Trouwdag

Teneinde dit soort taferelen te voorkomen, had ik met mijn vrouw overlegd, toen bekend werd dat de Bert Grotenhuis Bokaal op onze trouwdag verreden zou gaan worden.

Het was geen probleem. In het verleden heb ik ook wel eens aan de wintertriatlon meegedaan op onze trouwdag. Maar om Ada te laten weten dat dit trainingsbeest haar zeer waardeerde, had hij een Dwarsligger gevonden met de welluidende titel "Alle beesten".

Om 6 uur verliet ik de echtelijke sponde om mijn sportkleding aan te trekken en een ontbijt met veel fruit te nuttigen. Om 7 uur werd ik opgehaald door "Krasse knar" Dennis Groeneveld. Samen reden we naar de IJsbaan van Haarlem, waar we zoveel rondjes als mogelijk zouden gaan rijden. Dennis zou volgens plan op 253 rondjes uitkomen.

Via de toeristische route door de Bollenstreek reden we er naar toe. We waren precies op tijd klaar om met zo'n 50 schaatsers van start te gaan bij de Bert Grotenhuis Bokaal. Er waren weer een hoop bekenden, die ook al jaren meedoen met dit schaatsfestijn aan het slot van het seizoen.

Er waren zoals gebruikelijk schaatsers, die er meteen in vlogen. Deze Diesel moet altijd even op gang komen, maar als de motor is warmgedraaid kan hij blijven gaan. Ik was al een paar keer gelapt voor ik in ronde 9 voor het eerst onder de minuut dook. Het eerste uur had ik meestal een paar schaatsers achter me.

Het eerste uur reed ik 62 rondjes, het uur erop ging met 60 rondjes voortvarender. Dat klink tegenstrijdig, doch dat is het niet. De dweilpauze van 8 minuten zorgde ervoor, dat het uur effectief 52 minuten duurde. Tijdens deze serie reed ik met 51,7 mijn snelste rondje van de dag. Het derde uur ging met 56 rondjes niet veel langzamer.

Door de laagstaande zon, die op het gladde ijs weerkaatst werd, reed ik vanaf deze serie met mijn nieuwe zonnebril op.
Op de baan was het nu een stuk drukker. Er reden diverse trainingsgroepen, zodat je af en toe gepasseerd werd door een langgerekt peloton. Er reden diverse IJVL-ers mee, waaronder Elfstedenmaat Andrea Landman.

Op een gegeven moment reden er 2 Leidse tandartsen op kop van dat peloton: Wouter van Riessen en Arthur van Winsen. Het tempo ging omhoog. Laat ik het zo zeggen: zij trokken er flink aan.
Tijdens de daarop volgende pauze met praatte ik een tijdje met Arthur.
Ondanks dat ik gemiddeld rondjes 55 reed, had ik weinig schaatsers achter me aan. Maar tegen mijn voormalige tandarts zei ik: "Ach Arthur, het is net als met jouw beroep. Vroeger of later komen ze vanzelf naar je toe."

Het was inmiddels warmer geworden. Ik had mijn IJsstrijd-trainingsjack uitgetrokken en reed in het Jumbo-shirt, dat ik van Tijmen Snel had gekregen.
"Je rijdt nu in de gele trui", zei de immer enthousiaste Ageeth Bosma tegen me.
Ik nam een meisje van ijsclub "Nut en Vermaak" uit Leimuiden, de club van stayers pur sang Bob de Jong en Esmee Visser, op sleeptouw en schakelde daardoor aan het eind van het vierde uur over op rondjes van net onder of op de minuut.

Voor een deel kwam dat door een botte plek op één van mijn ijzers. Het grote voordeel van kluunschaatsen bleek maar weer eens. Ik had een reservepaar meegenomen, zodat ik met scherpe ijzers verder kon schaatsen.

De totaalstand was inmiddels opgelopen naar 233 omlopen van 400 meter. Het was nog maar een klein stukje naar het 250e rondje. Altijd een magisch moment. Vanaf daar kun je af gaan tellen.
Het vijfde uur begon ik vrij rustig, maar gaandeweg versnelde ik met een aardige sliert achter me aan. Het was rustiger op de baan , zodat ik mijn specialiteit ten volle kon benutten: een brede slag. Met 286 rondjes op de teller zag het er naar uit, dat ik volgens mijn schema de 200 kilometer kon volbrengen. Bij het van de baan afgaan voor de Zamboni kwam een man naar mij toe: "Wat bent u ontzettend sterk!"

De zesde serie had ik als vanouds het grootste deel van de deelnemers achter me aan met gemiddeld rondjes 55. Het totaal kwam uit op 401 omlopen, dus ik hoefde er nog maar 99 af te leggen.

Het 8e uur ging net zo snel als het uur ervoor met eveneens een aardig lange stoet in mijn kielzog. Met 456 rondjes hoefde ik het laatste uur nog maar 44 omlopen af te leggen. Ik reed wat rustiger om vooral de jeugdige schaatsers op weg naar de finish te helpen bij dit leuke duursportevenement. Uit ervaring wet ik, dat dit  het zwaarste stuk kan zijn. Het gezegde luidt niet voor niets: De laatste loodjes wegen het zwaarst!

Tijdens het 500e rondje ging ik hand in hand over de finish met Bert Grotenhuis, de naamgever en bedenker van dit duursportevenement. Ik had nog tijd genoeg over om 12 rondjes te rijden, zodat ik om 5 uur 512 rondjes op de teller had staan. Exact het aantal van vorig jaar, de dag waarop mijn zus Leny was overleden.



De prijsuitreiking was in het restaurant van de ijsbaan. Na alle sportdranken was het tijd voor een onvervalst Haarlems biertje: Jopen.

De niet volledige uitslag is af te lezen uit dit staatje. Asturias met 512 rondjes ontbreekt. Ik zou dan als 7e gefinisht zijn.

Blijkens de uitslag was ik bij de mannen als 6e geëindigd en in het totaalklassement als 8e.

Ik kon met Nathalie, die op kunstschaatsen 417 rondjes afgelegd had, meerijden tot station Heemstede, waar ik de trein naar De Vink nam. In de Stevenshof kon ik genieten van een prachtige zonsondergang.

Daarna kon ik mijn vrouw in de armen sluiten op onze trouwdag, die vorig jaar een stuk treuriger was.

Van der Hoorn

Eenmaal per jaar ga ik naar Van der Hoorn in Ter Aar om de ronding in mijn schaatsen te laten controleren en er een nieuwe in te laten zetten. Meestal kies ik daarvoor een dag uit met goed fietsweer. Vandaag was zo'n uitgelezen kans, temeer daar de komende tijd weer klussen wachten in IJshal De Vliet.

Na het ontbijt stapte ik om kwart over 9 op de fiets en met windkracht 5 in de rug werd ik naar Hoogmade geblazen. Daar zette ik het huis, dat op de plek gekomen is van het geboortehuis van mijn moeder, op de foto.

Tot haar overlijden in 1985 woonde tante Rie Volwater daar. In de winter was dat mijn startpunt bij de Molentochten, die in de jaren '80 vrijwel ieder jaar konden worden georganiseerd.
Eind jaren '60 fietste ik met Bas Warnink vanuit Nieuw-Vennep daar naar toe om te vissen. De Hoofdvaart was in die tijd een open riool en je kon uren naar je dobber staren, maar vangen deed je niets. Er zat geen vis meer in.

Hier is mijn milieubewustzijn ontstaan!
In Hoogmade kon je in het heldere water aan de Does nog wel wat vangen. Eenmaal zelfs een baars van 30 centimeter. En veel klein grut. Alles werd na het vangen weer netjes teruggezet. Veel jongens van mijn leeftijd deden toen aan vissen. Later deed ik daar als keeper van DIOS 8 mijn voordeel mee....

De drie schaatsers op de brug over de Does waren getooid met een gele, een groene en een bolletjesmuts.

(Klik op de foto om te vergroten)
Bij de eerste mutsen kan ik me nog wat voorstellen, maar bij de derde?

Via Ofwegen en Woubrugge fietste ik langs de Braassemermeeer naar Langeraar, waar aan de stok wordt geschaatst vlak bij de Langeraarse plassen.

Bij Jan van der Hoorn aangekomen bleek Ben van Haastrecht er te zijn, die de slijpmachine nauwkeurig aan het afstellen was. Een beter moment om de rondingen in de ijzers te laten zetten kon ik niet bedenken. Intussen kocht ik een paar nieuwe Salomons, liet de binding met 2 ijzers vervangen door eentje met 1 en werden mijn slijpstenen weer open gemaakt.
Ondertussen keek ik rond in de winkel, wat ook een klein schaatsmuseum is. Daar zag ik een gesigneerd wedstrijdpak hangen van Igor Baars, de zoon van Peter Baars, wiens moeder mijn nicht Jenny is.

Ook zag ik een bijzondere fotocollage, die gemaakt is in februari 2011.

Hierop staan alle toen levende winnaars van de Elfstedentocht minus Evert Van Benthem. De foto's zijn gemaakt op Flevonice tijdens de Nierstichting Elfstedentocht. Door een wonderlijke speling van het lot reed ik op een gegeven moment een ronde van 4 kilometer op kop met alle nog schaatsende Elfstedentochtwinnaars achter mij aan!

Na betaling in de door Jan J. van der Hoorn opgerichte schaatswinkel fietste ik met Ben van Haastrecht naar Leimuiden. Hij ging een schaatsvriend van hem opzoeken, ik ging iets ophalen bij Ben van den Hoek. Morgen hebben we een vergadering over "Glibbers op glissen" en de map met veel illustratiemateriaal kan dan van pas komen.
Over de Ringvaartdijk reed ik met de wind pal tegen naar de Buitenkaag. Hier werd ik ingehaald door "Krasse knar" Mart Moraal, die op zijn racefiets aan het trainen was. Ik ging naar mijn zus Trees en haar man Cor, waar ik mijn lunchpakket opat terwijl ik bijkletste.

Via Warmond en het centrum van Leiden fietste ik naar huis toe, waar ik op deze winderige dag met een heerlijke temperatuur met 66 kilometer op de teller de fietstassen leeg kon ruimen.

Evert!

Een kleine maand geleden verscheen het boek "Evert!", geschreven door Ron Couwenhoven en Jeannette van Benthem. De ondertitel is duidelijk: het levensverhaal van schaatslegende Evert van Benthem. Een ondertitel, die de lading volledig dekt, want sinds ik in de winter van 1962-1963 als 7-jarige leerde schaatsen heeft hij de helft van de Elfstedentochten gewonnen.

Doe dat maar eens na....

Sportjournalist Couwenhoven heeft meerdere schaatsboeken op zijn naam staan. En we mogen er van uitgaan, dat niemand Evert van Benthem zo goed kent als zijn vrouw Jeannette. Veel completer kan een biografie niet worden.

Het eerste exemplaar werd gepresenteerd in Hindeloopen in het eerste Friesche schaatsmuseum, waarbij alle nog levende Elfstedentochtwinnaars aanwezig waren.
In februari 2011 was deze groep op Flevonice een stuk groter.
Als actieve schaatser, als bibliothecaris in ruste en als Elfstedentochtschaatser, die al veel te lang moet berusten, wil ik u van harte aanbevelen "Evert!" te gaan lezen. Een prima boek voor onder de kerstboom!

Dwars door Flevoland

Na een goede nachtrust op ons rustige plekje op camping "Molecaten", werden we om 7 uur wakker. De vogels zongen dat het een lieve lust was.

De tent was nagenoeg droog. Deze braken we af en met het grondzeil over een hekje zaten we op een bank om een oude boom heen te ontbijten. Om 9 uur was de campingbeheerder aanwezig en konden wij € 18,21 betalen voor de overnachting.

Onder een halfbewolkte hemel fietsten we terug naar Hattem, waar we de route oppikten. De knooppunten bleken samen te vallen met de NAP-route met één cruciale wijziging. Wij volgden we wijziging naar het volgende knooppunt bij Hattemerbroek. Zoals het een goede omleiding betaamt was het een omweg!
We pikten de NAP-route weer op voor een prachtige zigzagtocht op de rand van bos en boerenland. Langs Wezep en Oldebroek, waar de jeugd een droogtraining deed bij de skeelerbaan, kwamen we in Elburg.

In het toeristische centrum van deze Middeleeuwse Hanzestad was het lastig om je fiets te stallen, maar we vonden een leuk plekje.

We namen bij "De Elburger" een cappuccino, een jus d'orange en een tweetal stukken vers gebakken appel-cranberrytaart. Ik kan het u als ervaringsdeskundige van harte aanbevelen.

Bij Elburg staken we de brug naar Flevoland over.

We lieten de NAP-route even schieten en kozen voor rustige wegen door het bos. Het waren rustige bospaden. Alleen halverwege was een vijftigtal baasjes bezig met hondentraining. Niet iedere hond gehoorzaamde even goed....

Halverwege bogen we door het bos af naar het zuiden. Ter hoogte van Biddinghuizen voerde onze route langs Flevonice, waar ik diverse Alternatieve Elfstedentochten heb gereden.

Deze voormalige 5-kilometer-ijsbaan was vol gelegd met zonnepanelen. Ook de skeelerbaan was ermee volgebouwd als een soort boetedoening van het energiegebruik.

We aten daar een mueslibol.

Een baasje, dat zijn herder duidelijk niet de baas kon, zag zijn hond de vrijheid verkiezen. De wolf in de hond kreeg de overhand. Hoe hard de baas ook "Fibi" riep, de hond verdween in de bossen in de verte.

Dat deden wij ook. Met een flinke tegenwind, zoals we die de hele dag zouden hebben, trapten we naar Harderhaven, waar we "'t Is net oars" bezochten.
Mijn zwager Anton was thuis en ging om 2 uur net lunchen. Kwam dat even goed uit!!!

Vijf boterhammen en minstens zoveel verhalen verder stapten we weer op de fiets. We reden naar de "Krasse" Knardijk, die we af reden tot de dijk die Oostelijk en Zuidelijk Flevoland scheidde. Bij het gemaal staken we de Noordvaart over.

Over een vrijliggend fietspad met aan beide zijden bomenrijen schoten we gezien de tegenwind hard op. Wel lagen er veel takken op het pad. De grote takken waren na de storm van anderhalve week geleden opgeruimd. Af en toe lagen er "verse" takken: de Duitsers zouden spreken van Astbruch.

Meer dan 20 kilometer reden we aan de noordzijde van het kanaal, maar bij de brug, waar we verwachtten er overheen te kunnen, bleek dat niet mogelijk. We moesten nog een aantal kilometers doorfietsen, voor dat in Almere mogelijk was.
De bui, die we al de hele dag zagen hangen, barstte na een aarzelend begin in volle hevigheid los. We zochten even de luwte op achter één van de enorme blokkendozen van het bedrijventerrein van Almere-Haven. Daarna reden we in de stromende regen en een kortstondige storm naar de dijk toe.

Met een enorme lus kwamen we op de Stichtse brug, waar we de volle wind pakten. De schuimkoppen op het Gooimeer spraken boekdelen.
Ada vroeg aan mij: "Zullen we de trein naar huis pakken?"
Een Breed heeft echter een bloedhekel aan opgeven en in Huizen keken we, of er een camping was. Het meest op de route lag de Landal-camping. Ada belde of er ruimte was, maar ze kreeg een bandje met "Al onze medewerkers zijn op dit moment bezig. U wordt zo geholpen!"

Een minuut of 10 later was dit nog steeds zo. Na een zoektocht kwamen we  op de camping, waar we ons moesten melden bij het restaurant. Een jonge medewerkster zei resoluut: "We hebben alleen vaste tenten."
Wel kwam ze met een alternatief. De sportvelden bij Coronel Sport. Achteraf zou blijken, dat dit een plek was waar campers mochten staan, dus er was geen enkele sanitaire voorziening aanwezig!
Terwijl wij om 7 uur na bijna 100 kilometer tegenwind zaten te overleggen over "Hoe nu verder?", kwam een campinggast naar ons toe en verwees ons naar de natuurcamping aan de Zeeweg. Het was een soort puzzeltocht om er te komen, maar we hadden een prachtige plek met uitzicht op het Gooimeer.

Rond kwart over 8 stond de tent en reden we naar de Oude Haven van Huizen. Daar aten we bij "La Maison" een soort tapasmaaltijd met diverse kleine maar heerlijke gerechten. Gezien de schuimkoppen op het Gooimeer koos ik voor Skuumkoppe als dorstlesser.

In het schemerdonker fietsten we langs hetzelfde Gooimeer naar de natuurcamping terug. De afgelegde dagafstand was 105 kilometer.

Reinier Paping

Reinier Paping, de winnaar van de zwaarste Elfstedentocht ooit, is vandaag op 90-jarige leeftijd overleden. Op 18 januari 1963 veranderde zijn leven voorgoed doordat hij het beste om kon gaan met de barre weersomstandigheden en in 11 uur de Tocht der Tochten wist te volbrengen.

De eindtijd van 11 uur zorgde ervoor, dat in november 2008 op Flevonice de Elfurentocht werd georganiseerd. Deze eenvoudige deelnemer keek er niet van op, dat deze schaatslegende het startschot loste, maar hij keek wel hogelijk verbaasd op, toen zijn stempelkaart bij één van de doorkomsten door Paping zelf werd afgestempeld.

De tweede ontmoeting was eveneens op het niet meer bestaande Flevonice  in februari 2011 bij IJsstrijd. Op Evert van Benthem na waren alle toen nog levende Elfstedentochtwinnaars aanwezig.

Doordat ik Tineke Dijkshoorn hier weer ontmoette, kwam ik op kop te rijden met alle nog schaatsende winnaars van de Tocht der Tochten in mijn kielzog.

De eerste twee ronden van 5 kilometer reed deze eenvoudige toerschaatser op kop met de in hun tijd allerbeste natuurijsschaatsers. Een groot deel van hen is ons het afgelopen decennium ontvallen. Vandaag bereikte ook Reinier Paping de eindstreep.

Niet de man met de bezem, maar de man met de zeis wachtte hem op.

Reinier, rust in vrede.

Een erehaag voor de bezemwagen

In regenpak gehuld fietste ik vanmorgen naar de Hoorneslaan, waar ik in de bibliotheek een ochtenddienst had. Ook al lijkt uit dit neerslagkaartje alsof er geen druppel regen gevallen is in onze omgeving, mijn ervaringen waren toch ietwat anders.

Om half 1 fietste ik naar de Hoofdbibliotheek toe, waar ik chauffeur mocht zijn op de bezemwagen. Vorige week maandag had ik al vrij veel scholen gedaan, vanmiddag zou ik bij de rest boeken ophalen. Mijn inschatting was, dat ik de 12 scholen om een uur of 3 wel gedaan zou hebben. Nou, dat viel tegen. Bij een enkele school stonden wel 10 dozen met boeken klaar. Na de pittige droogtraining van gisterenavond kreeg ik vandaag een behoorlijke krachttraining.

Halverwege het aantal scholen besloot ik, om eerst terug te rijden naar de Hoofdbibliotheek. De laadruimte van de bibliotheekauto zat helemaal vol. Op dat moment had ik het hoogtepunt van de dag al beleefd. Een tweetal zelfs. Allereerst zag ik iemand, die in de voormalige bibliotheek van Katwijk aan den Rijn druk bezig was met het opknappen van de binnenkant van het pand.

Daar ik ruim 20 jaar filiaalhoofd ben geweest van Katwijk aan den Rijn, vond ik het leuk om een blik te werpen in wat eens de meest energiezuinige bibliotheek van Nederland was. Het heeft zesenhalf jaar leeg gestaan en is sinds kort antikraak als atelier in gebruik genomen door een groep kunstenaars.
Op het plein van de belendende "Otto Baron School" werd op het schoolplein net een erehaag gevormd op het moment, dat ik het plein op wandelde. Daar ik netjes opgevoed ben, schreed ik keurig tussen de haag van kinderen door.
Toen ik met 2 dozen boeken in mijn handen weer naar buiten stapte, werd er voor mij geapplaudisseerd. Ach, als je een dagje ouder wordt, dan heb op een gegeven moment wel ervaring als het aankomt op erehagen, ererondes en eregalerijen.

Voor de geschiedschrijving moet ik in deze annalen wel vermelden, dat de erehaag niet zozeer voor mij bedoeld was. De prozaïsche verklaring was, dat de kinderen van groep 8 werden uitgezwaaid.

Na de lading naar de Hoofdbibliotheek gebracht te hebben, deed ik de tweede helft van de scholen. Om half 5 verliet ik de laatste school.

 Ik weet niet, hoeveel kilo boeken er vandaag door mijn handen gegaan zijn, maar eerlijk gezegd was ik blij, dat de bezemwagen vandaag niet alle scholen van de gemeente Katwijk aandeed.