De Beurs van Berlage

Om half 1 was ik op de fiets op weg naar Leiden Centraal, waar ik de trein naar Amsterdam nam. Daar had ik gisteren een studiemiddag over de werkkostenregeling in de Beurs van Berlage.

Het was niet de eerste keer, dat ik dit markante gebouw aan het Damrak bezocht. In de jaren '80 ben ik er een paar keer geweest voor het bezoeken van de Fiets- en Wandelvakantiebeurs. Maar voor de rest liep ik altijd alleen maar langs dit rijksmonument.
Voor de cursus voor ondernemingsraadsleden moesten we de ingang aan de Oude Brugsteeg nemen. Via een indrukwekkend trappenhuis klommen we naar de verdieping, waar de bijeenkomst was.

Nog nooit heb ik een cursus gehad in zo'n prestigieuze ruimte. In een ruime lederen fauteuil zat ik prinsheerlijk te luisteren naar de veranderingen, die de werkkostenregeling met zich meebrengt. We zaten dan ook in de zittingskamer van de Raad voor de Scheepvaart met prachtige gebrandschilderde ramen, kleurig en kunstzinnig hoogpolig tapijt en naast uniek behang ook nog eens een beschilderd plafond.



Je zou bijna denken: "Geld speelt geen rol."

Maar dat deed het juist wel. De per 1 januari aanstaande ingaande werkkostenregeling heeft behoorlijk veel impact op hoe een bedrijf met onkostenvergoedingen om moet gaan. Er mag namelijk maar voor 1,5% van de belastbare loonsom besteed worden aan onkostenvergoedingen en extraatjes voor het personeel. Is deze "vrije ruimte" opgesoupeerd, dan betaal je over de extra kosten 80% belasting.

Nu lijkt 1,5% heel weinig. Heb je als bedrijf € 1.000.000,- aan bruto loonkosten, dan heb je het over slechts € 15.000,-. Maar in de praktijk is het een stuk hoger. Er bestaan namelijk gerichte vrijstellingen, zoals kilometervergoedingen en cursussen, congressen, seminars en dergelijke. De laatste moeten uiteraard betrekking hebben op het werk, terwijl de reiskostenvergoeding tot € 0,19 per kilometer is vrijgesteld.
Daarnaast zijn er de nihilwaarderingen en waarderingen op een lagere waarde. De laatste vorm komt minder voor en betreft bijvoorbeeld op het werk verstrekte maaltijden en dienstwoningen.
De nihilwaarderingen betreft wel een behoorlijk bedrag. Denk daarbij bijvoorbeeld aan computers, de koffie-automaat op het werk en ter beschikking gestelde computers en mobieltjes. Dit "ter beschikking gesteld" is van wezenlijk belang bij de bepaling, of de vergoeding onder de 1,5% vrije ruimte gaat vallen of niet. Dit is het geval, indien een werknemer een computer of een telefoonabonnement op eigen naam neemt en de nota indient bij de werkgever. De vergoeding valt dan onder het forfait.
Schaft de werkgever de computer aan of sluit deze het telefoonabonnement af, dan valt het onder de nihilwaardering, want het wordt ter beschikking gesteld aan de werknemer.

De vergoeding bedraagt dan immers € 0,-. Zo nauw luistert het soms, terwijl het een verschil uit kan maken of je 0% extra belasting moet betalen of 80%.
Een stuk wijzer maar met net iets te weinig oefening verliet ik de Beurs van Berlage om via het Damrak naar het Centraal Station te wandelen. De wandeling over de om de hoek van de Beurs gelegen Wallen liet ik maar over aan degenen, die daarin gepokt en gemazeld zijn: de zeelui.

Boodschappenjongen

Normaal gesproken ga ik op donderdagmorgen hardlopen of skeeleren, maar Ada had wat andere plannen voor me: een aardig boodschappenlijstje. Geen probleem. Op de fiets kun je ook aan je conditie werken.

Zodoende deed ik eerst boodschappen in de wijk. Eerst brood halen en daarna fruit halen op de wijkmarkt. Om 9 uur fietste ik naar Voorschoten, waar ik bij Heimans een sleutel van de volkstuin bij liet maken.
De volgende rit was naar het centrum van Leiden, maar wel langs een mooie weg. Over de Oostvlietweg trapte ik naar Bever, waar ik een tweetal kleine Rubytec zaklampjes haalde, die op zonne-energie werken met het oog op de fietsvakantie.

Bij Wolfslag kocht ik een paar rollen breed plakband, om bij Van der Horst een kabel op te halen voor het fototoestel. Bij "De Helianth" haalde ik alvast de zware boodschappen, waarna ik het plakband bij Ada op school afleverde.
Hier bleek, dat ik voor het Nikon fototoestel ook een adapter moest halen. Dat deed ik door via fietshandel Van Vliet te rijden, waar ik afspraken maakte voor een servicebeurt voordat we op fietsvakantie zouden gaan.
Ik fietste nog even door naar de Douzastraat in Leiden, waar ik bij fotozaak Van der Horst een adapter ging kopen. Dacht ik.

Het bleek, dat Nikon geen losse adapters verkoopt. Er werd via internet druk gezocht naar dit noodzakelijke onderdeel om de batterijen op te kunnen laden, maar helaas. Deze was in Nederland, Duitsland en België niet los leverbaar.
Ik kocht derhalve een universele oplader, die wel zwaarder en groter was. Dit onder het voorbehoud, dat ik er thuis over kan overleggen en het eventueel terug kan brengen.
Al met al leverde het boodschappenlijstje me 28 kilometer fietsen op. U merkt het: je kunt Bert gerust om een boodschap sturen.


Naschrift
Na een studiemiddag in Amsterdam kwam ik om half 7 thuis. Ik liet de gekochte oplader aan Ana zien met het verhaal, dat de adapter niet te koop was.
"Volgens mij hebben jullie die nog", kreeg ik als antwoord: "Je hoefde alleen de kabel te kopen."
In de kelderkast bleek de adapter in een doos te liggen....
Ada had me voor niets opnieuw op pad gestuurd.

Desondanks houdt deze boodschappenjongen van de verstrooide professor, waar hij mee getrouwd mee is.

De slag verlengen

Net als vorige week woensdag mocht ik lesgeven aan een kleine groep G-schaatsers. Vorige week had ik gezien, dat het voor zowel Jurian als Dennis goed was om hun slag te verlengen.

Op weg naar de skeelerbaan in Leiderdorp fietste ik door de Breestraat, waar ik Jan Versteegen tegenkwam. Met hem praatte ik even bij, onder andere over de special van Johan Derksen over "The Shoes".

Door het mooie weer was het behoorlijk druk op de skeelerbaan. Tjeerd Wierdsma gaf in zijn eentje training aan 25 skeeleraars, met Gerard van Tol gaf ik skeelerles aan 3 G-schaatsers. Dit heeft wel het grote voordeel, dat je heel veel individuele aandacht kunt geven.
Ik bemoeide me wat betreft de aanwijzingen vooral met Jurian, die te veel "liep". Ik had een aantal oefeningen bedacht, waardoor ze langer door bleven rollen. Er zat een logische opbouw in.
De eerste oefening betrof het met korte slagen tegen de wind in rijden en met de wind in de rug zo lang mogelijke slagen maken. Aansluitend liet ik hen een rondje de druk achterop voelen door de clownsstappen. Deze zijn wat kleiner dan bij het schaatsen, daar je heel snel weg kunt rollen.
Je zag, dat de slagen al een stuk rustiger werden en als gevolg daarvan langer.
De volgende stap was de zijwaartse afzet. Dit werd heel goed opgepikt, vooral door Jurian. Onder het toeziend oog van zijn vader maakte hij slagen, die wel 3 keer zo lang waren als vorige week. En als de wieltjes het werk doen, dan ga je een stuk harder.
Als trainer zijn dit de mooiste momenten. Je ziet een kind een enorme progressie boeken en de stralende ogen zijn de mooiste beloning, die je kunt krijgen. Na samen een rondje uitrijden skeelerde hij zelf nog een stukje het "dijkje" bij de kantine op en weer naar beneden, waarbij hij keurig afremde.
Nadat de G-skeeleraars vertrokken waren, sloot ik me nog even aan bij de groep van Tjeerd. In het treintje met Andrea Landman moesten we op 10% van onze topsnelheid skeeleren. Op het rechte eind lukt dit nog wel, maar heel langzaam een bocht door komen....

Na viermaal een slalom op 1 been en diverse bochten rechtsom, nog zo'n fijne oefening, sloten we de training af met een estafette tussen de mannen en de vrouwen.
Na wat gedronken te hebben, fietste ik op weg naar huis weer een stuk op met Lenny Keur. Met een voldaan gevoel, want zo vaak maak je het niet mee, dat kinderen het de slag verlengen zo snel oppikken.

Bijten en happen

De grootste wielrenner aller tijden, Eddy Merckx, kreeg als bijnaam "De Kannibaal". Dit vanwege zijn ijzeren wil om alles te willen winnen en het vervolgens ook nog eens te doen.

Deze Belg moet er voor vrezen, dat hij zijn bijnaam met terugwerkende kracht in moet leveren, nu er op de internationale voetbalvelden een speler rondloopt, pardon ronddoolt, die daadwerkelijk zijn tanden in mensenvlees zet.

Wij hadden niets meegekregen van dit derde bijtincident van de gevaarlijke aanvaller Luis Suarez. Wij waren namelijk met 6 man van de IJVL aan het droogtrainen. Voor het eerst in bijna 2 jaar was het weer op dinsdagavond, daar veel schaatsers op maandag liever naar Nederland-Chili wilden kijken.
Jos Drabbels leidde de training en hij moest meteen al zijn schema omgooien. Het touwladder, waarop we coördinatie-oefeningen zouden doen, bleek niet in de container te liggen. Daar kwam na het rondje inlopen om "De Bult" nog een tweede improvisatie bij: de trapoefeningen konden wel doorgaan, maar het helemaal naar boven klimmen ging niet, daar een groep van 8 Katwijkse mountainbikers op de voormalige vuilnisbelt aan het trainen was. Meteen na de trap sloegen we linksaf over het pad.
Er volgde een serie buikspiertrainingen, waarna we de droogtraining afsloten op het wielerparcours. De dinsdagavondcompetitie van Swift was afgelopen, dus het parcours was vrij. Zo konden we 3 keer in een pittig tempo een helling beklimmen en via een bocht teruglopen. Na elke loop namen we de hartslag op. Waar deze bij andere lopers na iedere loop opliep, bleef deze bij mij stabiel rond de 90 slagen per minuut. Kennelijk leidt de marathontraining er toe, dat ik niet zo snel in de verzuring kom.
Na ons gedoucht te hebben sloten Frank Damen, Jos en ik in de kantine van Swift de dinsdagavondtraining ouderwets af, waar we voor het eerst hoorden van het zoveelste bijtincident van Luis Suarez.



In zijn jaren in Nederland had hij toch het verschil moeten kennen tussen "bijten" en "happen". Suarez beet in een tegenstander, wij hapten in het schuim van een Palm.

Groen glas

Vanmorgen skeelerde ik naar de volkstuin, waar ik de planten in de kas water moest geven. De regentonnen waren nagenoeg leeg, dus ik haalde het water met de gieter uit de sloot.
Na een gieter of 10 trok ik mijn skeelers op het schoolplein naast de volkstuin weer aan en skeelerde het rondje Papelaan af. Waarbij mij één ding opviel: er ligt de laatste tijd opvallend veel glas op het fietspad. Groen glas om precies te zijn.

Zonder uitzondering waren het kapotgegooide Heineken bierflesjes. U weet wel, de flesjes van 0,25 liter zonder statiegeld. Op een skeelertochtje van nog geen 15 kilometer kwam ik op maar liefst 6 plekken groene glasscherven op het fietspad tegen!
Vorige week discussieerde de Tweede Kamer over het wel of niet afschaffen van het statiegeld op petflessen.
Als fietser zou ik graag zien, dat de Tweede Kamer ook eens discussieert over het verbod om bierflesjes ZONDER statiegeld te verkopen. Voor de firma Heineken zal dit een verliespost zijn, daar zij het glas zelf in moeten gaan zamelen. Maar voor de miljoenen fietsers in Nederland is het een zegen: veel minder lekke banden!
Nu geldt in het milieubeleid het principe: de vervuiler betaalt. Maar in de praktijk zijn het vooral de fietsers, die met een lekke band langs de kant van de weg staan.
Wellicht kan Heineken de volgende gelikte reclame maken met de slogan "The green green glass of home".

"We doen het echt met 23 man, dit is de kracht van het collectief"

Het was na de winst op Chili genieten bij het lezen van de krant vanmorgen, zoals blijkt uit de foto van de voorpagina's van de landelijke ochtendbladen. Vooral de kop van "De Volkskrant" was raak getypeerd: poldercatenaccio.

Maar de mooiste kop stond in Trouw, waar op de sportpagina te lezen was: "We doen het echt met 23 man, dit is de kracht van het collectief". En dat klopt ook wel. Ik geloof, dat nog maar 2 of 3 van de 20 veldspelers nog geen speelminuten hebben gehad in Brazilië.
Hoewel deze er ook mocht zijn!

Er wordt vol overgave gespeeld. Niemand verzaakt. Dat is wel eens anders geweest. Tijdens het volledig mislukte Europees kampioenschap liet Arjan Robben in woord en gebaar zien, dat hij lak had aan de bondscoach.

Gisteren was hij met zijn werklust "Man of the match".
De dichter Bredero zei het eeuwen geleden al: " 't Kan verkeren!"

Chili

Er ging druk emailverkeer aan vooraf, maar uiteindelijk hakte de Louis van Gaal van de IJVL, Jaap de Gorter, eigenhandig de knoop door: voor een keer verkast de droogtraining ouderwets naar de dinsdag. Zodoende konden we naar de verrichtingen van de Louis van Gaal van Oranje kijken zonder ons te moeten haasten naar "De Bult".

Om 6 uur zat ik dan ook voor de buis om te kijken, hoe Nederland een zeer pittig gerecht kreeg voorgeschoteld.

Gepassioneerd vielen de Chilenen aan met in totaal 63% balbezit.

Maar zij liepen zich stuk op de geniale vondst van Van Gaal: Dirk Kuijt als linksback! De Katwijkse teamspeler bij uitstek, die normaal gesproken in de aanval speelt, deed het alsof hij zijn hele leven op die positie gespeeld had.

Met het on-Hollandse maar o zo effectieve countervoetbal werd Chili met 2-0 overwonnen.

De Noordwijkse Louis van Gaal verraste Chili volledig.

Ik ben benieuwd welke variant de Leidse Louis van Gaal voor morgen heeft uitgedacht.