Strijdwagen

Op een paar onderbrekingen na tot 8 uur geslapen. Ada had slechter geslapen. Ze had last van 2 snurkende mensen in de buurt. Joep was de eerste, dat had ik zelf ook gehoord. Maar de tweede niet, dus wie deze vreemde snurker kan zijn?
Joep ging samen met Bas boodschappen doen. We ontbeten op de plek, waar we gisterenavond het woordenboekspel hadden gespeeld. De rosbief was snel op.

De lunchpakketten werden klaargemaakt, zodat we goed voorbereid met de strijdwagen naar Bergen op konden trekken.

De eerste strijd, die geleverd moest worden was om Sammy in de ketens te krijgen. Uit welingelichte kringen hebben we vernomen, dat de Partij voor de Dieren volgende week een spoeddebat aan gaat vragen inzake deze kwestie.

Met een rustige hond vertrokken we naar de afgebroken brug, waar we 2 dagen ervoor gewandeld hadden. Een prachtige slingerweg voerde ons naar Bergen, waar het klimmen en dalen in de duinen begon. We reden op deze warme, zonnige dag gelukkig veel in de schaduw van de bomen.
Ter hoogte van het NIVON-huis, waar we in 2003 met de familie Buijs eveneens een weekeinde met mooi weer troffen, sloegen we af naar De Kerf. In het brede duingebied is een inham gegraven, waar bij hoog water de zee een stukje de duinen in kan. Hier wandelden we naar het uitkijkpunt op een duintop.





In de verte kon je het verbrande natuurgebied al zien, waar we even later doorheen zouden fietsen. Sammy moest hier de hele tijd blaffen. Toch een soort instinct, dat waarschuwt voor gevaar?
We fietsten door tot Paal 29, waar we het strand op gingen. Sommigen aten hun brood in de duinen op, Ada, Tim en ik deden dat op het strand.


Uiteraard ging ik als Kreeft nog even pootje baden.

Het bezoek aan het strand werd besloten met een bezoek aan het terras van Paal 29.

Via de duinen reden we naar Schoorl, waar we voor de tweede keer een zwartgeblakerd bos- en duingebied van een kilometer breed passeerden. In de Middeleeuwen wisten ze wel raad met pyromanen: op de brandstapel!

Gelukkig zijn we tegenwoordig een stuk humaner. In ieder geval in Europa.
Met een blaffende hond in de kar kon niemand op het fietspad zeggen, dat hij ons niet aan had horen komen.

Door de bossen van boswachterij Schoorl trapten we naar Bergen, waar Bas, Tim, Joep en ik een wandeling om de Ruïnekerk maakten en een ijsje namen, terwijl het andere kwartet doorfietste naar camping Alkmaar. Wij deden dat 3 kwartier later over de mooie, groene route.

Op de camping werd menig uiltje geknapt of men utterde op een andere wijze, voordat we om 6 uur klaar waren om af te reizen om in het gezellige centrum van Alkmaar te gaan eten. We stalden de fiets op dezelfde plek bij de Grote kerk en wandelden naar de Kaasmarkt, waar we om 7 uur een tafel reserveerden bij "Samen", waar de hond ook welkom was.

In de tussentijd konden we een bietje nemen op één van de terrassen op de Kaasmarkt. Alkmaarders zijn een trouwlustig volk, want er waren wel 4 vrijgezellenfeesten tegelijk bezig. Nummer 5 was de meest opvallende. De aanstaande bruidegom was verkleed als een bom uit Stratego.

Het klokje van gehoorzaamheid klonk vanaf het Kaasmuseum om 7 uur, dus wij stapten met zijn achten Samen binnen, waar vrijgezellenfeest 6 aan de gang was. Het was er erg gezellig, de bediening was goed en het eten was heerlijk. Vrijwel iedereen had een ander voor- en hoofdgerecht.

Sammy, die onder tafel lag, deed zich tegoed aan wat restjes en een bakje water.
Na het caramelijs wandelden we weer naar de fietsen. We kwamen langs de praktijk van een Chinese genezer, die je van o.a. hielspoor af kon helpen. Er stond een rij klachten opgesomd met de slotzin: "En uw andere klachten".
Hierop zei Tim: "Ik heb last van mijn buren!"
Sammy ging weer in zijn sm-tuigje en was erg rustig. Vlak bij de camping begon hij wil te blaffen, en toen wij hem los wilden maken, stribbelde hij hevig tegen. De fietskar was echt een strijdwagen! De reden van deze strijd bleek, toen Sammy ontketend was. Hij rende met zijn 14 jaar als een jonge hond over het veld. Het deed Ada en mij denken aan ons konijn, die zo door de tuin kon rennen.
We kletsten nog wat en namen nog een afzakkertje, voor we de tent opzochten, waar de wind behoorlijk omheen woei.

Naye paise

Een dag te laat ging ik dauwtrappen. Het is de traditie van Hemelvaartsdag, maar ja, om 6 uur moest ik toch naar het toilet.

De slaap kwam helaas niet meer. Om half 7 ging ik maar wat lezen. Ik waakte er voor om Ada wakker te maken. Dat was het voorrecht van Joep, die om half 9 met luide stem riep: "Eruit, stelletje luiwammesen!"
We ontbeten een half uur later, nadat we de ongemakken van het muntapparaat in de douche doorgrond hadden. Tevens maakten we de lunchpakketten klaar.
Willem Jongsma en Lotte van Walstijn waren er om kwart over 10. Ze hadden een aardbeientaart meegenomen. Het snijden van een taart in 10 enigszins gelijke stukken bleek nog een hele kunst. Nadat we de vergelijking met 3 ongelijksoortige driehoeken hadden opgelost, konden we met een gerust hart naar Alkmaar fietsen.

De enige, die dat niet deed was Sammy, die in de fietskar meereed. In een plastic opbergbak had Tim een uitsparing gesneden en gezeten op een kussen op de bodem werd Ria's hond geketend met 4 kettingen.
"De Houdini-hond", zei Tim.

We trokken het nodige bekijks, toen we met zijn tienen van de camping af reden met "de strijdwagen". Bij de Grote kerk stalden wij op deze zonnige maar winderige dag onze fietsen.

Sammy werd van zijn ketenen bevrijd en hij produceerde meteen stank voor dank.
We wandelden als rasechte toeristen meteen naar de Kaasmarkt, na geld gepind te hebben, om in de voetsporen te kunnen treden van onze geestverwant Pietje Bell.

Het was zeer druk in het mooie en gezellige centrum van Alkmaar. We kuierden langs de marktkramen en hadden al snel in de gaten, hoe snel je elkaar hier kwijt was. Om 1 uur zouden we elkaar treffen bij de fietsen.
Naarmate we dichter bij de Kaasmarkt kwamen, werd het steeds drukker. We liepen aan de overkant van de gracht, waar het rustiger was, naar de kaasdragers toe.



Hier stond het 6 rijen dik.

Ada dacht, dat het nepkazen waren, maar hierin vergiste zij zich.

Een bruid werd in haar jurk met sleep over het plein gedragen. We hadden het idee, dat de bruidsjurk niet helemaal brandschoon gebleven was. De grootste verrassing betrof haar schoenen: de bruid droeg basketbalschoenen!



Joep, Ada en ik raakten in de drukte de rest van ons gezelschap kwijt, zodat we met ons drieën om de Kaasmarkt liepen en aansluitend door winkelstraten en langs grachten zwierven.

Onverwacht kwamen we 7 bekenden tegen. Op het terras van "The Irish pub" volgde de verbroedering van de 2 groepen.


Ada zag in de winkel naast de pub een geruite bloes voor mij hangen. Helaas, de maat was XXL. De winkeleigenaar kwam ons helpen en zei met een kennersblik: "U bent Breed".
Ik kon dat slechts beamen. Maar helaas, in XL zwom ik ook nog.
We zwierven door Alkmaars mooie centrum naar de fietsen. Ada had een halsketting en oorbellen gekocht voor "Die Schöpfung".


Om half 2 zat Sammy in de "SM-kettingen" en reden we door het drukke verkeer naar Nijenburgh, het park tussen Alkmaar en Heiloo in. Op een zonovergoten veld in het bos hadden we een lunchpauze.

Met een bodem in onze maag fietsten we onder de bezielende leiding van Ada naar Egmond toe. Egmond-Binnen.
We betaalden te toegang tot de duinen. Sammy vond dat niet zo geslaagd en wilde de kar uit. Zodra we reden, was hij weer tevreden. Met de wind in de rug en in de zon was het al snel bloedheet. We lieten Sammy wat drinken. Bij deze tussenstop had ik een wind gelaten.
Margriet zei: "Wat stinkt die hond!"
Vlak voor Bakkum sloegen we af en fietsten met de wind tegen naar Egmond aan Zee toe, waar we op het terras van "De Parel van Egmond" wat vocht tot ons namen. Vooral het Hefe Weizenbier vond gretig aftrek.

Het laatste stuk naar Alkmaar was pittig te noemen. We hadden de harde noordenwind pal tegen. Het tiental fietsers verbrokkelde in diverse kleine groepjes. Met een luid blaffende hond trok ik de aandacht van het overige wegverkeer.

Met ruim 34 km op de teller waren we terug op camping Alkmaar, waar we chips en borrelnootjes nuttigden onder het genot van een enkel biertje. Willem en Lotte vertrokken weer naar huis, terwijl wij de voorbereidingen troffen voor het avondmaal. We aten pasta met asperges en zalm.

Een gitaarspelende buurman bracht Tim op een idee. In de schaduw en in de wind koelde het behoorlijk af, zodat we telkens een laagje kleding meer aantrokken. Rob en Joep zetten het windscherm op.
De bezitters van het HBO-diploma, daterend uit de tijd voor Inholland, gaven zich over aan het woordenboekspel. Een woordenboek van net na de Tweede Wereldoorlog leverde raadselachtige woorden op als klassiaan, Naye paise en oneiroscopie.
Een eindsprint leverde niet genoeg punten op om Margriet met 26 te achterhalen, maar met een tweede plaats met 23 punten was ik dik tevreden. Naye paise, de munt van India, een honderdste rupie, was een goede belegging gebleken.

Schaatsenrijder op Hemelvaartsdag of "Met Bert blijft niets verborgen"

Alcmaria victrix. Van Alkmaar de victorie. En van het ontzet van Alkmaar naar het Leds ontzet. Maar voor je ontzet kunt worden, moet er eerst sprake zijn van beleg. We zaten dan ook om 8 uur aan de ontbijttafel om het Leidse brood te beleggen.
De fietsen werden beladen alvorens we om kwart over 9 op weg gingen. Bij Voorhout reden we de Leidse vaart op, waar het druk was met fietsers. Dat zou de hele dag zo blijven.
Bij het voormalige station Vogelenzang hadden we onze eerste stop op het terras. Hier kwam Ada op het illumineuze idee om via pontje Buitenhuizen te reizen. Uiteraard was ik hier voor te porren. Via het Manpad en Groenendaal fietsten we door Schalkwijk, waar we het Rondje Haarlem oppikten. Langs de Ringvaart voerde deze route ons naar Haarlemmerliede.
Over een slingerende weg kwamen we in Spaarndam uit. We volgden de bordjes naar pontje Buitenhuizen. We zagen de klep net voor onze neus dichtgaan....
We hadden 20 minuten de tijd om te eten, voor we het Noordzeekanaal over konden steken. Bij het binnenrijden van Assendelft-Zuid zag Ada het bod met de ronkende tekst: "Met Bert blijft niets verborgen".

Assendelft is een lintbebouwing van een kilometer of 8 lang, met regelmatig Zaans groene huizen er tussen. Door de lintbebouwing hadden we minder last van de tegenwind. Krommenie was een wat groter plaatsje. Hier pikten we de Oeverlandroute op.

Een stukje verderop, bij het binnenrijden van Willis, was de weg volledig opgebroken, zodat we een omleiding moesten volgen. De Stevenshof gooit met IJsbaan zeer hoge ogen, maar hier troffen we de mooiste straatnaam van Nederland: Schaatsenrijder.
De dag ervoor vergiste de weerman op de radio zich: "Het is morgen uitstekend weer om te gaan zeilen en schaatsen." Met dat laatste was ik het volledig eens, alleen het ijs was wel erg dun....

Over een smal fietspad langs het Noordhollands kanaal reden we naar het Alkmaarder meer. Het brood hadden we bij pontje Buitenhuizen op. Ada kreeg kennelijk trek, want ze vroeg: "Heb jij het fruit?"
"Nee", antwoordde ik: "Jij zou het toch meenemen?"
"Ik dacht, dat jij het fruit zou pakken."
"Maar jij hebt toch bounties en mueslirepen klaargelegd gisterenavond."
"Nee, die had ik allen uit de rugzak gelegd."
Zodoende moesten we op deze warme, zonnige dag noodgedwongen een terras op zoeken. Jullie weten, hoe erg ik dat vind. Onder een grote parasol bij "Havenrijk" aan het Alkmaarder meer bestelden we twee ijs.
We werden rond deze tijd geacht in Alkmaar op de camping te zijn. We hadden helaas geen mobiele nummers, dus we konden de anderen niet bereiken.
Via de Oeverlandroute trapten we naar Uitgeest, Limmen en Heiloo. Door het laatste plaatsje moesten we van de route afwijken door wederom een opgebroken weg. Na het Alkmaarder hout zagen we al snel een bordje camping, waar om 4 uur Bas en Nel Warnink, Rob en Margriet Ammerlaan, Tim de Beer en Joep Kapiteijn hun slaapplaats al hadden ingericht.
Wij nog niet.


Na bijna 88 km fietsen mochten wij onze tent op gaan zetten. Na bijna 29 jaar kon deze club zien, hoe vaardig wij dit deden.

In juli 1982 hadden we voor het laatst samen gekampeerd.

Daarna was het tijd voor een welverdiend biertje. Bij Alkmaar begon de victorie voor Hertog Jan. De lachsalvo's schalden over het veld, terwijl Bas, Joep en ik het kwartet vol maakten zoals in die goede oude tijd.

We aten met zijn achten de bospaddensoep en de kippensoep met stokbrood en salade.



De vaat was dermate groot, dat er 5 heren voor nodig waren om deze klus te klaren. Na deze taakstraf bekwaamden Rob en Joep zich in petanque oftewel jeu des boules, terwijl de rest ging wandelen.
De hond Sammy moest worden uitgelaten. Direct tegenover de camping stond een vestiging van Inholland, hetgeen de hele avond grappen opleverde, welk diploma iemand op kon gaan halen.

We kwamen vrij snel bij een zeer stille weg. De brug werd gerenoveerd. In de verte zagen we de duinen tegen het avondlicht afsteken boven de weilanden. We kozen voor een nog stiller weggetje. Dat leidde naar een boerderij. In de weilanden zagen we een lepelaar.

In de sloten waren de karpers druk doende modder omhoog te woelen.
Op de terugweg kwamen 11 koeien op ons af gedraafd. Gelukkig zat er een sloot tussen.
Om 10 uur waren we terug op de camping, die zeer verrassend "Alkmaar" was genoemd. Een uur later was de oude garde al in de slaapzakken te vinden.

Hom of kuit

De komkommertijd begint meestal ergens in juli, als "de politiek" met zomerreces is.
Dit jaar is het echter ruim een maand vroeger, doordat de komkommer zelf verdacht wordt de oorzaak de zijn van een uitbraak van ziektegevallen met de EHEC-bacterie in Duitsland.

Maandagochtend werd ik wakker met een gevoelige rechterkuit, terwijl ik de dag ervoor niets bijzonders had gedaan. Zaterdag had ik 7 kilometer gelopen, dus dat kon de oorzaak anderhalve dag later niet zijn. Het enige wat ik kon bedenken was, dat ik door de puist op mijn zitvlak anders op mijn fiets was gaan zitten, waardoor ik de kuit, terwijl ik nog herstellende was van de marathon, zodoende te veel belast had.
Ik begon te smeren met spiroflor. De vorige keer, dat ik mijn kuit overbelast had, heeft het goed geholpen. Dinsdag ging het al een stuk beter, maar uit voorzorg trok ik toch maar mijn compressiekousen aan. Daarnaast deed ik de trapoefeningen bij station Lammenschans niet en een paar veldoefeningen in Cronesteyn niet voluit.
Voor de trainer leek het of ik op mijn eerste droogtraining na de marathon de kantjes eraf liep. In het woordenboek is hier een mooie uitdrukking voor te vinden: Hom of kuit! Haring noch kuit aan iemand hebben, niet weten wat men aan iemand heeft, wat men van hem moet denken.

En dat, terwijl het een zeer gevarieerde training was met voor mij behoorlijk wat nieuwe oefeningen. De coördinatie-oefeningen op de op het fietspad gelegde touwladder hadden af en toe wat weg van een training voor het Ministery of silly walks.

Vandaag was er weer skeelertraining op de ijsbaan van Leiderdorp. Onder de bezielende leiding van Jaap de Gorter gingen we verder met de bochtentechniek. Vooral de oefening, dat je in de bocht hangt, terwijl je wordt tegengehouden door iemand, die aan de buitenkant rijdt, is erg goed. Je kunt dan echt op de buitenkant van je skeelers de bocht door komen en behoorlijk veel vaart maken. Een leuke training derhalve.

Voor alle skeeleraars: op de site van het Leidsch Dagblad staan 6 toertochten door het Groene Hart, die je kunt downloaden. Wie ze wil bekijken: KLIK HIER!

Schuurfeest

In café, pardon, estaminet "Schommelen" in Leiden speelde vanmiddag de "Doggy Dike". Samen met Ada was ik er naar toe gefietst om onder het genot van een Steenbrugge te luisteren naar de Ierse folkmuziek van deze regionale band.

En geheel in de Ierse traditie kun je dan in een pub aanschuiven met een muziekinstrument en meespelen. Met twee geleende lepels voldeed ik aan dit verwachtingspatroon, zowel tijdens de sessie in het café als die op het terras.
Vanochtend kon ik trouwens constateren, dat de Mercurialis zalf uitstekend werk verricht had in het drastisch verkleinen van de beginnende derde bal. Deze was in een paar dagen tijd ingekrompen tot de grootte van een erwt.
Voor de poëten onder ons: de erwt van Bert!

Nu weten jullie meteen, hoe Hans Christiaan Andersen aan zijn inspiratie voor dit wereldberoemde sprookje is gekomen.
Het fietsen naar en van mijn geboortehuis had trouwens geen nadelige gevolgen voor mijn zitvlak gehad. Het waaide gisterenavond nog behoorlijk, toen wij om half 8 's avonds naar Nieuw-Vennep trapten. De regenbui was overgetrokken en met de wind in de rug koersten we vrij snel op de Haarlemmermeer af, waar we een schuurfeest hadden ter gelegenheid van de 50e verjaardag van mijn schoonzus Trudy.

Trudy is met haar 50 jaar de jongste van de familie Breed. Ze komt al jaren bij ons over de vloer, zoals blijkt uit deze archieffoto van 15 april 1977.

Op die dag werd het 40-jarig huwelijksjubileum van mijn ouders gevierd. De zus van Trudy kwam ook langs op de receptie en daar men het onbegrijpelijk vond, dat een Adonis als ik nog steeds vrijgezel was, werd Monique uitgenodigd om mij 's avonds op het feest in het gareel te houden.

Laat u niet van de wijs brengen door deze veelbelovende foto's. Het was onbegonnen werk.
De volgende avond ging ik, als een vrije vogel, met mijn vrienden naar het Ontmoetingscentrun in Nieuw-Vennep, waar de Hobo String Band optrad.
In die jaren heb ik menig schuurfeest bezocht. Vooral de feesten van het jongerenkoor Octopus, waar ik poogde om de baspartij te zingen, waren geliefd.

In een schuur op het erf van Henk en Jenny Baars, de vader en moeder van tweevoudig Nederlands kampioen marathonschaatsen Peter Baars, zorgde John van Zanten voor prima swingmuziek, zoals deze van Status Quo.

Na mijn verhuizing naar Leiden kwamen er niet zo veel uitnodigingen voor schuurfeesten meer. Er was echter één uitzondering. Toen Jaap de Gorter van de Nieuwe Rijn naar de Rijn en Schiekade verhuisde, kreeg ik een uitnodiging voor een schuurfeest in zijn nieuwe woning, die ik niet helemaal begreep. Er zat zelfs een stuk schuurpapier bijgevoegd. Helaas: de datum en de tijd ontbraken bij deze uitnodiging....
Nee, dan was de uitnodiging van Trudy een stuk duidelijker. Om kwart voor 9 waren we in de schuur bij mijn ouderlijk huis, waar de spullen voor de Winterbiatlon staan opgeslagen. Het was gezellig druk. Buiten de families De Waard en Breed waren er ook een hoop vrienden van Sarah.
Ik raakte aan de praat met een groepje wielervrienden uit de Haarlemmermeer, waarmee ik op 4 september mee ga fietsen in het kader van "Ride for the roses". In het speciaal voor deze gelegenheid ontworpen wielershirt heb ik 2 weken geleden de marathon van Leiden gelopen.

Uiteraard waren er ook wat liederen en sketches. Een van de sketches sloot aan op de reischeque, die Paul en Trudy aangeboden hebben gekregen van hun 3 kinderen. Hiermee kunnen ze gedeeltelijk hun vakantie naar Griekenland betalen. Als Nederlanders zijn we sowieso veel geld kwijt om het Griekse begrotingstekort te helpen dichten, dus dan is een vakantie naar de Griekse eilanden niet de slechtste optie.
Gekleed in traditionele Griekse kledij dansten twee vrienden van Paul en Trudy de sirtaki op muziek van Trio Hellenique.

Natuurlijk kon ik niet nalaten om mee te dansen. Ik had er dan ook wekenlang op geoefend.

Nu was Trudy een maand voor haar 50e verjaardag oma geworden. We konden Richard en Linda dus feliciteren met de geboorte van hun dochter Naomi op 15 april.
En toen had dit jonge ouderpaar een verrassing in petto voor mij. In het Spaarne ziekenhuis vroeg de verloskundige aan Richard: "Kom jij uit Nieuw-Vennep?"
Mijn neef bevestigde dat en kreeg de vraag: "Ben jij familie van Beer Breed, die in Heemstede op de HAVO heeft gezeten?"
Na enig doorvragen kwamen ze tot de conclusie, dat oom Bert inderdaad de klasgenoot van Gerda moest zijn, van wie ik de hartelijke groeten kreeg. Nu had ik in de HAVO echter twee Gerda's in de klas: Gerda van Zijl en Gerda Zwager. Uit de rest van het verhaal kon ik deduceren, dat het Gerda van Zijl uit Haarlem betrof. Wat is de wereld toch klein....

De bijnaam "Beer" had ik trouwens te danken aan Willem van Trigt, de docent Nederlands in 4 HAVO. Ik was koud een paar dagen op de HAVO-top van "De la Salle" aanwezig, of hij las mijn voornaam, tot hilariteit van 4C, verkeerd voor. Binnen een paar dagen had ik, na "Kikker" in Nieuw-Vennep, mijn tweede bijnaam te pakken.

Om half 1 vertrok Beer Breed naar Leiden, waarbij hij Ada zo veel mogelijk uit de wind hield. Om 2 uur zat de fietstocht vanaf het schuurfeest erop.