Annie Romeinsingel

Na vanmorgen gewerkt te hebben, ben ik een kilometer of 8 wezen hardlopen. Via een route over rustige, groene voetpaden liep ik naar de school, waar Ada werkzaam is. Hier kwam ik Jan van der Haas tegen, met wie ik in het winterseizoen op dinsdagavond mijn rondjes schaats in de Leidse IJshal.
Op de terugweg liep ik de route, die de Leidse marathon door, of beter langs de Stevenshofpolder neemt. En daar stuitte ik op een knelpunt voor met name de eerste ronde. Vanaf de Johanna Naberstraat draai je dan de Annie Romeinsingel op. Maar deze is hier nog opgebroken. Sinds februari om precies te zijn.
We zijn nu 3 maanden verder en met nog 3 werkdagen te gaan, want donderdag begint het Hemelvaartsweekeinde, zie ik niet in, dat in het tempo, waarin tot nu toe is gewerkt, deze werkzaamheden op tijd klaar zullen zijn. Het ziet er, kortom, naar uit, dat we een meter of 100 door mul zand en over half afgemaakte bestrating moeten lopen.

De tweede ronde zal het nog wel vlot gaan, maar als de grote meute van de halve marathon hier doorheen moet banjeren, gaat het hier toch opstropen.
Wellicht kan de organisatie van de marathon deze week kijken, of de route rond de Annie Romeinsingel een stukje verlegd kan worden. Er zijn hier namelijk wel wat alternatieve wegen.

Flevonice

Vandaag stond op de site van de NOS dit vervelende bericht:
Het eind dreigt voor 's werelds langste kunstijsbaan Flevonice. De rechtbank in Zwolle heeft uitstel van betaling verleend aan de vijf kilometer lange ijsbaan in Biddinghuizen.
De baan, die dwars door de Flevolandse polder loopt, is nu 4,5 jaar open. Volgens de eigenaar voorzag Flevonice in een duidelijke behoefte, maar kwamen er de afgelopen jaren niet genoeg bezoekers om de kosten te dekken.
Vooral de energiekosten waren hoog, in verband met de lengte van de ijsbaan. De eigenaar overwoog vorig jaar nog om de baan in te korten tot drie kilometer, maar wilde de winter afwachten. De belangstelling bleek niet aan te trekken. Afgelopen seizoen kwamen er zo'n 110.000 schaatsers.
De rechtbank heeft nu een bewindvoerder aangesteld. Hij onderzoekt of iemand anders de exploitatie van Flevonice wil overnemen. In dat geval volgt een doorstart.
Het is inderdaad te hopen, dat er een doorstart komt, want Flevonice is toch een unieke ijsbaan. Qua beleving komt het zeer dicht bij het schaatsen op natuurijs.

Er zijn veel leuke evenementen gehouden, zoals de Elfurentocht en een paar keer IJsstrijd.


Het unieke Flevonice mag niet verloren gaan!!!

Niet misgelopen maar misgekropen

Deze week kreeg ik een mailtje van Douwe Kinkel met een van de vele prachtige verhalen, die de Elfstedentocht in haar ruim 100-jarig bestaan heeft opgeleverd.

"Ik heb trouwens nog een mooie schaats-anekdote. Op 10 februari reed ik met Jillis en Roos-Marijn de 10 stedentocht. Sneek -Leeuwarden.
Zo rond 17.00 op mijn knieën onder de lage brug in Dokkum richting het centrum van Dokkum kom ik een IJVL-shirt tegen midden onder deze lage brug die uit 3 doorgangen bestaat. Ik zeg hem gedag, en de jongen bleek de zoon van Sjaak Stuijt te zijn. Hij zij me niet met wie hij nog meer daar was. Tegelijkertijd, zo blijkt later, zat Pieter Smit in de doorgang naast me kruipend richting Bartlehiem. We hebben elkaar niet gezien, bizar toch."
Ze waren elkaar niet misgelopen, maar misgekropen!
De volgende dag hadden wij bij onze Zelfstedentocht iets soortgelijks.

In het donker zouden we vanuit Dokkum met zijn achten bij elkaar blijven. Alles ging goed tot de lage brug, waar we onder door moesten kruipen. We wachtten op elkaar aan de kade na de brug. Verder dan 6 personen kwamen we niet.
Hen en Wil kwamen niet opdagen. Via de mobieltjes werd geprobeerd contact met hen te leggen. Verder dan de voicemail kwamen we niet. Jos kroop nogmaals onder de brug door, maar bij het café met de strobalen waren ze niet. Met zijn zessen reden we over het redelijk goede ijs van de Dokkumer Ee. Bij Bartlehiem kwamen we de twee vermisten tegen.
Bij de "echte" Elfstedentocht zal dit elkaar miskruipen niet gebeuren. Dan staat de zeer brede, lage brug gewoon open!
Maar denk nu niet, dat je voor het elkaar mislopen lage, donkere bruggen nodig hebt. Er zijn bepaalde mensen, die dit op klaarlichte dag klaarspelen op een plek met zeer weinig begroeiing....

Slijpen

Er was onlangs een schilfer afgebroken van een kroon. Zodoende was ik vanmiddag op werkbezoek bij mijn trainingsmaat Arthur van Winsen. Er moest geslepen worden. Meestal zijn schaatsers druk in de weer om zo scherp mogelijk te slijpen.

Ik was blij, dat Artur deze methode niet in mijn mond toepaste. Hij was juist druk doende om de scherpe randjes van mijn kroon af te slijpen.
Daar ik de laatste klant van de dag was, hadden we daarna nog even tijd om over schaatsen en skeeleren te praten.

Een nat begin

De tweede dinsdag in mei is bij de IJVL traditioneel de start van het droogtrainingsseizoen. De basis voor het komende schaatsseizoen wordt hier gelegd. Gisterenavond fietste ik met Jos Drabbels onder een zwaar bewolkt wolkendek naar "De Bult" toe, waar we een rustige maar natte eerste trainingsavond hadden.
De nadruk lag bij deze avond vooral op de houding: we moesten de oefeningen technisch zo goed mogelijk afwerken. En dat is best lastig, als je veel oefeningen al jaren doet en ze nu ineens een slag anders uit moet voeren. Het is in de pedagogiek een bekend verschijnsel: het is moeilijker om iets af te leren dan aan te leren.
Met kleine buitjes tussendoor en een vrij stevige aan het eind van de droogtraining was er duidelijk sprake van een nat begin.

Hans van Breukelen

We kennen Hans van Breukelen als een topkeeper, maar sinds maandagavond weet ik, dat hij ook een topspreker is. In de bibliotheek van Katwijk was een lezing van de schrijver van "Winnen : van talent naar topspeler".

Om kwart voor 8 kwam hij binnen. Er waren toen ongeveer 10 belangstellenden. En wat ik bij geen enkele andere spreker heb meegemaakt, gebeurde: hij gaf iedereen een hand en stelde zich netjes voor!
Het bleek de opmaat voor een fantastische avond. Om 8 uur precies wilde Van Breukelen beginnen. "Je moet de mensen, die op tijd zijn, belonen!"

De avond ging vooral over mentale training: hoe haal je het beste uit jezelf. Hij opende met het Europees kampioenschap voetbal in 2008. Marco van Basten had een "familie-sfeer" weten te creëren. De wereldkampioen Italië en de verliezend finalist Frankrijk waren verslagen met ruime cijfers, Roemenië moest er ook aan geloven tegen het B-elftal en iedereen zag Oranje doordenderen naar de finale. Maar tegen Rusland ging het mis. Hans van Breukelen kreeg destijds half Nederland over zich heen, toen hij zei, dat Marco van Basten Khalid Boularouz naar huis had moeten sturen, toen zijn vrouw bevallen was van een doodgeboren kindje. Door alle spelers, inclusief de ongelukkige Boularouz, met een rouwband te laten spelen, was de focus helemaal verdwenen.

Wel was dit EK van 2008 het begin van het boek "Winnen". Er zijn 57 topvoetballers geinterviewd om de winnaarsmentaliteit te kunnen doorgronden. Wat is hiervan het geheim?

In hun jeugd waren ze vaak niet de beste speler van hun elftal, maar door toewijding kwamen ze later toch boven drijven.
In het begin van zijn carriere was Hans van Breukelen ook leraar. Daar vervolgde hij mee. "Toen ik begon waren er 2 50-jarigen op school. De een stond bij de deur om iedere leerling te verwelkomen. De tweede zat achter zijn bureau. "Ik moet nog 5 jaar en 3 maanden." In de lerarenkamer verwachtte Hans, dat deze laatste leraar zijn licht op zou steken bij de leraar, die met zoveel plezier voor de klas stond. Maar nee, hij ging liever bij het groepje klagers zitten, dat elkaar in hun negatieve kijk versterkten.
Hetzelfde gebeurde bij sportdagen. 's Ochtends kwamen er kinderen op het sportveld klagen, dat ze niet zo'n zin hadden. 's Middags gebeurde in het zwembad hetzelfde, veelal door dezelfde kinderen. "Hans", zei één van zijn collega's: "Je richt nu alle aandacht op die paar kinderen. Kijk eens naar de rest: meer dan 50 kinderen hebben plezier!"

De beginjaren van de voetbalcarriere kenmerkten zich door fouten en foutjes. Zozeer, dat een krant, die graag met chocoladeletters uitpakt, nu Van Breukelen als blunderaar afficheerde. Het was 1987. De plek onder de lat van Oranje was hij kwijt geraakt en hij dacht er over terug te gaan naar Engeland, waar hij met Nottingham Forest twee topjaren had beleefd.

Zijn vrouw zette hem aan om terug te vechten. Een jaar later had Van Breukelen met een gestopte strafschop PSV de Europa Cup 1 bezorgd en in de finale een penalty gepakt tegen de Sovjet-Unie.
Toeval? Nee, beslist niet. De keeper van PSV ging naar haptonoom Ted Troost, die in die jaren veel Nederlandse topsporters onder zijn hoede had. Van Breukelen ging wedstrijden in met de gedachte: "Ik mag geen fouten maken!" En wat ga je dan doen? Juist!
'Geen" en "Niet" werkt niet bij het denken. "Denk niet aan je linkerknie" kregen we te horen, en waar denk je dan aan? Inderdaad.
Troost leerde Van Breukelen om de wedstrijd te visualiseren, maar dan met prachtige reddingen, die dan ook steeds vaker voorkwamen.
Zo kwam hij steeds beter in zijn vel te zitten met positief denken. The flow. Dit uit zich niet alleen in de sport, maar is op alle terreinen van het leven toepasbaar, in je werk, maar ook in de opvoeding. Hierin valt nog een wereld te winnen, met name voor Nederlanders. Want hoe voeden wij op? "Doe dit niet!" "Laat dat!" Kortom, 90% van onze boodschappen naar kinderen is negatief! En dan verwachten wij, dat ze positief in het leven staan...

Hoewel we het te weinig doen, is het van groot belang om complimenten te geven. Mensen kunnen hier van "groeien", hoewel veel Nederlanders moeite hebben met het ontvangen van complimenten: "Och, ik was hier toch" of "Ik doe nu alleen mijn werk!"
Of sterker nog. Veel mensen denken dan: "Wat wil hij bij me gedaan krijgen?"

Desondanks hoef je niet te wachten voor je iemand complimenten geeft tot diens begrafenis of crematie....
Een andere oefening, die we kregen, was om het verschil te ervaren tussen "je best doen" en "er alles voor over hebben". We moesten gaan staan en ons zo lang mogelijk maken. Dat lukte goed. We deden ons best. Toen moesten we echt tot het uiterste gaan. Je zo lang mogelijk maken ging wat pijn doen. Dat is het verschil! Wil je namelijk de top halen, dan kan dat niet zonder pijn of andere opofferingen.
Een van die opofferingen: niet gaan stappen, maar op tijd naar bed en goed letten op wat je eet en drinkt. Verder moet je steeds kijken, waar je je kunt verbeteren. Dit kan ook, door met anderen te praten met het doel om van elkaar te leren.
Dit lukt alleen, als je het met plezier doet. Volg je passie!
Even ter illustratie. Ik citeer nu uit de nieuwsbrief van de school van mijn vrouw: "We kunnen weer een onderwijsjubileum vermelden! Woensdag 4 april was juf Ada Buijs 25 jaar werkzaam in het onderwijs. Dat is een felicitatie waard! Wij hopen dat ze de komende jaren net zo met hart en ziel zal blijven werken als ze altijd heeft gedaan. Bevlogen en met een enorme deskundigheid: dat komt de school, onze kinderen en ons team zeer ten goede!"
Thuis en elders is Ada trouwens precies hetzelfde. Ik ben maar een bofkont met Ada als levenspartner!
Als je je sport of je werk doet met tegenzin, zul je deze verbeteringen niet bereiken. "Geluk kun je niet afdwingen, maar succes wel!", aldus Hans van Breukelen.

Natuurlijk krijg je in je (sport)leven tegenslagen. Je kunt dan zelf kiezen. Je kunt denken in problemen, maar je kunt ook denken in mogelijkheden. Iedere crisis is een kans op verandering. Als alles goed gaat, heb je immers geen enkele behoefte om het roer om te gooien. Mijn moeder hield mij altijd voor: "Kijk naar wat je hebt, niet naar wat je mist!"
Wat dat aangaat: probeer positief te denken. Veel zaken in het leven kun je niet veranderen. Maar wat je wel kunt veranderen, is je eigen denken. Je hebt zelf de keuze om te denken in mogelijkheden of in problemen. Zoek dus naar mogelijke oplossingen voor problemen. Er lopen genoeg mensen rond, die voor elke oplossing wel een probleem weten te vinden.
Hans van Breukelen behoort tot de mensen, die sterker worden door teleurstellingen te overwinnen.

Het mooiste compliment, dat hij had kunnen krijgen, was in 2008 opgetekend uit de mond van Edwin van der Sar, Nederlands recordinternational, die na de gewonnen stafschoppenserie van Manchester United tegen Chelsea zei: "Eindelijk had ik mijn Van Breukelenmoment!"

In zijn functie als manager van F.C. Utrecht hielp Van Breukelen Dirk Kuijt aan zijn eerste profcontract. "Wat wil je verdienen?" was de vraag van de manager.
"Duizend gulden per maand", was het antwoord van de leergierige Kuijt. Dat bedrag verdiende hij als leerling-schilder.
"Dit was de makkelijkste onderhandeling, die ik ooit gehad heb!", zei Van Breukelen, die daarna de loftrompet stak over de bekendste Katwijker: "Hij is er altijd bezig, hoe hij zich kan verbeteren. Als aanvaller helpt hij mee verdedigen. De inzet is altijd de volle 100%. En daarnaast: Dirk laat zijn teamgenoten beter voetballen. Een elftal is niet simpelweg de 11 beste voetballers opstellen. De opstelling moet zo zijn, dat het team als geheel op zijn best is. En Dirk is een teamspeler, die nooit zal verzaken!"
Daar een deel van de opbrengst van "Winnen : van talent naar topspeler" bestemd was voor de Dirk Kuyt Foundation, werd in de bibliotheek van Katwijk een cheque van € 5000,- overhandigd aan een vertegenwoordiger van deze stichting.

Ook de toegangsgelden van deze interessante avond gaan naar dit goede doel. De Dirk Kuyt Foundation zet zich in voor de gehandicaptensport op een kleinschalige manier. Daar ik zelf af en toe als trainer bij het gehandicaptenschaatsen mag fungeren en iedere vrijdagmiddag een paar rondje rondrij met Alexander Marselis, sta ik volledig achter dit goede doel.

Ook de opbrengst van de verkoop van "Winnen" in de bibliotheek was gedeeltelijk voor de Dirk Kuyt Foundation. Uiteraard was er de mogelijkheid om dit boek door de auteur te laten signeren.

Na voetbalwedstrijden is het gebruikelijk, dat spelers van shirt wisselen met hun tegenstander. Dit leek mij in deze locatie niet zo'n geslaagd idee. Derhalve kwam ik als auteur op het idee om de zeer inspirerende Hans van Breukelen te voorzien van een door de schrijver gesigneerd sportboek, waar mentale training ook een regelmatig terugkerend element is: "Molen- en Merentocht".

"Kijk, dat is nog eens een goede opvoeding!"

Het zal gisteren ongetwijfeld een van de koudste Bevrijdingsdagen zijn geweest. Er stond een koude noordenwind. Het was droog, maar bewolkt weer. Afgelopen januari zijn er diverse dagen geweest, waarop we warmer weer hebben gehad.
Ada had haar Meivakantie deels benut om de kelderkast eens flink uit te mesten. Diverse spullen konden naar de kringloopwinkel gebracht worden, hetgeen we met de fiets deden. Op de terugweg deden we boodschappen in de Leidse binnenstad. Hier kwam ik Douwe Kinkel tegen, met wie ik een praatje maakte over de afgelopen natuurijsperiode, waarop we elkaar bijna dagelijks troffen.

Ada had 's middags afgesproken met een vriendin, zodat ik in mijn eentje naar Abbenes fietste, waar mijn zus Bets haar verjaardag vierde. De tent stond al klaar in de tuin, maar gezien het weer was besloten het feest binnen te houden. Het scheelde letterlijk een winterjas met vorig jaar.
Mijn broers en zussen kregen een exemplaar van "De Elfsteden toch gereden".

Om half 7 fietste ik met de wind in de rug naar Leiden terug, waar ik aan kon schuiven voor de macaronischotel.
Vanmorgen was het mijn beurt om de wc's schoon te maken. Na het ontbijt ging ik een blokje om en door de Stevenshof lopen. Een kilometer of 5, een lekkere hersteltraining, waardoor je je de hele dag fit voelt. Onderweg kwam ik veel mensen tegen, die hun hond aan het uit laten waren, maar ook diverse andere hardlopers.
Op het fietspad langs de weilanden zag ik een gezin, bestaande uit vader, moeder en drie kinderen, gezamenlijk hardlopen.
Mijn conclusie deelde ik hen mede: "Kijk, dat is nog eens een goede opvoeding!"