Dam tot Damloop

Waar twee weken geleden buienradar zaterdagavond veel regen voorspelde voor de zondag, viel het bij Ride for the Roses gelukkig reuze mee.
Gisterenavond was er zelfde scenario, alleen dit keer bleef buienradar standvastig in het voorspellen van regen. Hetgeen klopte. Om half 7 werd ik gewekt door de donderslagen van een overtrekkende onweersbui.
Drie uur later kwam Hans Boers me ophalen. We reden naar de Leidse IJshal, waar Hans zijn auto parkeerde, terwijl "Light my fire" van The Doors uit de boxen schalde.

Met de trein reisden we naar Amsterdam Centraal, waar we naar de Prins Hendrikkade wandelden. Hier gaven we onze rugzakken af, die met een vrachtauto naar Zaandam vervoerd zouden worden. We wandelden verder naar startvak 4, waar we om half 12 weggeschoten zouden worden.
In het startvak kregen we de eerste bui gratis en voor niets over ons uitgestort. We liepen met onze Brooks sportschoenen aan in een gloednieuw shirt van Nike. Alleen de sponsor had niet zo veel aan ons, want door de regen hadden we een dun hardloopjack aangehouden als extra laagje.

Vlak voor we van start gingen, hoorden we, dat de toppers halverwege ongeveer een minuut onder het wereldrocord liepen. Het was dus goed loopweer.

Na 500 meter doken we de IJtunnel in. Op het hoogteprofiel ziet het er zeer indrukwekkend uit, maar in werkelijkheid valt het erg mee, hoewel je een paar procent stijgen na ruim 500 meter wel degelijk gaat voelen.
In de IJtunnel vond ik trouwens een muntje van 20 eurocent. Voor het eerst van mijn leven had ik startgeld te pakken! En inderdaad, je moet klein beginnen....
In de regen draaiden we Amsterdam-Noord binnen. Er stond beduidend minder publiek dan andere jaren. Desondanks waren er diverse plekken, waar het gezellig druk was. En ook nu waren er mensen, die hun hele geluidsinstallatie op straat gezet hadden.
Het volgende lied had een grappig effect, toen we over een dijk liepen, met huizen aan beide zijden van de dijk op zo'n 8 meter van elkaar af.

De linkerkant van de we was voor de snelle lopers gereserveerd. Alsof we volbloed Britten waren liepen we aan de uiterste linkerkant. Maar ja, we liepen dan ook de 10 Engelse mijl!
We haalden behoorlijk wat mensen in, terwijl we zelf ook af en toe werden ingehaald. De eerste 5 km ging in een minuut of 23, dus daar waren we wel tevreden mee.

Halverwege het parcours, na het verlaten van het gezellige Amsterdam-Noord, kreeg Hans het op zijn heupen en liep langzaam maar zeker bij me weg. Gelukkig voor mij ging zijn veter los, want een gat van 50 meter naar Hans toe loop ik niet meer dicht. Op het kale stuk langs de snelweg kregen we een tweede bui op ons hoofd, terwijl de de 10 km in ruim 45 minuten voltooiden.

Even was het droog, maar vlak voor Zaandam begon het opnieuw te regenen.

Op de Zuiddijk, waar je normaal gesproken als atleet met een gezellige drukte wordt ingehaald, was het nu behoorlijk stil. Het was dan ook opgehouden met zachtjes regenen en wij kregen na 14 km lopen een complete wolkbreuk te verduren. Het was dan ook verbazingwekkend, dat er überhaupt nog mensen stonden aan te moedigen.

Op de dijk kwam Hans de Cubaanse Teresa Sotomayor tegen, een vriendin van Morena. Dit duo begon aan een heuse eindsprint over 2 km. Ja, en daar heb ik niet van terug.

Ik liep in mijn eigen gelijkmatige tempo naar de finish in de Peperstraat, waar ik met 1.42.30 over de eindstreep kwam.

Hans was toen al een kleine minuut binnen. In deze vorm loopt hij de marathon van Amsterdam met gemak uit.

We waren na 25 minuten weggeschoten, dus de netto tijden waren 1.16.49 voor Hans en 1.17.25 over de 16,1 km voor deze diesel. Het was van ons beiden de snelste Dam tot Damloop! We waren hiermee dik tevreden.



In de stromende regen haalden we onze rugzakken op en in de brandweerkazerne trokken we droge kleren aan. Hier hoorden we, dat de Keniaan Leonard Patrick Komon met 44.27 net boven het wereldrecord was blijven steken. Wij trouwens ook, alleen dan wel wat royaler. Wij hebben geen last van een kruideniersmentaliteit!

Met de pendelbus reisden we terug naar Amsterdam Centraal, terwijl we het af en toe hoorde rommelen in de donkere wolkenlucht.
In Mokum hadden we de intercity naar Leiden, waar we in de auto hoorden, dat PSV-Ajax in 2-2 was geëindigd. Met 7 ploegen binnen 5 punten van elkaar belooft het weer een spannende competitie te worden.
Thuis gekomen van de 10 Engelse mijl nam ik na alle showers nog een shower.

Dam tot Dam by night

Het was een mooie mogelijkheid, om aan een bijzondere loop mee te doen: de Dam tot Dam by night. Zoveel wedstrijden zijn er niet, waarbij je in het donker loopt. In het voorjaar kon je je er voor inschrijven. Binnen 2 dagen waren alle startbewijzen al vergeven. Met Jaap de Gorter zou ik deze avondloop gaan doen. Nu heeft de Dam tot Damloop toch al iets bijzonders. Bij bijna alle lopen kom je terug bij het startpunt, bij de loop van Amsterdam naar Zaandam loop je echt van stad naar stad.  

Dit betekent voor de organisatie een enorme logistieke uitdaging. Alle trainingspakken e.d. moeten ook van Amsterdam naar Zaandam gebracht worden, terwijl omgekeerd zeer veel lopers van Zaandam weer terug moeten naar Amsterdam. Kortom, het vraagt veel van het organisatorisch talent van Le Champion om het dit weekeinde in goede banen te leiden: 60.000 lopers in 2 dagen! Nu had Jaap de Gorter bedacht, dat wij ook wel wat improvisatievermogen konden ontwikkelen. Ruim een week voor de Dam tot Dam by night meldde hij, dat het hem niet zou lukken om de starttijd van 10 voor 7 's avonds te halen. Er werd dus gezocht naar een vervanger. Deze werd gevonden in de vorm van Hans Boers, die van Jaap alvast het startnummer meekreeg naar Leidschendam. Dinsdagavond zou Jaap het speciale shirt van de Dam tot Dam by night, dat tevens gold als toegangsbewijs tot het startvak, meenemen naar het café, waar we na de training nog wat zouden gaan drinken. We gingen niet drinken, dus een dag later kreeg ik het overhandigd bij de laatste skeelertraining. Alles was nu geregeld: Hans had het startnummer, ik zijn shirt. Hans zou naar mij toe komen en samen zouden we dan naar het station van Leiden fietsen, zodat we op tijd zouden zijn. En toen belde Hans op vrijdagavond af. Hij voelde zich niet fit genoeg om de 10 Engelse mijl te lopen. Ik kon dus op zoek naar een vervanger. Robin Tichler kon niet, noch zijn vriend Arjen. Terwijl ik boodschappen was wezen doen, had Jaap gebeld vanaf de boekenstand in Schiedam. We konden proberen om in een later startvak terecht te komen. Om 1 uur zat ik op de fiets naar Leidschendam om het startnummer op te halen. Terug in Leiden belde ik Jaap. Als alles meezat, konden we de trein van 6 uur halen. Om kwart over 5 belde Juul: ze zaten bij Den Haag. Ik haalde alvast de treinkaartjes en tot onze stomme verbazing hadden we de trein van kwart voor 6. In de coupé zaten we tegenover een jonge vrouw uit Den Haag, die hetzelfde shirt aan had. We kwamen als vreemden meteen in gesprek met elkaar. Op Amsterdam Centraal zagen we heel veel blauwe shirtjes: allemaal deelnemers aan deze bijzondere loop. We waren nog net op tijd om onze kleding af te geven bij de vrachtwagens, die de tassen naar Zaandam zouden brengen. We konden vrijwel meteen meelopen naar het startvak, waar om precies 10 voor 7 het startschot klonk. Ondanks dat we halverwege het startvak stonden, duurde het nog 2 en halve minuut, voor we bij de startstreep waren. Hier liet ik Jaap rustig voorgaan. We liepen meteen naar de IJtunnel, waar we werden verwelkomd door een groep trommelende vrouwen. Er waren diverse vrouwen, die lichtjes in hun haar hadden. In de tunnel kwam dit beter tot zijn recht dan in de beginnende schemering. We hadden een rustige start en het duurde zeer lang, voor we wat gingen versnellen. We probeerden zoveel mogelijk bij elkaar te blijven, daar vrijwel iedereen hetzelfde blauwe shirt aan had. Alleen de teksten op de rug weken wat af. Wij hadden "Just do it". De varianten waren "Survival of the fastest", "Eat my dust" en het weinig aanlokkende "There is no finish line". Gelukkig had Jaap als een van de weinigen een rode broek aan, zodat hij redelijk snel traceerbaar was. Daar we rustig liepen hadden we goed de tijd om goed om ons heen te kijken. Het publiek genoot van de lopers, wij genoten van het publiek! Overal had men zijn eigen muziek aan. Smaken verschillen inderdaad. Behoorlijk veel tuinen waren met lichtjes versierd. Naarmate de tocht vorderde en de schemering langzamerhand overging in avond, kwamen de verlichte tuinen beter tot hun recht. De laatste kilometers liepen we in Zaandam echt in het donker en gingen we echt versnellen.

Het ging zo moeiteloos, dat ik van de laatste kilometer een lange sprint maakte. Waar ik Jaap aan de linkerkant verwachtte, dook hij aan de rechterkant van me op en kwam, zoals vroeger zeer gebruikelijk, na minimaal 14 km achter mij gelopen te hebben, als eerste over de finishlijn.  

We waren zo ongeveer anderhalf uur onderweg geweest. In de drukte bij de finish kregen we behalve een medaille ook een prachtig boek over 25 jaar Dam tot Damloop.

Op de zeer drukke Vermiljoenlaan haalden we onze tas met kleren op, zodat we naar de bussen konden lopen. Hier waren we redelijk snel aan de beurt voor de terugreis naar Amsterdam. Bij het opdraaien van de provinciale weg op de A8 begonnen de problemen. Wij konden de lopers zien, die nu echt in het donker liepen. Vooral degenen met lichtjes in het haar, om de armen of de benen, gaven de lange sliert lopers een feeëriek aanzicht. We konden hier veel langer van genieten, dan ons lief was. Rijkswaterstaat wist eigenhandig een file te creëren op zaterdagavond, door één van de rijstroken eruit te gooien in de tunnel, terwjl er niets aan de hand was, noch in de tunnel, noch erna. Geen wegwerkzaamheden, geen ongeluk, niks! Zodoende waren we als buspassagier van Zaandam naar Amsterdam net zo lang onderweg geweest als als hardloper van Amsterdam naar Zaandam! Om 10 uur waren we bij het Centraal Station, waar we om 22.10 via Haarlem naar Leiden terugtreinden. De volgende ochtend konden we de standen en tijden bekijken. Ondanks dat Jaap me met minimaal 5 meter geklopt had, hadden we precies dezelfde nettotijd: 1.26.10. En dan komt nu de verrassing: ik eindigde als 3323e van de 12.914 gefinishte lopers, Jaap als 3325e. De Dam tot Dam by night was inderdaad een bijzondere loop, waarbij ik niet één keer het woord "Dreamteam" heb gebruikt....

Dam tot Damloop

Sommige lopen liggen je beter dan andere. Eén van de lopen, die ik niet zo lekker vind, is de Dam tot Damloop. Dat ligt niet aan het publiek: dat is zowel in Amsterdam-Noord als in Zaandam fantastisch. Het is meer het parcours, dat hier voor zorgt. Op zich is het een leuk parcours, maar door de grote aantallen deelnemers kom je de laatste 3 kilometer in de staart van eerdere startgroepen terecht op de wat smallere dijken van Zaandam. De laatste kilometers hebben dan meer weg van een slalom dan van een hardloopwedstrijd. 

Dit is dan ook de reden, dat ik bij het zilveren jubileum van de Dam tot Damloop pas voor de derde keer aanwezig was. De eerste keer was in 2001, toen ik met Rob van Bladel, die destijds deel uitmaakte van onze droogtrainingsgroep uitmaakte, voor het eerst van Amsterdam naar Zaandam liep. Ondanks een blakende vorm wist ik de 10 Engelse mijl slechts met grote moeite onder de 1.20 te houden. Wandelende deelnemers aan de bedrijvenloop hielden af en toe de volledige breedte van de dijk bezet, druk pratend met elkaar. De tweede keer was 2 jaar geleden. Jaap de Gorter werkte destijds voor stichting "de Vrolijkheid", die wat vreugde in het leven van vluchtelingenkinderen in Nederland wil brengen. 

ArboNed sponsorde de stichting: voor iedere loper aan de bedrijvenloop, die de 16,1 km uitliep, schonk ArboNed een bedrag van ik meen € 30,- aan stichting "de Vrolijkheid". In kleding van ArboNed zouden we op die zeer warme zondagmiddag in september deelnemen aan de Dam tot Damloop. 

De avond ervoor had ik in "de Hobbit" in Nieuw-Vennep een groot feest gehad. Bas en Nel Warnink hadden van alles te vieren. Nu zou je verwachten, dat ik met een kater naar Amsterdam af zou reizen. Was dat maar waar! Ik werd 's nachts wakker met diarree. Het toilet werd dus regelmatig bezocht. De Brabantse folkgroep "Dommelvolk" kwam mij daarbij voor de geest.  

Humor is altijd een sterke kant geweest van deze vier muzikanten. Zo zongen zij op hun lp "Nr.100" zonder blikken of blozen gedragen á capella "ik ben niks nie op m'n gemak, 'k ben aon dun helen dunne slappe kak...", met daarbij fraaie zinnen als "begint oew broek vast af te stropen, anders zal het oew pijp nog uit lopen..."  

Zo voelde ik mij dus bij het vertrek naar Mokum. Ik had 's ochtends 2 droge beschuitjes op en ik had een paar droge biscuitjes meegenomen als "proviand" voor onderweg. Als het niet was voor "de Vrolijkheid", dan was ik niet afgereisd. Overbodig om te zeggen, dat ik geen optimale voorbereiding heb gehad. Het ging van buikloop naar Dam tot Damloop.

Desondanks ging het niet onaardig. Na een paar kilometer moest ik Jaap de Gorter letterlijk en figuurlijk laten lopen op deze zeer warme zondagmiddag. Uit ervaring weet ik, dat je op zulke dagen voldoende moet drinken. Dat deed ik, maar dat viel niet echt lekker, maar gelukkig bleef alles erin. Op het kale stuk langs de provinciale weg zag ik diverse mensen, die geveld waren door warmtestuwing: te weinig gedronken! 

Waar ik het meest voor vreesde, gebeurde gelukkig niet: dat ik plotseling moest poepen. Je moet er toch niet aan denken, dat je op een drukke dijk met mensen, die gezellig op hun bankstel voor hun huis zaten, de keuze hebt tussen snel de broek naar beneden trekken of het verder moeten lopen met een bruine broek.... 

Nee, wat dat aangaat was ik blij, dat ik in een vrij matige tijd de finish haalde van deze Buikloop.