De overhaalbrug stond open

Het was prachtig weer. Het zonnetje scheen grotendeels en ging af en toe schuil achter wat schapenwolken, de temperatuur was heerlijk en er stond een niet al te harde wind. Daar we om 3 uur warm zouden gaan eten in de tuin, trok ik om half 1 mijn skeelers aan voor een rondje om de Vogelplas.
Daar het beste skeelerasfalt langs de Rijndijk ligt, skeelerde ik daar naar toe om ter hoogte van het Ter Waddingerbos de Velostrada op te draaien. Over deze vrij drukke fietssnelweg gleed ik met lange slagen naar de Horstlaan.

Onder het tunneltje onder de Veurseweg door vervolgde ik mijn weg op de Kniplaan, maar helaas, net toen ik bij de overhaalbrug ter hoogte van restaurant "De Knip" kwam, ging de brug open.

Daar het op zomerse zonnige zondagmiddagen nogal eens druk placht te zijn op het water, hield ik er rekening mee, dat de wachttijd wel eens op kon lopen naar een paar minuten.
Nu moet je als skeeleraar altijd flexibel zijn. Ik paste mijn schema aan en liet het rondje om de Vogelplas achterwege. Dat komt een andere keer wel weer.

Ik wendde de steven en skeelerde terug naar de Veurseweg, waar ik over het fietspad naar de Nordheylaan reed. Hier was het asfalt stukken beter dan vorig jaar.
Onder het tunneltje onder het spoor door wachtte me een onaangename verrassing. Een boer had met het uitrijden van de mest op het fietspad het een en ander verloren. Zo moest je direct na de tunnel zeer voorzichtig rijden, want de combinatie van aangekoekte mest met stro zorgde ervoor, dat ik bijna voorover ging en nu zal vallen op aangekoekte mest wellicht iets minder hard aankomen dan op schoon asfalt, het was niet bepaald een aanlokkelijk vooruitzicht.

Ik maakte er derhalve maar een slalomoefening in slow motion van. Over de Velostrada skeelerde ik naar de Horstlaan, die ik uitreed tot de A44. Tot mijn verbazing waren de zwart-gele verkeersdrempels nu al weer weg. Zou een Argentijnse automobiliste geklaagd hebben?
In het tunneltje onder de A44 kwam ik Bert Frederiks tegen, die zich op zijn racefiets aan het voorbereiden was op het natuurijs van de komende winter.
Over de Via 44 skeelerde ik terug naar de Stevenshof. Het is de hele weg terug prima skeelerasfalt, behalve het betegelde deel van het fietspad. De kieren tussen de tegels worden steeds groter, dus je moet hier voorzichtig skeeleren. Wellicht is het een idee, dat de provincie Zuid-Holland deze 500 meter ook laat asfalteren....
Om 10 over 2 was ik thuis, waar ik me douchte om na de heerlijke skeelertocht aan te schuiven aan de tuintafel voor de tuinbonen uit eigen tuin.

De terugkeer van de wolf

In Twente is afgelopen maand een wolf gesignaleerd in de buurt van Ootmarsum. Voor het eerst sinds 1897 is in ons land een in de vrije natuur rondlopende wolf gezien. Op zich was het een kwestie van tijd, want op 200 kilometer van onze grens af huist in Duitsland een roedel wolven, een afstand, die voor deze zwervende dieren makkelijk te overbruggen is.

Dit maakt de fietsvakantie naar Praag op slag een stuk avontuurlijker. Fietsen wordt bij het zien van een roedel wolven wielrennen, wandelen verandert spoorslags in hardlopen.
Ook muzikaal heeft de terugkeer van de wolf zijn weerslag op ons. Ada en ik gaan de komende periode dan ook flink oefenen om het lied van Drs. P uit ons hoofd te leren.

En als dit gaat vervelen, dan hebben we altijd DeWolff nog.


Mocht onze zangkunst niet helpen bij het verjagen van de wolven, dan kunnen we deze roofdieren nog even wijzen op deze spelregels, waaraan zij worden geacht zich te houden.

Lentevreugd

Gisterenavond werd ik om half 12 gebeld. Een collega van me aan de telefoon: haar man Piet was 's avonds onverwachts in zijn slaap gestorven, ondanks dat zijn gezondheid langzaam maar zeker steeds verder achteruit ging.

Na haar gecondoleerd te hebben met dit verlies moest ik thuis het programma omgooien. Daar Anneke op zaterdagmorgen ingeroosterd stond in filiaal Hoornes/Rijnsoever, draaide het er op uit, dat ik zelf haar dienst over zou nemen. Om half 12 's avonds ga je mensen niet lastig vallen voor een invalbeurt en de kans op succes is niet groot, als je op zaterdagmorgen gaat bellen of iemand een uur later op zou willen draven.
Om kwart over 9 zat ik dus net als de 5 voorgaande dagen op de fiets naar Katwijk, waar ik met Monique werkte tot kwart over 1. Thuisgekomen kleedde ik me om, daar ik om half 3 met Hans Boers had afgesproken. Vanaf station Voorschoten fietsten we samen naar het Willem-Alexanderhof in Wassenaar, waar we de fietsen aan elkaar vast maakten.
Door het smalle bos naast Duinrell liepen we naar "De Klip", waar we bij de tweede afslag Rijksdorp in liepen. Hier hielden we telkens zo links mogelijk aan. De buitenste weg van Rijksdorp heeft namelijk een klim, die niet voor "De Klip" onderdoet. Het maakt het lopen wat zwaarder, maar voor de conditie is het natuurlijk perfect. Net zo goed als het met 20 graden, weinig wind en een halfbewolkte lucht perfect sportweer was.

We liepen door naar het nieuwe natuurgebied "Lentevreugd".
Een prachtig gebied, zoals ook blijkt uit de foto's, die ik van natuurgpswandelingen.nl/blog heb gehaald.

We liepen over het vrij kort gemaaide gras langs de rode paaltjes een rondje van 3 kilometer door dit hernieuwde duingebied. Voordat het in de negentiende eeuw afgegraven werd voor de uitbreiding van steden en de aanleg van spoorwegen, waren het oude duinen.
De route voerde ons langs een klein duinmeertje, waarin enkele vogels fourageerden.

Niet al te ver van het Panbos staken we over een bruggetje een beek over.

Het pad volgend kwamen we bij een kudde Hooglandrunderen. Bij de ingang stond een bord, dat je minstens 25 meter afstand moest houden van deze grote runderen met hun enorme horens, zeker als er kalveren bij waren. En dat waren ze.

Veiligheidshalve liepen we door het hoge gras met een dubbel zo grote afstand om de kudde heen. We hadden geen zin in stierenvechten en al helemaal niet met een rood hardloopshirt aan.

We kwamen bij een tweede plas uit, waar een tweede kudde verpozing zocht aan de boorden van het water. Deze weg naar de uitgang was dus om praktische redenen voor ons afgesloten. Maar precies tussen de 2 kuddes door konden we weer terug naar het pad met de rode paaltjes.

Aan de andere kant van het kleine meertje stond een kudde Konikpaarden, die we ook op gepaste afstand passeerden.

Langs de Katwijkerweg liepen we terug naar Rijksdorp, waar we de vrij onbekende klim nu vanaf de lastige noordkant namen. Als toegift namen Hans en ik "De Klip" ook nog om daarna af te dalen naar de fietsen. Samen fietsten we terug naar station Voorschoten, waarna we op de Velostrada ieder ons weegs gingen.
Het was een dag van uitersten. Lentevreugd en verdriet liggen soms heel dicht bij elkaar.

De religieuze dimensie

De combinatie van muziek en religie is al eeuwenlang een zeer vertrouwde. Sterker nog, het overgrote deel van de ons overgeleverde muziek was kerkmuziek.

In de popmuziek is het aandeel van religieuze liederen stukken kleiner, maar je hoeft ze niet met een kaarsje te zoeken.




De relatie tussen sport en religie is een stuk minder eenduidig. Maar deze is beslist aanwezig, zoals blijkt uit de documentaire "Zwart ijs", die de EO begin dit jaar uitzond.

Nu kan het geloof de individuele sporter geestelijke rust geven, een niet onbelangrijk deel van de mentale training. Immers: als de lichaamskracht tekort schiet, dan komt het op geestkracht aan!

Bij het wereldkampioenschap voetbal zie je regelmatig een speler een kruisje slaan, net zo goed als je bij het wielrennen een winnaar van een etappe van de Tour de France naar de hemel ziet wijzen: "Daar komt deze zege vandaan!"

Neerlands eerste Tourwinnaar Jan Janssen was hier een letterlijk en figuurlijk uitstekend voorbeeld van.
Hetzelfde gaat tijdens het WK op voor voetballers, vooral uit Latijnse landen. Maar niet alleen zij.

In menig katholieke kerk wordt tijdens een wereldkampioenschap door een enorm aantal fans een kaarsje opgestoken voor een goede uitslag van hun elftal.

Als dit zo zou werken, dan zou het WK voetbal een soort WK bidden worden. De gebeden van het land, dat het beste gedaan heeft, worden dan verhoord en de betreffende natie mag zich wereldkampioen voetbal noemen.
Nu mag sport de belangrijkste bijzaak in het leven zijn, dit kan toch niet van Onze Lieve Heer gevraagd worden.

In de sport en dus ook in het voetbal kan er uiteindelijk maar één winnaar zijn. Het verhoren van de gebeden van de één zal in deze gedachtegang automatisch ten koste gaan van de gebeden van zeer veel anderen. Er wordt dan aan God niet minder gevraagd dan om partijdig te worden.
Het is wel begrijpelijk: voor supporters is het een manier om hun onzekerheid over hetgeen Hogere machten voor hen in petto hebben te bezweren.
Want wat dat aangaat hebben supporters toch een nimmer in te halen achterstand op sporters. Die hebben immers altijd nog de mogelijkheid om God een handje te helpen.

England

Ik ben vanaf het moment, dat ik in de jaren op de lagere school tegen een balletje trapte, liefhebber van het Engelse soccer. Ik geniet van de tomeloze inzet, de aanvallende stijl van voetballen en vooral de mannelijke manier van spelen zonder Schwalbes en andere aanstellerij en matennaaierij.


Uitdelen en niet zeuren als je eens een trap tegen de benen krijgt. In het Engels noemen ze het treffend: "It 's all in the game!"
Het spreekt voor zich, dat ik het jammer vind, dat het Engelse elftal uitgeschakeld is na een nederlaag tegen Uruguay met een fabelachtig goed spelende Luis Suarez in de gelederen.

Uiteraard vonden de Britten dit ook, maar zij hebben hun manier om dit met veel spitsvondige humor onder woorden te brengen.

Woordspelingen horen bij het vaste arsenaal, evenals het understatement.

Maar uit het land van Monthy Python en Mr. Bean komt de humor niet alleen van professionals.

De humor is een aangeboren eigenschap van de meeste Britten, zoals blijkt uit deze tweet, die gisteren in Engeland rondging: "We hebben lang moeten wachten, maar Engeland is eindelijk net zo goed als Spanje!"

Hiermee verover je niet de wereldbeker, maar wel het hart van deze voetballiefhebber.

Schaapscheerderskou

In het weer heb je zogenaamde singulariteiten: dagen of korte periodes, waarin een bepaald weertype opvallend vaak voorkomt. De bekendste singulariteit is ongetwijfeld de IJsheiligen. Half mei wil het nog wel eens nachtvorst geven.
Een andere singulariteit is de Schaapscheerderskou. Rond half juni heb je dan een week, waarin het vaak bewolkt en koeler is. Herders gebruikten deze periode om hun schapen te scheren. De huid van de geschoren schapen kon dan niet in de zon verbranden.

Vanmorgen zat ik te twijfelen of ik een stukje zou gaan skeeleren of gaan hardlopen. Gezien het dikke wolkenpakket, waaruit mogelijk regen zou kunnen vallen, koos ik voor een rondje hardlopen.
Langs de rand van de Stevenshof, door het Ter Waddingerbos en over de Rijndijk maakte ik er een trainingsronde van ruim 7 kilometer van. De Schaapscheerderskou deed zijn naam alle eer aan. Door de noordwestenwind voelde het niet bepaald warm aan.

OntSpanje oftewel geen droomfinale

Toen Nederland 4 jaar geleden bij het WK voetbal in Zuid-Afrika in de finale tegen Spanje aan moest treden, kwam de slogan OntSpanje ineens uitgebreid naar voren. Als je naar het gezicht van de man op de foto kijkt, dan zie je, dat hij nog wel wat ontspanning kan gebruiken.

Nu wil het toeval, of het lot als je dat liever hebt, dat de eerste wedstrijd van Oranje op dit WK de revanchewedstrijd van juli 2010 zou kunnen worden. En dat werd het ook. Met maar liefst 5-1 werd Spanje van de mat gespeeld.

Nu waren er in mijn vriendenkring niet zo veel mensen te vinden, die Oranje veel kans gaven. De meesten zouden blind tekenen voor een gelijkspel. Ik was echter veel optimistischer, zoals ook blijkt uit de onderlinge voetbalpool met deze vriendengroep met de verwachte wereldkampioen en de verliezend finalist.
Bas: Spanje – Brazilië
Rob: Brazilië – Argentinië
Willem: Brazilië – België
Bert: Nederland – Spanje
Tim: Duitsland - Brazilië
Joep: Engeland – Brazilië
Sheila: Nederland – Brazilië
Bij het vorige WK voetbal had ik de finale goed geraden. Ik had deze dan ook gedroomd. Een echte droomfinale dus.

Nu droomde ik vorig najaar, dat Nederland met 2-1 van Spanje zou winnen na met 1-0 achter te zijn gekomen. Dat was echter voor de loting, die ons in de eerste wedstrijd al aan España koppelde.
"Shit", dacht ik: "Dat kan dus ook op de openingswedstrijd slaan."
Maar goed, het scoreverloop liep tot de eerste van Robben precies volgens mijn droom, maar daar kun je 5-1 toch moeilijk onder scharen.
"Wie weet herpakt Spanje zichzelf", mijmerde ik: "En dan wordt het alsnog 2-1 in de finale."
Maar na de wedstrijd Chili-Spanje werd ik aardig uit de droom geholpen. Het werd OntSpanje in Brazilië en de kansen op mijn droomfinale zijn volledig verkeken.
Wat dit voor de kansen van het Nederlands elftal gaat betekenen? Ik ga er gemakshalve maar van uit, dat als het ene deel van de droom niet klopt, het andere deel ook wel niet zal kloppen.

Maar met voetbal weet je het maar nooit. De bal is rond....