Gevonden voorwerpen

Het was vandaag heerlijk weer en de vooruitzichten zijn uitstekend. Vanmorgen fietste ik langs weilanden, waar de koeien half verscholen gingen in de nevelflarden.

(Foto: Pieter Veninga)
Of om het weerbericht van Michiel Severin in Trouw te citeren: "Als het reeds winter was geweest, dan was menig schaatshart nu sneller gaan kloppen bij het zien van de ontwikkelingen op de weerkaarten. Vanaf zaterdag komt er namelijk een overtuigende oostelijke stroming op gang die relatief droge en koude lucht gaat aanvoeren vanaf de Russische vlakten. In de winter een zekerheid voor vorst en een groeiend ijslaagje. Nu, in de herfst, moeten we het doen met koud en zonnig weer en maxima rond 11 graden."
Na eind september al getrakteerd te zijn op een oost-noordoosten wind is dit al de tweede keer in kort bestek, dat de wind de oosthoek opzoekt.

Vorig jaar kwam de wind vrijwel constant uit de zuidwesthoek. Dit jaar tapt het weer derhalve uit een ander vaatje. Hoewel het nog te vroeg is om de vlag al uit te hangen, krijg ik steeds meer hoop, dat we komende winter op natuurijs komen, ook al verwacht ik in zijn totaliteit een kwakkelwinter.
Waar het zeker geen kwakkelwinter wordt is in de Leidse IJshal. Daar heb je bijna altijd goed hard glijijs. Zo ook vandaag bij de eerste schaatsles van de buitenschoolse sport. Om kwart voor 4 fietste ik in het zonnetje naar de Vondellaan, waar ruim 40 kinderen les kregen van 5 trainers.
We begonnen met zijn allen op de binnenbaan. De snellere schaatsers gingen naar de buitenbaan, zodat Hans Solleveld en ik op de binnenbaan achterbleven met 24 kinderen. We gaven samen les aan deze grote groep en dat ging prima. Na de basishouding kwamen allerhande basisoefeningen aan bod zoals wandelen en dan doorglijden op de ijzers, de clownsstappen voor de druk achter op de schaatsen en de vogelverschrikker in de wind als startpunt van de zijwaartse afzet. Uiteraard was ik het vallen niet vergeten.

We eindigden met vaart maken tot bijna halverwege de binnenbaan en dan doorglijden tot de boarding aan de overkant met als slot tweelingtikkertje. De les vloog voorbij!
Bij het van de baan af gaan, kwamen er net 2 moeders aangelopen. Ter hoogte van de gevonden voorwerpen zei ze tegen mij: "Ik kan mijn zoon niet vinden."
Voor ik er erg in had flapte ik "U kunt misschien even in de kast met de gevonden voorwerpen kijken!" eruit.

Abonnement

Net als de afgelopen jaren heb ik bij de Leidse IJshal weer een abonnement genomen, hetgeen ik iedere schaatser van harte kan aanbevelen. Voor € 140,- kun je tot eind maart op de publieksuren zoveel schaatsen als je wilt!

Het eerste verschil dat opvalt bij de beide abonnementen betreft de pasfoto's. De ene heb ik moeten gebruiken voor mijn paspoort. Daar moet je als een stuk chagrijn op kijken. Eigenlijk hoort dat niet thuis op een abonnement van een ijsbaan. Dit jaar heb ik die fout hersteld. Je mag gerust uitstralen, dat je met veel plezier het ijs op gaat.
Het tweede verschil betreft de kleur. Het ietwat fletse oranje is vervangen door roze. Dat past mooi bij de start van de Giro d'Italia op 6 mei in Apeldoorn komend jaar. Deze Pink Floyd-fan heeft hoge verwachtingen van Tom Dumoulin.

Herfstvakantie

Net als in de andere schoolvakanties met de R in de maand is er ook in de Herfstvakantie weer iedere ochtend schaatsles voor kinderen in de Leidse IJshal. Je moet het boompje buigen als het jong is.

Het is feest voor twee. Zowel de kinderen als de trainer hebben de grootste lol. Zorg ervoor, dat je het niet mist!

Mentale training

Als sportliefhebber ben ik gefascineerd door mentale training. Waarom lukt het de een wel om alles uit zichzelf te halen en soms zelfs "boven zichzelf uit te stijgen" en een ander juist niet? Het was dan ook niet zo gek, dat ik me opgaf voor een avond rond dit thema. Dit naar aanleiding van een IJVL-flits.
Het zou vanavond om 7 uur beginnen aan de Wassenaarse weg in Leiden. Ik had me netjes aangemeld bij Lex Duvekot en had een mailtje terug ontvangen, dat ik welkom was. Ik had mezelf op mijn werk vervangen, daar donderdag mijn vaste werkavond is. Tot zover ging alles goed.

Ik ging op tijd naar huis. Onder het eten vroeg Ada, of ik wel zou gaan, daar ik af en toe niets hoorde, omdat mijn oor dan dicht zat. Vooral als ik kauwde gebeurde dat.
Ik antwoordde, dat het wel ging. Als het niet zou gaan, dan zou ik snel terug zijn. Vol goede moet vertrok ik naar Wassenaarseweg 62. Dit had ik in mijn hoofd gezet. Het betreffende mailtje met alle gegevens had ik al verwijderd.
Vol goede moed vertrok ik naar de mentale training. Ik fietste naar de oude gebouwen van het Academisch Ziekenhuis. Ik vond een heleboel, maar geen nummer 62. Wel 62A, maar dit was het niet. Kortom, ik liep een half uur te dwalen in het schemerdonker, maar tevergeefs.
"Misschien is het wel in de IJshal?" bedacht ik me, maar daar was het ook niet.
Gedesillusioneerd vertrok ik naar huis. Thuis aangekomen keek ik nog eens naar het mailtje. Cursussportpsychologie.nl was de enige aanwijzing. Had ik hier maar op gekeken. Daar kwam ik het adres Wassenaarseweg 52 tegen.

Maar helaas, gedane zaken nemen geen keer. Begane stommiteiten evenmin. Het had geen zin meer om alsnog naar de Wassenaarseweg te fietsen. Ik had mezelf een leuke en leerzame avond door de neus geboord door te snel adresgegevens te wissen.

Niet alleen de weg naar Rio is lang. Dat geldt soms ook voor de weg naar Wassenaarseweg 62, pardon 52.

Ik hoop dat Nicole Beukers dan meer succes heeft dan dit dwaallicht.

Rooie oortjes

Je denkt dat je, als je 60 bent, niet zo gauw meer last hebt van rooie oortjes. Het tegendeel is waar.

Mijn linkeroor is licht ontstoken en is daardoor flink opgezet. Doordat het bloed er naartoe gestroomd is, is mijn oor aardig rood. Een prima reactie van het lichaam trouwens. Hierdoor zijn er aardig wat witte bloedlichaampjes aan het werk zijn gezet. Zodoende ga ik er van uit, dat het lichaam deze ontsteking vanzelf opruimt.
Doordat het oor opgezet is, staat het trommelvlies niet meer zo strak gespannen. Hierdoor hoor ik veel minder goed. Wie mij verdenkt van Oostindische doofheid, die heeft het dit keer mis.
Gisterenavond was het trouwens erger dan vandaag. Toen ik vanaf mijn werk naar huis fietste, had ik toch wel oorpijn. Maar het bezoek aan mijn door een herseninfarct getroffen vriend plaatste alles weer in het juiste perspectief. Waar maak je je druk om?
Vanmorgen fietste ik naar de Vondellaan, waar ik voor het eerst dit seizoen met de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal zou gaan schaatsen. Je wilt niet weten, hoe stil het verkeer in de stad dan is....

Met een man of 20 op de baan reden we met 9 "Krasse knarren" de gebruikelijke piramide. Het ijs was keihard en superglad. Het tempo lag dan ook flink hoger dan normaal aan het begin van het seizoen. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik het niet altijd bij kon houden, terwijl ik wel heerlijk geschaatst heb met rooie oortjes.
Het is een vreemde gewaarwording als je bijna niets hoort. Normaal hoor je het krassen van de schaatsen, vandaag bleef dat af en toe volledig achterwege. En dat kwam niet, omdat iedereen ineens technisch volmaakt schaatste. Dat had duidelijk met mijn gehoor te maken. Af en toe hoorde ik een plop in mijn oor en dan kon ik ineens weer een stuk beter horen.

In de groep reden 2 schaatsers met nanoflexijzers rond. Deze zijn dunner en recht geslepen, waardoor je veel meer dan anders de druk op het juiste punt moet zetten. Een keer werd een van de nanoflexibelen overmoedig en dat werd afgestraft door een valpartij in de bocht.
Waar ik het meeste last van had was dat ik niet hoorde, als iemand achter mijn rug aan ging zetten. Normaal hoor je dat goed en kun je je er op voorbereiden, dat iemand je voorbij komt glijden. Nu was het net alsof er een tijger kwam aangeslopen, die plotsklaps in volle vaart op je af kwam gestormd.

We reden de traditionele piramide van 125 rondjes van 5, 10, 15, 20 en 25 rondjes en dan weer naar beneden. Daar het toen rustig was op de baan, konden we eindigen met een intervaltraining van 5, 4, 3, 2 en 1 rondjes met 1 rondje rust tussendoor. De opkomst was nog niet echt hoog, maar ik had al moeite genoeg om de andere "Krasse knarren" te verstaan. Dat krijg je als 60-plusser met rooie oortjes.

Een rustig begin

Het was heel rustig, toen ik gisterenavond bij de Leidse IJshal aankwam. Er stonden nog maar 2 schaatsers te wachten. Gelukkig liep het langzaam wat voller. Toen om kwart over 8 de kassa open ging, was er een twaalftal schaatsers.
Mijn abonnement was nog niet klaar. Desondanks mocht ik zonder betalen naar binnen. Zodoende was ik op de eerste dinsdagavond van het seizoen de eerste schaatser, die het ijs betrad. Langzamerhand kwamen er steeds meer schaatsers het ijs op.

Aanvankelijk reed ik op kop van een klein peloton, tot ik Hans den Outer inhaalde. Hij nam de kop over, waarna Henk Distelvelt voor Hans kwam rijden. Bij mij gingen alle alarmbellen rinkelen. De "Twee van Breda" samen op kop, dat kon nooit goed gaan. En inderdaad, een ontsnapping kon niet uitblijven. Na een rondje of 10 op kop ging dit duo er vandoor.
Hiermee gooiden zij de knuppel in het hoenderhok. Het zou na een rustig begin niet meer rustig worden. Een snelle groep, variërend van 4 tot 8 man, haalde mij met enige regelmaat in. Ik deed hetzelfde bij het kleine peloton van een man of 10. Zo kwam ik uit op hetzelfde niveau als vorig seizoen: zwemmend tussen de kopgroep en het peloton.

Na ruim een half uur geschaatst te hebben, kreeg ik een beetje last van mijn rug. Dit was gelukkig iets van zeer bijgaande aard. Dat gold niet voor de vrouw op de binnenbaan, die na een mislukte pirouette met een brancard van het ijs werd gehaald. Haar schaatsseizoen zit er na de eerste avond al weer grotendeels op.
Na deze tragische onderbreking reed ik nog ruim 20 minuten door tot ik 70 minuten vrijwel non-stop doorgeschaatst, waarvan een minuut of 10 achter Wierd Wagenmakers. Het is altijd goed om achter iemand te schaatsen, die technisch heel goed rijdt. Zeker in het begin van een schaatsseizoen kun je hier profijt van hebben. Je moet je eigen techniek weer bijschaven.

Wat dat aangaat had ik veel plezier van de skeelertraining, die Marieke van Hoek ons 2 weken geleden gegeven heeft. De bochten liepen beter dan gebruikelijk aan het begin van het seizoen.
Nu is het goed om meteen al te evalueren. Dat deed ik dan ook met Koos Zwaan, Ralph van der Lelie, Henk Distelvelt en Hans den Outer in de kantine van de IJshal. Onze conclusie was eensluidend: niets staat nog een mooi schaatsseizoen in de weg.

Marathon

Het schaatsseizoen moet nog van start gaan. Vanavond ga ik voor het eerst echt schaatsen na de proefrondjes als spuitgast in de Leidse IJshal. Desondanks heb ik me al ingeschreven voor de marathon van Leiden van 2016.

Op de site van de Leiden Marathon stond al een tijd, dat er een jubileumboek uit zou komen. Toevalligerwijs klikte ik op de site en zag, behalve dat het boek eindelijk uit is, dat je je in kon schrijven voor de marathon van 22 mei 2016. Daar ik toch bezig was, heb ik me in een moeite maar ingeschreven voor mijn 14e marathon.