friezen gelukkig hun nuchterheid behouden. Er is wat dat betreft een zeer treffende uitdrukking voor: niet over één nacht ijs gaan! Dat zullen we dan ook maar niet gaan doen, maar ik vermoed, dat we komende week op de Vogelplas kunnen gaan schaatsen. Door de vorige ijsperiode is het water intussen flink afgekoeld, dus een paar nachten met flinke vorst en dan kunnen we vermoedelijk op herhaling en is de herinnering aan die prachtige natuurijsperiode van 2008-2009 ineens de opmaat voor de winter van 2009-2010. Inderdaad, een hoopvol begin!