Op de step

"Vier jubilarissen, die werken bij de bieb,

werken bij de bieb,
vier jubilarissen, die zijn niet meer zo piep
op een mooie vrolijke dag in november."

Beste jubilarissen, gezamenlijk werken jullie 130 jaar bij de Katwijkse bibliotheek. Een flinke tijd. Hulde daarvoor. Laat ik beginnen bij de zilveren jubilarissen. Zij komen immers pas net kijken.

De Benjamin hiervan kwam middels de gemeentelijke herindeling in Katwijk terecht. Zeker in het begin was ze met geen stok uit Rijnsburg te slaan, maar ja, zij kreeg dan ook hulp van onze beste vrijwilliger: “Ja dat is Peter, ja dat is Peter!” 

Later wist ze de weg naar zee echter goed te vinden. En dat was te verwachten, want naar welke andere bibliothecaresse zijn in het hele land straatnamen vernoemd?
Ik ken er geen. Maar heel veel steden en dorpen kennen wel de Heemskerkstraat. Doe haar dat maar eens na.
Het is alleen vreemd, dat de Heemskerkstraat steevast in de Zeeheldenbuurt te vinden is. Zoveel moed is toch niet nodig om naar de zee af te reizen?

Nu we het daar toch over hebben: heden ten dage zijn er heel wat mensen, die naar warme oorden trekken om in warme wateren te gaan zwemmen met dolfijnen. Dat heeft onze volgende zilveren jubilaris helemaal niet nodig. Waarom zou je een eind gaan reizen, als je hier met je eigen hond in het Uitwateringskanaal kunt gaan zwemmen? Ondertussen maak je ook nog reclame voor de cd-collectie van de bibliotheek, door luidkeels het Beatles-nummer “Help” ten gehore te brengen. 

“Help me if you can, I’m feeling down,

and I do appricate you being  ‘round,
help me get my feet back on the ground,
Won’t you please, please help me?”
Met de hond aan de lijn gebeurde dat groots en meeslepend.

Dan zijn nu de echte veteranen aan de beurt. Allereerst wil ik beginnen met degene, met wie ik de voorliefde voor schaatsen op natuurijs deel. Cora van de catalogus werkt al 40 jaar bij de bibliotheek en eenieder kent haar als nauwkeurig en nauwgezet. Nou klopt dat grotendeels wel, maar onlangs kwam ik er achter, dat ze een bepaald exemplaar al zeer lang in bezit heeft. De titel hiervan is “De levensroman van Johannes Zuijderduijn”.

De termijn hiervan is al ruim een kwart eeuw overschreden. En dat is jammer, want zo kunnen andere klanten dit exemplaar nooit eens lenen.
Desondanks wil ik u een anekdote uit deze levensroman onthullen. Johannes Zuijderduijn had een jaar bij ons gewerkt, toen hij een rondje met de biebauto meereed en ons in Katwijk aan den Rijn mededeelde, dat hij alweer ging vertrekken.
Op de vraag, of hij niet met de vrouwen op de bieb overweg kon, kwam het verbluffende antwoord: “Het lag meer aan de mannen!”
Daar kon ik het mee doen.
Ja, Johannes weet, hoe hij vrienden moet maken….

En dan maakt Evelien het kwartet vol. Een kwartet pas ook wel bij haar. Ze zingt immers zeer graag en voor een vierstemmig lied draait ze haar hand niet om.

Nu denken jullie, dat jullie Evelien al lang kennen, maar ik ken haar nog langer. Ik zat namelijk op de Frederik Muller Akademie in Amsterdam 2 jaar bij haar in de klas. Toen heette ze anders: Evelien van de Linde. Van 1976 tot 1978 vertoefden wij in een grachtenpand aan de Keizersgracht, vlak bij de Westerkerk.
Nu heb ik de naam, dat ik een echte duursporter ben. Welnu, in die jaren werd ik door Evelien op flinke achterstand gezet. Waar de meeste thuiswonende studenten met trein of bus op en neer naar Mokum reisden, daar was Evelien uren onderweg met een alternatief vervoermiddel.

Maar ja, ze kwam dan ook uit Purmerend.

“Op de step, op de step, ik ben zo blij dat ik hem heb.
En nou eens even zien, waar rij ik nou naar toe?
Naar Purmerend misschien, ik weet alleen niet hoe.
Toen zag ik die pastoor, bent u misschien bekend?
Weet u misschien de weg naar Purmerend?”

Een rups op het fietspad

Het was nog redelijk fris, toen ik vanmorgen naar de Leidse IJshal fietste om met de "Krasse knarren" de gebruikelijke 125 rondjes te gaan rijden. De opkomst was goed te noemen. Met een peloton van 25 man en een stuk of 5  losse rijders was het gezellig druk op de baan.
De gezellig drukke Wim van Huis en zijn trouwe basgitarist Jan Versteegen waren gelukkig ook weer van de partij.
Dat gold weer niet voor Henk Distelvelt, die een bezoek aan de tandarts prefereerde boven het schaatsen met de "Krasse knarren".

Beste Henk, je kunt met het schaatsen de pijngrens ook opzoeken....
In het algemeen werd er met een gemiddelde van 26 kilometer per uur gereden, een tempo, dat het peloton goed aankan. Maar soms werd het tempo flink opgeschroefd en werd de 30 kilometer aangetikt. En dat ga je toch echt wel voelen in je bovenbenen.

Na de douche en de thee fietste ik naar mijn werk. Op de Kleipettenweg in Rijnsburg zag ik een merel naar beneden duiken, maar hij vloog meteen op, omdat ik eraan kwam. Er kroop een rups over het fietspad. In november. Het moet ook niet gekker worden. Maar ja, het zou in onze omgeving ruim 18 graden worden.

Voor de rups vrees ik, dat hij deze maximumtemperatuur niet meer mee heeft mogen maken. De merel is ongetwijfeld terug gekomen om zijn bordje leeg te eten.

Tijmen Snel

Het zal de schaatsliefhebbers niet ontgaan zijn, dat het afgelopen weekeinde in "Thialf" de plaatsingswedstrijden voor de wereldbeker gehouden werden. Vroeg in het seizoen wordt er al een serieuze schifting gemaakt. In het Duits hebben ze daar een prachtig woord voor: Vorentscheidung.

De Nederlandse vertaling "voorbeslissing" klinkt niet zo geweldig.

De IJVL was met 3 schaatsers goed vertegenwoordigd. Olympisch kampioen Kjeld Nuis behoeft natuurlijk geen introductie. Roxanne van Hemert was in 2009 wereldkampioene junioren en draait sindsdien keurig in de middenmoot mee. Met een 10e plek op de kilometer en een 8e op de 1500 meter doe je niet voor spek en bonen mee.

Maar er is 1 schaatser, die ik met extra belangstelling volg: Tijmen Snel. De reden is heel simpel. In de Leidse IJshal was ik zijn eerste trainer. En gezien zijn prestaties op het ijs mogen we constateren, dat mijn inbreng geen onherstelbare schade met zich heeft meegebracht.

Een paar weken geleden won hij de IJsselcup in Deventer. Roxanne pakte daar het zilver. Maar ook bij het grote werk sluipt de voormalige wereldkampioen teamsprint bij de junioren stapje voor stapje naar de Nederlandse top, waarmee je meteen tegen de wereldtop aan gaat schurken.

Met een 15e plaats en een P.R. op de 500 meter, een 10e plaats en een P.R. op de 1000 meter en een 14e op de schaatsmijl doe je het als jonkie gewoon goed.
De meeste schaatsers zijn rond hun 30e op hun top, dus er zit wel nog enige rek in. Vooral als je bedenkt, dat hij nog niet voor een grote ploeg rijdt. Ik heb alle vertrouwen in mijn voormalige pupil.

Cantabile

Gisterenavond beloofde het al een koude nacht te worden, toen ik 's avonds met Jos Drabbels terugfietste van de Leidse IJshal. De minimumtemperatuur op ooghoogte bleef steken op 1,1 graad, maar op klomphoogte vroor het bijna 2 graden.

Het was vanmorgen dan ook fris, toen we om half 11 naar station Voorschoten fietsten, waar we de trein naar Schiedam zouden nemen. Door werkzaamheden waren we op sprinters aangewezen. De eerste sprinter deed wat hij moest doen, maar de tweede kwam niet meer op gang na de tussenstop op Delft-Zuid.
Met een kwartier vertraging kwamen we in Schiedam aan, waar we de aansluitende bus naar Maassluis, de nimmer opdrogende inspiratiebron van Maarten 't Hart, net misten.

Er kwam nog een kwartier wachttijd bij. Tot overmaat van ramp reed de snelbus vanwege werkzaamheden op de snelweg richting Maassluis ook nog eens om. Het zou niet lukken om om 1 uur bij Theater "Koningshof" te zijn, waar het concert van Kamerkoor "Cantabile" zou beginnen.

Mijn humeur werd er niet beter op, toen lijn 712 op de dijk voor Maassluis ook nog eens behoorlijk lang stilstond voor een stoplicht.
Maar op de valreep lachte het geluk ons toch nog toe. Tussen station Maassluis en Maassluis-West was de buschauffeur bereid om een extra stop te maken en ons pal voor de deur van "Koningshof" af te zetten. Hulde hiervoor!
Klokslag 1 uur liepen we de zaal binnen, waar we konden luisteren naar meerstemmige liederen rond het thema "Vrede en Vrijheid".

Bij de muziekkeuze heeft men zich laten leiden door de laatste toespraak va Martin Luther King op 3 april 1968, de avond voor zijn dood.

Er werd werk gezongen van William Byrd, Phillip Glass, Arvo Pärt, Edgar Elgar en Jetse Bremer. De laatstgenoemde kennen wij als dirigent en arrangeur bij het Beatles-project in Leiden.

Het programma was gevarieerd. Een deel van de liederen was geïnspireerd op de negro-spirituals, andere liederen waren moderner.

Een ervan was gebaseerd op het gedicht "Hope" van Emily Dickinson, waarvan ik binnenkort meer ga horen.

Het concert eindigde met het gevoelige "They are at rest".

Ondanks de moeite, die het kostte om in Maassluis te komen, was het zeker de moeite waard om naar "Cantabile" te komen luisteren.
Gelukkig konden we met Marja en Dik mee terugrijden naar Voorschoten. Dat bespaarde ons heel wat reistijd.

The hour comes nigh

Afgelopen maandag kreeg ik van Frits van Huis het trieste bericht, dat zijn schoonzus Nicolien was overleden. Vandaag was de crematie van de vrouw van onze trainingsmaat Wim van Huis, zie de grote liefde van zijn leven na ruim 50 jaar huwelijk verloor.

Rondom de crematie moest alles gepland worden in een strak schema. Eerst boodschappen doen bij "De Helianth", daarna ging ik van huis uit 10 kilometer lopen, waarbij ik in de Stevenshof zoveel mogelijk bruggen, viaducten en tunnels in de route opnam voor de hoogtemeters. Dit met het oog op de Zevenheuvelenloop over 2 weken. Op de terugweg kocht ik bij de bloemenwinkel in de Stevenshof 1 witte roos. Het is een bloem, die vaak bij begrafenissen gebruikt wordt. Daar ik zelf 5 jaar op Witte Rozenstraat 58a gewoond heb, lag de keuze hiervoor al meteen vast.

Met een kaartje met "No money for roses" fietste ik om half 2 naar "Rhijnhof toe, waar de aula vol zat. Er waren heel wat "Krasse knarren" gekomen om Wim een hart onder de riem te steken. Met een flinke groep stonden wij tijdens de uitvaartdienst, waarin wij veel hoorden over het leven van Nicolien van Huis-Barnhoorn, die een begenadigd hardloopster was. Haar toptijd op de marathon van 3.49 mag er zijn.

Maar de rode draad vormde de muziek in het algemeen en "The Shoes" in het bijzonder. Jan Versteegen sloot zijn  toespraak af met een prachtig nummer, dat hij zelf zong, terwijl hij de akoestische gitaar bespeelde.

Echt kippevel kreeg je bij de akoestische versie van  "The hour comes nigh", waarbij Jan, Henk en Wim driestemmig zongen.

Na de crematie fietste ik met Kees Lelieveld en Gé van Goozen naar "De Meester" in Zoeterwoude, waar op informele wijze gecondoleerd kon worden. Heel wat mensen uit de schaatswereld waren hier naar toe gekomen.
Om half 6 fietste ik naar huis, waar ik met Ada at, waarna ik me in schaatskleding hulde, daar ik om kwart over 8 training moest geven aan de G-schaatsers. Bij de Leidse IJshal aangekomen bleek, dat Jos Drabbels daar ook was. Door een misverstand waren we daar met zijn tweeën. Op zich kwam dat goed uit. Jos kon de snelle schaatsers voor zijn rekening nemen bij het geven van aanwijzingen, ik de langzamere. Een prima rolverdeling, want mij zie je niet zo snel met 38 kilometer per uur de bocht in vliegen....

Pakezel

Ik was vandaag een soort van pakezel. Dat begon al om kwart voor 6, toen ik mijn fiets uit de schuur pakte en met mijn rugzak met schaatsspullen en wat  proviand naar Leiden Centraal fietste, alwaar ik de trein van kwart over 6 naar Rotterdam Centraal nam. In het schemerduister fietste ik op een OV-fiets naar mijn kleinzoon toe. Ik mocht vanmorgen op Faas passen.

In mijn jeugdjaren vond ik "De glimlach van een kind" van Willy Alberti een vreselijk oubollig nummer, maar nu ik zelf opa ben geworden geef ik ruiterlijk toe, dat ik me heb vergist.  De tekst klopt gewoon!
Ada kwam na de ochtendspits. Met Faas wandelden we naar het winkelcentrum in de buurt op deze mooie maar vrij frisse herfstdag. Na met zijn drieën gegeten te hebben, pakte ik de trein naar de Sleutelstad, waar ik in de Leidse IJshal 2 uur achter elkaar schaatsles mocht geven. Het eerste uur was voor de buitenschoolse sport, het tweede uur voor de IJVL. Daar beide groepen dubbel zo groot zijn vergeleken met vorig jaar, is het wel flink aanpoten. Maar die glimmende kinderogen als ze het naar hun zin hebben is onbetaalbaar.
Om half 7 fietste ik weer naar Leiden Centraal, waar vandaan ik met mijn vrouw naar Nieuw-Vennep trainde. Daar wandelden we naar de openbare bibliotheek, alwaar een tentoonstelling met schilderijen van onze vriend Joep Kapiteijn werd geopend.

Het was de eerste keer, dat we de vriendengroep en de familie De Beer weer zagen sinds de crematie van Tim de Beer.Het was beregezellig, maar eenieder van ons voelde hetzelfde gemis.

Nu hoort bij de opening van een tentoonstelling natuurlijk een toepasselijk geschenk. En ja, wat doet een schilder zonder ezel?

Ik dacht wat lichter naar huis te gaan, maar we gingen met 2 tassen met spullen uit de boedel van Tim naar huis toe. Dat is het lot van een pakezel....

Berltsumer striid

Afgelopen week werd ik door een klant in de bibliotheek aangeschoten met de vraag, of ik wist, dat er in Fryslân ooit een twaalfde stad was geweest. Dat was mij onbekend.
Ik vroeg: "Welke plaats was dat?"
Als antwoord kreeg ik te horen: "Berlikum."

Die plek kwam mij akelig bekend voor. In 1996 vonden Gerard Günthardt en ik daar ons Waterloo bij de Elfstedentocht, die wij op eigen houtje probeerden uit te rijden.

Berlikum zou in de Middeleeuwen stadsrechten hebben gehad, die men later weer zou zijn kwijtgeraakt.

Voor bijzonderheden over de Friese geschiedenis en cultuur raadpleeg ik vaak mijn trainingsmaten Bauke Dooper of Wierd Wagenmakers. Vanmorgen schaatste ik in de Leidse IJshal met laatstgenoemde en hij bevestigde het verhaal. Maar ik kreeg daarbij wel wat meer bijzonderheden te horen: "De meningen hierover lopen nogal uiteen. In het Fries noemen ze het meningsverschil over het bestaan van een twaalfde stad de "Berltsumer striid" naar de Friese naam Berltsum.
De culturele uitwisseling tussen Holland en Fryslân verliep bijzonder goed. Ik had voor Wierd een bijlage uit Trouw meegenomen met daarin een groot artikel over de componist Sytze Pruiksma, die getrouwd is met de zangeres Nynke Laverman.

De aarde draait iedere 24 uur om zijn as, wij draaiden met een peloton van 25 "Krasse knarren" 125  rondjes in piramidevorm op de 200-meterbaan aan de Vondellaan. Daarnaast reden er een kleine 10 losse schaatsers rond, dus het was gezellig druk.

In Fryslân mag de Berltsumer striid dan woeden, in Leiden gingen we het gevecht met onszelf aan met het vrij hoge tempo op het gladde ijs. Voor de rest was alles pais en vree.