Maandagmorgen

Vanmorgen begonnen de inmiddels traditionele schaatslessen voor kinderen in de Leidse IJshal.

Bij aankomst bij de kunstijsbaan aan de Vondellaan was het nog niet echt druk. Niet verbazingwekkend. Van de 3 schoolvakanties is de Herfstvakantie steevast de rustigste qua aantal kinderen en dat was op deze toch weer mooie herfstdag  niet anders. Daarbij kwam, dat maandagmorgen altijd de stilste ochtend is.

Zodoende waren we tevreden met 60 kinderen. Net iets meer als vorig jaar. Dat klopte goed met het aantal kinderen in het groepje  schaatsers, waarmee Jacob Vredenborg en ik aan de slag gingen. De basis van de les was de schaatstraining, waarmee ik al diverse jaren de eerste training van de buitenschoolse sport en de IJVL begin.
De spits is eraf op deze maandagmorgen. Dat smaakt naar meer.

De Kleine Engel

Om een uur of 1 werd Faas opgehaald door zijn ouders. Hij was voor het eerst een nachtje wezen logeren bij opa en oma. We genoten er met volle teugen van. Het is voor herhaling vatbaar.

Om kwart over 1 stapten we op de fiets. We reden naar De Engel, waar we een zilveren bruiloft hadden. Eric en Welmoed gaven een feest in "De Kleine Engel". Ondanks dat ik er heel wat keren langsgereden was, kende ik deze feestzaal niet.  Niet zo verwonderlijk, daar "De Kleine Engel" achter de katholieke kerk verscholen lag.

De gezellige ruimte zorgde al meteen voor veel sfeer. Daar er redelijk veel familie was, kon ik bijpraten met deze en gene. Voor de gastheer had ik een toepasselijk geschenk meegebracht.

We hadden dus ees een leuke middag, waarop we ook nog een viertal liederen ten gehore mochten brengen.

Robert had voor zijn broer en schoonzus de volgende 4 liederen van toepasselijke teksten voorzien.

En zo kwam er ook een tijd om weer naar huis te gaan....

Routine

Als je ruim 25 jaar schaatstraining geeft aan kinderen, dan bouw je toch wel een behoorlijke routine op. Maar toch kun je nooit voor 100% op routine je schaatslessen afwerken. Iedere groep is weer anders.

Dit seizoen komt er iets extra's bij. Doordat we bij de buitenschoolse sport alleen de buitenbaan tot onze beschikking hebben, is het lastig om de belangrijkste trainingsvorm uit te voeren: tikkertje!

Daarnaast zijn de niveauverschillen binnen de groep dusdanig groot, dat Henk Heuzen en ik onze groepen hebben samengevoegd. De een geeft een oefening op en rijd voorop mee, de ander fungeert als een soort bezemwagen en ontfermt zich over de mindere broeders.

Deze samenwerking verloopt prima. Henk heeft nog meer routine dan mij.

Maar voordat we ons de routine van lesgeven op de buitenbaan eigen kunnen, vervalt de les van de buitenschoolse sport in de Herfstvakantie, terwijl die van de IJVL een uur later wel doorgaat.
Maar geen nood. Wij kunnen onze routine goed gebruiken tijdens de instuif in de Leidse IJshal. En dat gaan we doen ook!

Seringenberg

Ik had vanmorgen om half 12 afgesproken met Hans Boers. Vanaf station Voorschoten zouden we weer een rondje door "De Horsten" lopen.

Het was niet zo absurd warm als vorige week zaterdag, maar het was nog steeds erg lekker.  Het was ideaal sportweer.

Doordat het deze week langzamerhand wat normalere temperaturen waren, waren de bladeren nog meer verkleurd, zodat het een heerlijke loop van 8 kilometer was, die wij, hoe toepasselijk in een kroondomein, bekroonden met de Seringenberg in volle vaart te beklimmen.
Boven konden we uithijgen en ondertussen genieten van 50 tinten herfst. Wat een mooi uitzicht heb je hier, ook al bloeien de seringen niet.

Om half 1 fietste ik snel naar huis, want Faas kwam een nachtje logeren. En daar wilde opa natuurlijk niets van missen.

Uitstel

Vooraf was gisteren door de mensen, die actief betrokken zijn bij de komst van een 333-meterbaan in Leiden, bestempeld als D-day. In zowel de gemeenteraad van Katwijk als van Alphen aan den Rijn zou de gemeentelijke bijdrage aan de opvolger van de Ton Menken IJsbaan besproken worden.

Het was in beide gevallen tussen hoop en vrees, want het kon alle kanten nog op. Een tweemaal "Nee" behoorde nadrukkelijk tot de mogelijkheden. Het werd tweemaal uitstel.

Toch ben ik in eerste instantie niet ontevreden met dit uitstel. Op dit moment was het het hoogst haalbare. Dat geldt zeker voor Katwijk, waar verdeeldheid is in het coalitie. Ik heb nog steeds de hoop, dat het in Katwijk goed gaat komen.

Een ander soort uitstel speelt in Alphen aan den Rijn. Daar krijg ik heel veel argwaan bij. Ik wil hier later op terug komen. Op dit moment heb ik nog niet genoeg informatie om mijn gedachten bij dit uitstel goed gefundeerd op dit blog te zetten.

Zodra ik deze informatie heb, laat ik via dit blog van mij horen. U moet dus nog even geduld hebben door dit dubbel uitstel.

Boven je theewater zijn

Bij het aantrekken van mijn kluunschaatsen in de Leidse IJshal werd ik aangesprokenover een krantenbericht in het Leidsch Dagblad van gisteren: "Had je het peloton weer niet in de hand?"

Deze foto moet echter dinsdagavond gemaakt zijn, toen ik thuis zat. Ik geef het direct toe: ik heb het peloton lang niet altijd in de hand. Gelukkig maar trouwens. Maar op 3 kilometer afstand is het helemaal onmogelijk.
Op 20 meter afstand lukt het me overigens ook niet altijd. Bij de eerste serie van 15 rondjes vertrok Mart Moraal al, terwijl ik de kopmannen uit dit deel van de  piramide nog aan moest wijzen. Ik was kortom de regie kwijt.

De rest van de 25 kilometer lukte dat wel, waarbij het hielp, dat iedereen zich goed aan de snelheid hield. Het peloton reed als maximum 27  kilometer per uur. Zelf kwam ik tijdens mijn 5 kilometer op kop uit op 25 tot 26 kilometer. Kortom: met het peloton van 15 "Krasse knarren" hebben we heerlijk gereden.
Maar het venijn zit meestal in de staart. In dit geval gebeurde dit in de kantine van de IJshal bij het tweede kopje. Ik zat naast Koos van Schie, die met een onverhoedse achterwaartse beweging het kopje theewater, dat net aangereikt zou gaan worden, van het schoteltje sloeg.

Ik kreeg het zeer warme water over me heen en moest mijn bovenkleding uittrekken. Mijn linkerbovenarm koelde ik met een vaatdoek, die met lauw water nat was gemaakt.
Henk Distelvelt zat weer lekker te jennen: "Het wordt al helemaal zwart, Bert!"
Om er even later aan toe te voegen: "Je kunt je arm maar het beste amputeren."

Ik  kan daarvoor terecht op het consulaat van Saoedi-Arabië.

Die zijn daarin gespecialiseerd.

De schade viel gelukkig mee. Ik hoef mijn letselschadeadvocaat niet op Koos af te sturen. Maar één ding staat voor mij wel als een paal boven water.: je kunt beter boven je theewater zijn dan onder je theewater zitten!

Het goede voorbeeld

Aan de vooravond van de voor de 333-meterbaan beslissende dag, waarop de gemeenteraden van Katwijk en Alphen aan den Rijn bijeenkomen om over het meebetalen te praten, staken de leden van hardloopvereniging "Plantaris" ons een hart onder de riem met een cheque van € 1.000,-.

Een onverwachte meevaller. Namens alle schaatsers in de Leidse regio: duizendmaal dank!