De Ron Kortekaas loop

Vanmiddag zou ik om half 3 bij de carpoolplaats van Den Deyl zijn. Ik had dat afgesproken met Hans Boers. Op weg naar de afgesproken plek bracht ik nog even "De zwemmer" van Zsuzsa Bánk naar mijn schoonmoeder met de mededeling "Bibliotheek aan huis".

Terwijl ik wachtte op Hans, kwam ik bij de Erik Hazelhoff Roelfzema tunnel Ron Kortekaas tegen, die met zijn vrouw de tunnel onder de A44 kwam uitgewandeld. Een maand geleden had Ron ons een prima hardlooptraining gegeven bij de niet zo droge droogtraining van de IJVL.
Het was de eerste keer na onze vakanties, dat Hans en ik weer samen liepen, dus we hadden een hoop te bepraten over zijn vakantie naar de Dominicaanse Republiek en onze fietsvakantie naar Praag. Hans kende de Schrammstein en omgeving ook.


Via de Landgoederenroute en de Horstlaan liepen we door Kroondomein "De Horsten" op deze nazomermiddag in oktober weer terug naar Den Deyl. Na een prachtige loop van 12 kilometer nam ik afscheid van mijn trainingsmaat en stond op het punt om de fietstunnel met het mooie mozaïek in te rijden, toen ik Ron Kortekaas aan zag komen lopen.

Deze op en top sportman zou morgen meedoen met de 15 kilometer van Wassenaar en liep "eventjes" naar de voetbalvelden van Blauw-Zwart om zijn startnummer op te halen. Ik fietste een stukje met hem op. Voor mij was het zodoende vandaag een echte Ron Kortekaas loop.

Dirk Kuijt

Als bibliothecaris in Katwijk ben ik natuurlijk ietwat bevooroordeeld. Ik ken immers de Katwijkse arbeidsethos van haver tot gort. Het verbaasde me dan ook niet, dat Dirk Kuijt op basis van een ongelofelijke inzet en ijver gekomen is tot 104 interlands.

Gisteren werd bekend, dat de teamspeler bij uitstek een punt zet achter zijn imposante interlandcarriere, waarin hij een voorbeeld was voor de meeste medespelers. Na 2 nederlagen in zijn eerste interlands na zijn hernieuwde bondscoachschap is dit het derde verlies op rij voor Guus Hiddink. Een onherstelbaar verlies, want welke international van Oranje is in staat om dit staaltje opofferingsgezindheid te tonen?

Want zeg nu eerlijk: ziet u een van de andere gelouterde Oranje-spelers aan de vele jonge honden in het Nederlands elftal dit goede voorbeeld geven?
Als voetballiefhebber kan ik niets anders zeggen dan: "Dirk, bedankt!"

Jean Kwok

Als je de kansberekening er op los zou laten, dan is de kans, dat je in de Leidse IJshal kennis maakt met een Amerikaanse schrijfster niet bijster groot. Maar gelukkig houdt het echte leven zich niet aan statistieken en kom je regelmatig voor verrassingen te staan.
De eerste verrassing was gisterenmiddag een onaangename. Waar is 's ochtends nog op keihard spiegelglad ijs les had gekregen van Marieke van Hoek, daar mocht is zelf om half 6 lesgeven op nat ijs. 'Middags was de koelmachine uitgevallen. Men had de machine weliswaar weer aan de praat gekregen, maar met de hoge bijna zomerse buitentemperaturen, waarbij ik meewarig werd aangekeken door fietsers en wandelaars in T-shirts toen ik in schaatskleren naar de Vondellaan fietste, lukte het niet om de bovenlaag op tijd droog te vriezen.
Zodoende gaf ik mijn eerste schaatsles zonder mijn favoriete oefening: vallen. Ik wilde het de 9 kinderen, die op 3 oktober de schaatsles belangrijker vonden dan de Leidse kermis, niet aandoen om een uur lang rond te moeten rijden met natte kleren.

Toen ik om half 7 bij mijn fiets klaarstond om naar huis te rijden, waar ik met alle kinderen traditioneel hutspot te gaan eten, kwam de aangename verrassing. Daar sprak de moeder van twee leskinderen me aan: "Jij schrijft boeken zag ik net in de winkel."


"Dat klopt", antwoordde ik, waarna de vrouw zei, dat ze een paar romans op haar naam had staan: "In Amerika ben ik veel bekender dan in Nederland."
Gezien de lijst aan literaire prijzen, die ze in Amerika heeft gewonnen, kun je dit een understatement noemen.
Ik vroeg naar haar naam. Het bleek Jean Kwok te zijn. Als goed bibliothecaris kende ik de boeken van Jean Kwok wel, ook al had ik ze niet gelezen.


Ik heb zo'n vaag vermoeden, dat daar binnenkort wel eens verandering in kan komen....

Optocht zonder Dansmarieke

Leiden is een bijzondere stad en dat geldt op 3 oktober al helemaal. Alles staat in het teken van het ontzet van Leiden in 1574. Tal van tradities komen op 2 en 3 oktober weer volop tot leven in dit enorme volksfeest, waarop de Steutelstad volledig plat ligt.

Een van die tradities is het koraal in het Van der Werfpark. Ada en ik hadden afgesproken om daar naar toe te gaan, maar daar mijn vrouw nog het nodige te doen had voor de Kinderboekenweek op haar school toonde ik mij als bibliothecaris zeer sociaal en kon ik een uurtje langer blijven liggen. Vroeger draaide ik me er mijn hand niet voor om om op tijd op te staan als ik laat naar bed ging, maar nu vond ik het helemaal niet erg om nog een uurtje langer te blijven liggen. Na het traditionele optreden van "The Shoes" op 2 oktober lag ik pas om 3 uur in bed.
Nu vertrokken we om kwart voor 9 naar de Leidse IJshal, waar we samen een schaatsles namen, Ada bij Rein de Haas, een van de deelnemers aan de SIC-cursus van de IJVL, ik bij Marieke van Hoek.
Ondanks dat zij nog behoorlijk jong is, is Marieke een toptrainer. Ze heeft een enorme beheersing van zowel de schaatsen als de skeelers en ze is nog in staat om dat op de gemiddelde schaatser ook.

In een groep van 7 schaatsers kregen we veel verschillende oefeningen om ons weer aan het ijs te laten wennen. Voor mij was het de vijfde keer, dat ik schaatste, voor de meesten was het echter de eerste keer dit schaatsseizoen.
Het slotdeel van deze schaatsles van een uur was echter een paar lastige oefeningen. Zo moesten we uit stilstaand op de smalle ijzers de schaatsbeweging uitvoeren inclusief de bijhaal, waarna we dit 6 rondjes op de buitenbaan moesten doen. Ik kan u verzekeren, dit werkt zeer goed!
Hetzelfde gold voor de bochtentechniek. Stilstaand moesten we pootje-over doen, hetgeen zeer lastig is, omdat je over het algemeen achter op je ijzers staat. Dan glij je achteruit bij deze oefening. Maar de bochten gingen wel beter na deze overstappen.
Als je Marieke bovenstaande droogtrainingsoefeningen stilstaand uit zag voeren, leek het heel makkelijk, maar dat was het beslist niet. Wat dat aangaat was ze een Dansmarieke op de smalle ijzers.

's Middags ging ik met Ada en Ana naar de optocht kijken aan de Witte Singel. Wij gingen dus nog een stap verder dan Fokke en Sukke door met een Spaanse schone naar de 3 Oktoberoptocht te gaan kijken.

Nu zagen we zeer traditioneel behalve veel gaten aardig wat praalwagens, gekostumeerde Leidenaars en diverse muziekkorpsen langskomen, maar die waren allemaal zonder Dansmarieke.

Osakaen

Er zijn van die woorden, die je graag zelf verzonnen zou hebben. Vorige week las ik in het Leidsch Dagblad een aantal korte interviews met deelnemers aan de repetitie van de koraalzang van 3 oktober. Een vrouw, die een kwart eeuw in Leiden woont, vertelde dat ze op 2 oktober altijd ging "Osakaen".

Wat mij betreft kan "Osakaen" linea recta het Leids woordenboek in. Sinds het uitkomen van het nummer "Osaka" wordt dit woord luidkeels meegezongen als "The Shoes", de langst bestaande popgroep in de originele bezetting, in Leiden of omgeving optreedt.
"The Shoes" bestaan al 54 jaar en het was een grote schok voor gitarist Wim van Huis, toen hij in het Leidsch Dagblad moest lezen, dat hij niet meer bij de groep hoort. Theo van Es en Jan en Henk Versteegen werden wel genoemd, Wim nadrukkelijk niet.

In "Derksen on the Road" kwam Wim er al bekaaid af, maar dit was toch wel de overtreffende trap.

Met enige twijfel of ik een kwartet of een trio op zou zien treden bij "La Bota" vertrok ik op deze prachtige herfstavond op de fiets naar het huis van Jaap de Gorter, waar ik de fiets veilig stalde om daarna naar de Pieterskerk te wandelen. Het was op deze 2 oktober nog veel drukker dan anders. Bij het betreden van de al behoorlijk volle Herensteeg kwam ik mijn collega Francisca Westgeest tegen, de eerste van een serie bekenden. Gon Schiereck, Arthur van Winsen, Jan Verlind, Jos van Teijlingen, Peter Witteman, Michel Versteegen en Richard Dieke waren de schaatsers, die ik tegenkwam bij "La Bota".

Wim van Huis mocht na veel smeekbeden gelukkig nog meespelen en dat was maar goed ook, want hij speelde de sterren van de hemel. Kortom, Wim was, net als Henk en Jan Versteegen, in vorm. Dat gold wat minder voor de zanger. Aan de stem van Theo van Es mankeerde niets, maar zijn duurvermogen was duidelijk minder. Na een nummer of 6 kondigde hij steevast de volgende pauze af. Zodoende kon het massaal toegestroomde publiek slechts 2 keer meegalmen met "Osaka", dat tevens de afsluiting was van dit vrij korte maar krachtige optreden.

Maar elk nadeel heb zijn voordeel. Zodoende kon ik Wim van Huis een luisterend oor bieden, die na 54 jaar trouwe dienst in het Leidsch Dagblad moest lezen, dat hij er niet meer bij hoorde.

Maar gelukkig mocht hij op het podium gewoon mee "Osakaen".

Een goed mastjaar

Vanmorgen was het behoorlijk wat drukker dan afgelopen dinsdagmorgen in de Leidse IJshal aan de Vondellaan. Diverse "Krasse knarren" stonden voor het eerst dit seizoen op het ijs, dus hield ik hetzelfde schema aan als eergisteren.
Met een peloton van 9 man met af en toe aansluiting van een van de "los" rondrijdende schaatsers reden we de piramide van 1, 2, 3 en 4 kilometer om daarna dezelfde afstanden in omgekeerde volgorde af te leggen.
Tijdens het uitrijden tussen de verschillende afstanden vertelde Wierd Wagenmakers, dat het een goed mastjaar was.

Vaak duidt een goed mastjaar op een koude winter. Met name het optreden van veel beukennootjes in mastjaren zou wijzen op een koude en strenge winter. Dit blijkt ook uit twee oude weerspreuken: "Veel noten op het harde hout, maakt de winter hard en koud" en "Hangen er in september veel noten aan de twijgen dan gaan we een strenge winter krijgen".
Wat dat aangaat: vooral voor beuken was 2014 een uitstekend mastjaar, zoals blijkt uit dit bericht op "Vroege vogels": "De beuk daarentegen beleeft een volmast jaar terwijl het vorig jaar ook al een goed beukennotenjaar was. Wilde zwijnen zullen profiteren van het grote aantal beukennootjes."

We gaan het zien. In ieder geval merkten we in de IJshal al, dat het een goed mastjaar was. Terwijl het tempo bij het blok van de laatste 10 rondjes al behoorlijk hoog lag, gooide een drietal "Krasse knarren" de beuk er nog eens flink in. In de allerlaatste bocht reed een van hen over een oneffenheid, waarna het beukende trio gebroederlijk onderuit ging. In een goed mastjaar komt er meer omlaag zetten dan in andere jaren....

Verslapen

Het gebeurt niet vaak, dat ik me verslaap, maar vanmorgen was het weer eens raak. Gisterenavond was ik met het oudste team van de inmiddels opgeheven bibliotheek van Katwijk aan den Rijn uit eten geweest bij D(e)ining 19, een van de strandtenten. Met Christa Bernard en Nelina Houwaart was ik na mijn dinsdaguitleendienst naar de Boulevard gefietst.

Met zijn drieën hadden we een gezellige avond, waarbij we toch nog bijtijds thuis waren.


Dat vond ik helemaal niet erg, want ik was behoorlijk verkouden. Kennelijk had dat zijn weerslag op mijn nachtrust, want ik heb zeer diep geslapen. Zozeer, dat ik niet eens merkte, dat Ada om half 7 de echtelijke sponde verliet om te gaan zwemmen.

Om kwart voor 8 schrok ik wakker, een uur later dan gebruikelijk zodat ik me moest haasten om nog enigszins op tijd op mijn werk te verschijnen. Ik trapte dan ook flink door op mijn fiets.
Nee, me verslapen is niet mijn specialiteit. Laat ik er maar van uitgaan, dat mijn lichaam deze nachtrust nodig had om te herstellen van de verkoudheid.