Tour de Kans

Net als de afgelopen jaren doe ik ook nu weer mee aan de Tour de Kans van het Leidsch Dagblad. En net als in voorgaande jaren maak ik mijn team "Ciudad de Oviedo" hier vooraf bekend.

Er kunnen nog wat wijzigingen plaatsvinden, bijvoorbeeld doordat renners op het laatste moment afhaken door een blessure of wat dopingperikelen. Behoudens dit voorbehoud wordt staat mijn ploeg vast.

Vast gegeven is, dat je voor 100 punten aan renners mag kopen en dat je team bestaat uit 9 renners en 5 reserves. De 100 punten moeten verdeeld worden over 14 renners. Je kunt je dus maar een paar dure krachten veroorloven.
Voor het kopmanschap was de keuze tussen Chris Froome en Alberto Contador, die beide 20 punten kosten. Daar de Tour dit jaar in Groot-Brittanië begint, koos ik in eerste instantie voor de Keniaan met een Brits paspoort, maar na enige bedenktijd koos teamleider Piloña de Fuentes alsnog voor de Spaanse matador.
Voor de groene trui zie ik de 18 punten kostende Peter Sagan als hoogvlieger.

Verder kijk ik altijd naar de Ronde van Zwitserland en het Criterium Dauphiné. Welke renners zijn in deze voorbereidingsritten op de Tour in vorm?
Winnaar werd de op 9 punten gewaardeerde Portugese wereldkampioen Rui Costa. Daarnaast waren de Zwitserse Matthias Frank en "onze" Tom Dumoulin met een tweede en een vijfde plek toppers in de bergen.

Voor slechts 8 punten heb je beide renners.
Dan de voormalige Dauphiné Liberé. Deze werd verrassend gewonnen door het Amerikaanse talent Andrew Talansky, nog voor Contador en Froome. Voor 10 punten een prima investering. Dat geldt ook voor de nummer 2 van het jongerenklassement van vorig jaar, de Pool Michal Kwiatkowski en de Fransman Pierre Rolland, die bijna iedere Tourdeelname bekroont met het winnen van een bergetappe.

Dit duo kost samen 29 punten. Resteert nog 6 punten voor 5 renners. De laatste in het basisteam is de slechts 1 punt kostende Belkin-renner Tom Leezer.

Voor de reseveband, pardon reservebank koos ik voor een kwartet Fransen: Nicolas Edet, Jean-Marc Bideau, Rudy Molard en Cedric Pineau, louter om de reden, dat Fransen in Frankrijk regelmatig een uitschieter plachten te hebben.
Daar ik nog maar een Spanjaard in "Ciudad de Oviedo" had geselecteerd, was David de la Cruz de renner, die mijn winnende team completeerde.

Zomerijs of "Ik wist wel, dat je oud was, maar zo oud...."

De associatie die veel mensen hebben met zomerijs is deze:

Maar er bestaat nog ander zomerijs. Vorige week kreeg ik een mailtje van Hans van der Plas: hij was van plan om vandaag met Edwin Minnee en Dick van Beelen naar Heerenveen te gaan om op het zomerijs in "Thialf" te schaatsen. Of ik zin had om mee te gaan? Nou, en of ik dat had!
Als roostermaker was het voor mij een fluitje van een cent om mezelf te vervangen. Zodoende kon ik vanmorgen om kwart over 9 door de Katwijkse synchroomzwemclub opgehaald worden bij mij thuis voor de eerste keer schaatsen op zomerijs. Onderweg naar Heerenveen klonk Jim Groce uit de geluidsboxen.

Om kwart over 11 stonden we op het parkeerterrein van "Thialf". Alle deuren zaten nog dicht. Dat klopte, want voor amateurs als wij konden pas om half 1 het ijs op.

Tot die tijd konden we kijken naar de wereldtop, die na de uiterst succesvolle Olympische Spelen al druk in training was voor het komende schaatsseizoen.
Pal langs de baan had je een perfect zicht op de fabuleuze techniek van de Nederlandse schaatsers en vooral, hoe snel het ging. In werkelijkheid gaat het nog veel sneller dan je op televisie ziet!
Eén gemeenschappelijk kenmerk was om te zien, hoe diep de schaatsers zaten. Ik bukte me om met de boarding op ooghoogte te kijken, hoeveel schaatsers er nog bovenuit kwamen als ze hard reden. Ik kan u garanderen: geen een schaatser bezondigde zich eraan.
Olympisch kampioene Lotte van Beek liep op krukken voor de tribune langs, terwijl haar concurrentes zich in het zweet werkten. Onder hen IJVL-lid Laurine van Riessen, die ik sprak, toen ze van het ijs af kwam.

Met haar sprak ik over de zware intervaltraining, die ze achter de rug had met haar ploeggenoten van Team Activia. 's Middags wachtte hen nog een krachttraining onder leiding van Jac Orie.
Terwijl de Zamboni's het ijs dweilden, begaven wij ons naar de kleedkamers. Hier raakte Edwin Minnee in gesprek met een paar Friezen. Het ging een beetje over de rivaliteit van de Katwijkse voetbalclubs en Harkemase Boys en dan vooral hun supportersschare.
"Maar", begon de Katwijkse kapper: "Van oudsher hadden wij al last van de Friezen. Katwijk ligt aan de monding van de Rijn en ten tijde van de Romeinen waren de Friezen onze buren. Bij tijd en wijle werd Katwijk door hen overvallen."

Mijn langharige buurman kopte deze niet te missen kans vakbekwaam in: "Ik wist wel, dat je oud was, maar zo oud...."
Dubbel van het lachen begaven we ons naar de ijsbaan. Dit was keihard en superglad. Het eerste rondje en dan met name de eerste bocht was even wennen, maar daarna kwam ik helemaal in mijn element. Met lange slagen reed ik in een behoorlijk tempo op kop van een pelotonnetje van een man of 10. Het tempo lag op het niveau van de 1000 rondjes van Leiden.
Kennelijk reed ik op mijn kluunschaasen hard genoeg, want ik bleef een uur op kop van dit peloton schaatsen. Aan het slot van het uur ging het tempo iets omlaag. Het ijs begon wat aan te slaan en gleed wat minder. Het kwam dus goed uit, dat we er even vanaf moesten voor de dweil. Een flesje sportdrank kwam goed van pas om aan vochtcompensatie te doen.
De man van de rake opmerking in de kleedkamer kreeg van mij een aanmoedigingsprijs: "Molen en Merentocht".

Deze Gerrit bleek een snelle leerling getuige deze kwinkslag: "Je hebt burgers en Rijnsburgers."
Wie weet komt deze mij nog eens van pas....
Na de dweil gleed het ijs weer uitstekend. Ik nam mijn plek op kop van het peloton weer in en tot half 3 draaiden wij onze rondjes op het zomerijs. Ik had geen rondeteller meegenomen, maar ik schat in, dat we ongeveer 45 kilometer behoorlijk gelijkmatig hebben afgelegd, terwijl veel gewestelijke schaatsers intervallen trainden. Af en toe werd je voorbij gestoven alsof je stil stond. Onder deze snelle schaatsers zat ook IJVL-lid Philip Steenkamp, met wie ik na afloop nog even praatte.
In de kleedkamer kreeg ik een groot compliment van een groepje Brabantse schaatsers: "Het is aan je schaatsen niet af te zien, dat je hard schaatst, maar als we aan probeerden te klampen viel het ons zwaar tegen!"
Tevens kregen we te horen, dat er naast de homoschaatsen van Edwin Minnee ook nog homohoezen bleken te bestaan.

Een schaatser op de ijsbaan in Breda, die deze hoezen op een warme oktoberdag droeg, had dat te horen gekregen. Daarna verscheen hij steevast zonder deze "homohoezen".

Behalve een heel leuke schaatsdag was ons bezoek aan het zomerijs in "Thialf" ook zeer leerzaam geweest!
Je bent nooit te oud om te leren....

Van schaatsplank naar yogamat

Jaap de Gorter heeft naam gemaakt als een geroutineerd delegerende trainer. Regelmatig huurt hij anderen in om een deel van de training uit te voeren. Zo komen we in aanraking met verrassend andere trainingsvormen. In die zin is Jaap ook nog zeer innovatief.
Gisterenavond kregen we wederom een onverwachtse combinatie voorgeschoteld. Het eerste deel van de droogtraining zouden we intensief trainen op de schaatsplanken. Na ingelopen te hebben op "De Bult" trokken we grote sokken over onze sportschoenen en begonnen we aan een piramide van 30, 60 en 90 seconden glijden op "de sjoelbak".
Dit was slechts het voorproefje: hierna volgde een aantal sprints van 10 seconden.
"Dit is de 100 meter", zei onze trainer.
Carolijn van der Horst was het hier totaal mee oneens: "In 10 seconden schaats ik geen 100 meter!"
Jaap was het hier mee eens en besloot tot een wat realistischer doel: we mochten een serie sprints van 15 seconden afwerken.
Na nog een piramide zat het onderdeel schaatsplanken erop en na een rondje uitlopen voordat de yogamatten uitgerold werden.

Onder leiding van Mirjam, een beginnend yogalerares, begonnen we in de schaduw, maar ook in de luwte van de bomen, aan een serie basisoefeningen om met name de nek en de schouders los te werken.
Daarna zetten we ons liggend aan een aantal oefeningen. Deze ontdekkingsreis door het lichaam deed me beseffen, dat ik een aantal spieren had, waarvan ik me van het bestaan nooit bewust was geweest.
Verder werd ik me er bewust van, dat ik vergeleken met de yogalerares maar een stijve hark ben. Bij oefeningen als "de kaars" werd me dat verschil letterlijk en figuurlijk pijnlijk duidelijk.

Nu is bij het schaatsen souplesse heel belangrijk. Ik heb het idee, dat ik behoorlijk soepel loop en schaats, maar gisterenavond werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Hier valt nog wel wat winst te halen. Waar Mirjam de souplesse van een yogamat had, daar had ik de stijfheid van een schaatsplank.
Behalve onbekende spieren werden ook de lachspieren af en toe goed getraind op deze zeer ontspannen en ontspannende trainingsavond. Vooral bij de slotoefening, waarbij van de voeten uit alle spieren zich moesten ontspannen, voelde je de spanning als het waren beetje bij beetje uit je lijf vloeien. Het kijken naar de strakblauwe lucht met een enkel schapenwolkje en een paar vogels, omzoomd door de groene kruinen van de bomen, werkte aan de ontspanning mee.
De opkomst op deze avond was met 14 deelnemers behoorlijk hoog. Doordat we vrij lang in de schaduw hadden gelegen, waren we wel behoorlijk afgekoeld. De warme douche was meer dan welkom.
Om in de sfeer van de ontspanning te blijven fietsten Jaap, Jos, Annerieke en ik naar café "Plantage", waar we met Duitsland-Algerije op de achtergrond onder het genot van een soepel drankje deze training grondig evalueerden.

Mexico

Ten langen leste is ook Mexico aan de zegekar gebonden na een zinderend slot. Zoals dit hele Wereldkampioenschap voetbal was de eerste helft voor de tegenstander van Oranje, in dit geval Mexico.

Vlak na rust kwamen de Mexicanen op voorsprong door een enorme uithaal van Dos Santos.

Nederland wierp de schroom van zich af en in de hitte van Fortaleza trok het steeds feller ten aanval, daarbij gesteund door de wederom gouden wissels van Louis van Gaal.

De belangrijkste: hij haalde aanvoerder Robin van Persie eruit. Kennelijk stonden de sterren van onze sterspeler vandaag niet zo goed en die van Arjen Robben een stuk beter. U mag het toeval noemen, maar sinds astroloog Ed Noordman in 1974 het verloop van het WK voetbal in Duitsland vooraf exact voorspelde met daarbij het belang van de daghoroscoop van de aanvoerder, ben ik op dit gegeven gaan letten.
Zeer regelmatig zag je de wedstrijd kantelen, nadat de aanvoerder gewisseld was. Men mag het toeval noemen, maar soms is toeval net iets te vaak toeval....
Hoe het ook zij: dankzij de invalbeurt van Klaas-Jan Huntelaar moest de fantastische Mexicaanse keeper Ochoa in de laatste 10 minuten 2 keer vissen.

Hoe dan ook: WE staan in de kwartfinale en de kans, dat WE in de halve finale komen is redelijk groot te noemen. Zeker met een bondscoach, die kennelijk intuïtief aanvoelt, dat hij de aanvoerder moet wisselen....

Bulttijdrit

Vanmorgen heb ik me op de site van de IJVL opgegeven voor de Bulttijdrit. Het is al weer een paar jaar geleden, dat ik aan dit evenement heb meegedaan.
Het aantal deelnemers tot nu toe is niet om over naar huis te schrijven: 17.

En dat in 7 categorieën....
Na vanmorgen naar de Leidse binnenstad gefietst te hebben, met bij de fietsrotonde ter hoogte van de Klikspaanweg over een tapijt van kapot gegooid glas ter verhoging van de feestvreugde bij het 200-jarig jubileum van Minerva, stond er 9 kilometer op de teller.
Vanmiddag besloot ik, daar ik niet ging lopen met Hans Boers, maar een keertje te kiezen voor het fietsen. En wat is er een betere voorbereiding op het fietsen op het parcours van wielervereniging "Swift" dan in de duinen te gaan fietsen.
Om half 3 stapte ik onder een halfbewolkte hemel op de fiets en via de "geheime" klim in Rijksdorp naar "De Klip" en vandaar door naar de watertoren bij Scheveningen.

Via "Meijendel" reed ik naar Wassenaar terug, waar ik via de Groothertoginnelaan naar "Duinrell" reed, dat ik links liet liggen. Na nog even een kijkje genomen te hebben bij de volkstuin reed ik weer op huis aan.
Met de 36 kilometer van vanmiddag kwam de dagstand uit op 45 kilometer, het dubbele van de Bulttijdrit. Wat dat aangaat was het een prima trainingsdag.

Angstgegner

Sommige Duitse woorden zijn goed ingeburgerd in het Nederlands. Vaak is dat, omdat ze iets treffender weten te verworden dan welk Nederlands woord dan ook. In de sport is ook zo'n woord een begrip geworden: Angstgegner.
Als je het letterlijk zou vertalen, dan krijg je het woord "angsttegenstander". Dat klinkt niet, of om het wat populairder te zeggen: het bekt niet lekker.

Een Angstgegner is een sporter of ploeg, die je het liefst ontloopt, omdat je daar bijna altijd van verliest. Hun speelstijl ligt jou of je team niet. Zo zijn er tennissers en judoka's, die er steevast uitvliegen als ze tegen deze of gene tegenstander in het strijdperk aan moeten treden. En dan zijn dat vaak tegenstanders, die veel lager op de wereldranglijst staan.
Zo heeft het Nederlandse voetbal de grootst mogelijke problemen met Portugezen. Of het nu Oranje betreft of een van de topclubs: spelen tegen een Portugees team leidt bijna zeker tot een nederlaag. In de hele interlandhistorie heeft Oranje slechts eenmaal van Portugal gewonnen!
Omgekeerd heeft Nederland een enorm goede score tegen het eveneens Portugeestalige Brazilië. De onderlinge score met de vijfvoudige wereldkampioen is redelijk in evenwicht. Er zijn op deze aardbol slechts weinig landen, die dit na kunnen zeggen.
Door de uitslagen in poules G en H worden in de achtste finale Duitsland en Algerije aan elkaar gekoppeld. Iedereen gaat er nu voetstoots van uit, dat Algerije er uit zal vliegen. Maar dan kent men de historie niet. Duitsland heeft namelijk nog nooit van de Noordafrikanen gewonnen. Sterker nog: Algerije won beide keren, dat deze 2 landen tegen elkaar speelden. De laatste keer was bij het Wereldkampioenschap in 1982.

De meeste mensen zullen zich niet zozeer deze wedstrijd herinneren, maar vooral de onsportieve afspraak tussen Duitsland en Oostenrijk, waarbij Duitsland met 1-0 won, waarna deze Duitstalige landen na een wedstrijd die nooit een wedstrijd was geworden, doorgingen naar de volgende ronde.
Als er iets bestaat als gerechtigheid, dan klopt Algerije komende week onze Oosterburen.
Normaal gesproken heeft Duitsland veel meer kansen om de kwartfinale te halen dan Algerije. Maar gezien de onderlinge score, ook al is deze statistisch niet echt stevig onderbouwd, weet ik het nog niet zo net. De Duitsers zullen het nooit hardop zeggen, maar voor hen is Algerije misschien wel de grootste Angstgegner.

De rode loper

In de bijna 35 jaar, die ik werkzaam ben bij de bibliotheek, heb ik een hoop meegemaakt, maar nog niet, dat ik met een rode loper werd ontvangen. Ik moest vanmiddag invallen in de bibliotheek van Rijnsburg en daar fietste ik om half 1 naar toe.
Kennelijk was men zo blij met mijn komst, dat ik ontvangen werd met een rode loper.

Maar zoals altijd in het leven is er ook een alternatieve verklaring voor de rode loper mogelijk. De bibliotheek is gevestigd in het voormalige raadhuis van Rijnsburg en er werd niet lang na mijn aankomst in de voormalige raadszaal een burgerlijk huwelijk gesloten.

Peter, de opruimhulp met wie ik de uitlening draaide, vertelde, dat dit al de derde keer was, dat hij dit meemaakte. Voor mij was het de eerste keer, dat ik op mijn werk met een bruiloft te maken kreeg.
Na deze huwelijksplechtigheid vertrok het hele gezelschap naar de kerk voor de inzegening van het huwelijk. Om een uur of half 4 kwamen de feestgangers weer terug naar "De Burgt" voor de receptie.

Als bibliothecaris had ik de grootste lol. Een paar jonge kinderen in feestkleding kwamen boeken uitzoeken. Een jongetje nam zijn vader mee, die hem voor mocht lezen op de receptie. Hoezo ontlezing?
Om 5 over 5 had ik alles wat ik af moest sluiten afgesloten en hielp ik een vrouw van dik in de 70 nog even.
"Ik wist niet, dat je hier een huwelijksfeest kon geven", zei ze.
"Hebt u plannen?", vroeg ik.
"Nou, dat niet", kreeg ik lachend als antwoord: "Ik ben al 50 jaar tot volle tevredenheid getrouwd."
Bij het verlaten van "De Burgt" moest ik constateren, dat de rode loper inmiddels was verdwenen.