Van Dorset naar Devon

Na gisteren via een ommetje door Puncknowle en een donker pulic footpath op de camping teruggekeerd te zijn, sliepen we onder een heldere sterrenhemel zeer diep tot na zevenen. De zon bescheen de door de dauw kletsnatte tent. Toen de zonzijde droog was, tilden we de lege tent op en draaide deze een halve slag, zodat we om 9 uur met een droge tent camping "Home Farm" verlieten.
We reden naar de boerderijwinkel zonder bediening. we lieten £ 1,70 achter voor het volkorenbrood er reden verder. Vlak voor Shipton Gorge zagen we een dode das liggen met zijn darmen er nog uit. Deze das was dus pas geleden aangereden.
Na dit onsmakelijke tafereel passeerden we een oud dorp met een moderne naam: Uploders.
Na in Bradpole verkeerd gereden te zijn, reden we na een aardige klim over redelijk vlak terrein naar Shave Cross, waar we in de tuin van "Shave Cross Inn" de dagelijkse dranken dronken.

Bij Whitchurch Canonicorn kozen we voor een verkorting van de route. Deze leidde ons wel over een pittige klim van vermoedelijk 2 pijlen vanaf de brug over de Char. Na het langgerekte Wootton Fitzpaine volgde de statistisch gezien klim van de dag: 150 meter hoogteverschil in 1,3 kilometer betekent een lange klim van 11 á 12% op de grens van Dorset en Devon.

Voor de beenspieren was het een uitstekende training, mede dankzij de bepakking. Dorset voor doorzetters dus!

Net onder de top namen we op een bank langs de kant van de weg onze lunchpauze op een plek met mooi uitzicht.


Twee buizerds zweefden boven de bomen, terwijl wij onze boterhammen met kaas en pasta nuttigden.

We klommen nog een stukje op Raymonds Hill en genoten daarna van een lange afdaling, waardoor we veel rendement hadden van de steile klim. Bij Dowlands kwamen we op een grindpad te rijden, die ons op het enorme Rousdon Estate bracht. Zowel het gebouw als het park was groter dan paleis Soestdijk!

Na het landgoed Rousdon verlaten te hebben, volgde een lange afdaling naar Axmouth. Langs de monding van de Axe reden we Seaton binnen. Hier namen we op de wandelpromenade een ijsje, die we op het kiezelstrand op een van de kiezeldijken oplikten.

Daar het op het strand door de zeewind koud was, trok Ada haar vest en ik mijn aan. In deze felle oranje kleding was ik goed zichtbaar in de klim naar Beer over de smalle holle weg, maar vooral in de afdaling van 3 pijlen. De steilste stukken lagen rond de 20%!
Met constant ingeknepen remmen reden we Branscombe binnen. Vanaf de beek in dit zeer leuke lintdorp begon voor ons 5 kilometer klimmen tussen de auto's door op de smalle heggenweg. Halverwege zaten dalende en stijgende auto's elkaar dusdanig in de weg, dat wij sneller klommen.
Bij Salcombe Regisvonden wij na 55 kilometer fietsen een camping. Het was zwaarder dan de 64 kilometer van gisteren. Wat dat aangaat had de bibliothecaris, die we aantroffen in de bibliobus op het hoogste punt van Raymonds Hill, het een stuk makkelijker. Hij deed een middagdutje in de bibliobus.

Nadat we op het winderige veld met uitzicht op het Kanaal onze Eureka Susten 3XP hadden opgezet, douchten we ons en daalden we af naar Sidmouth. Dit deden we via de iets minder steile weg via Sidford, waarna we langs het riviertje de Sid door een park naar the seaside van Sidmouth pedaleerden.

Aan de boulevard gingen we eten bij "Dukes", waar in de barruimte een bordje was opgehangen met de strekking, dat kinderen, die zich niet wisten te gedragen, verkocht zouden worden als slaaf.
We namen the soup of the day en fish and chips. Beide smaakten erg goed. Een toetje namen we niet, die kregen we: de steile klim naar camping "Salcombe Regis", die het dagtotaal op 61 kilometer bracht. Op een winderig veld dronken we thee en schreven we de ansichtkaarten na een prachtige tocht door heuvelachtig Dorset en Devon.

Benevelde bergen

Eind 1994 heb ik in eigen beheer een boekje mogen uitgeven, dat bij de Katwijkse bibliotheek in het kerstpakket zat. De titel was "Benevelde bergen" en het speelde zich af in Ierland.


De beschreven route in dat boekje is de reis, die ik in 1983 met Ada gemaakt heb, toen zij 5 maanden zwanger was van Ike. Veel beschreven situaties waren afkomstig uit mijn ietwat wilde hippiejaren.


Het zou in Dorset de dag worden van de benevelde bergen. 's Nachts hadden we daar nog geen idee van. Het regende. Het klonk erger dan het was. Het was de drup van de bomen.
Om 7 uur stonden we op. Er hing een lichte drizzle. De buitentent was zeiknat. De binnentent ruimden we zo snel mogelijk op, de buitentent namen we nat mee.
We laadden de fietsen op, die we tegen Boombaard hadden gestald. Er waren 2 holtes, waar ooit takken hadden gezeten, terwijl het mos eronder baardgroei deed veronderstellen onder de donkere "ogen".

We noemden de boom dus naar de ent Boombaard uit "In de ban van de ring" van J.R.R. Tolkien.

In de serre, waar we de avond ervoor gezeten hadden, ontbeten we. Na het bestelde brood om 9 uur opgehaald te hebben, reden we om 9 uur van de "Corfe Castle Camping" af.
We zouden vandaag een alternatieve route fietsen. Gisteren hadden we al ervaren, hoe zwaar de route naar Lulworth Cove was zonder bagage, terwijl fietsroute 2 van the National Cycle Network een stuk vlakker was. Over de drukke weg langs het kasteel trapten we naar Stoborough, waar we een rustige weg hadden naar East Holme.
Over vrij vlakke wegen schoten we lekker op. Via Wool kwamen we in Moreton uit. Hier namen we onze eerste pauze in tearoom "Moreton school", dat gevestigd was in de oude school. De oudste schoolfoto stamde uit 1906!

We namen op deze drizzledag, waarbij het uitzicht op de heuvels om ons heen vrij beperkt wasm naast de cappuccino en warme chocolademelk ook overheerlijke appelchocoladetaart en kersen-amandelcake.
Via fietsroute 2 reden we over licht glooiende slingerwegen naar Dorchester. We gingen naar het centrum van deze Romeinse stad.

We stalden de fietsen aan de kop van de winkelstraat en wandelden door het winkelgebied. We kochten postzegels bij the postoffice om na een stuk wandelen bij St. Peter's Church uit te komen. Deze kerk had mooie gebrandschilderde ramen.
Ada keek nog even bij Laura Ashley en Sea Salt voor de laatste Engelse mode. Intussen begon het te regenen, zodat we onze jassen aandeden. In een supermarkt kochten we bananen en appels en met deze voorraad gingen we terug naar route 2.
We zaten er net weer op, toen Ada mij riep. Ze was haar wielerhandschoenen weer eens kwijt!
"We gaan niet terug!", zei ze er nadrukkelijk bij.
Ze wist niet, waar ze de handschoenen precies was kwijtgeraakt. In een druk winkelgebied wordt het dan ook lastig zoeken.
Waar we niet naar hoefden te zoeken was een plek, waar we konden lunchen. Het regende even flink hard, toen we net onder een spoortunnel door moesten. Een prima plek. Drie boterhammen en een halve liter melk verder was het precies droog, toen we de weg op gingen voor het zwaarste deel van de tocht.
Vanuit Dorchester klommen we over een rustig weggetje en een nog veel stiller grindpad naar een aardige hoogte. Het pad kwam uit op een boerenerf, waarbij we moesten slalommen tussen de stallen door.
Een stukje verderop zag je de contouren van een heuvel, die verder geheel verdween in de nevel. Vanaf het boerenerf reden we over een stille weg Martinstown binnen, een alleraardigst plaatsje.

Vanaf hier was het stampen op de pedalen. Het was 2 mijl klimmen in alle gradaties naar Hardy's Monument. Dit geschiedde wel in de mist. Was het zicht in Martinstown nog 200 meter, halverwege was het 100 meter en op de top nog maar 50 meter.

En dat, terwijl onze reisgids bij de officiële route, die we hier op zouden pikken, beloofde: "Na het pitoreske maar drukbezochte Abbotsbury volgt een zware klim naar Portesham Hill. Het steilste stuk helt tegen de 20%, maar het mooie uitzicht over Chesil Bay verzacht het leed aanzienlijk."
Nou, daar stonden we dan bij het imposante Hardy Monument. Op 50 meter zag je de contouren van de 22 meter hoge toren slechts vaag.

Het monument was trouwens niet voor de schrijver Thomas Hardy, die onder andere "Far from the madding crowd" op zijn naam heeft staan.

Het betrof admiraal Thomas Hardy, die samen met Nelson vocht bij de Slag bij Trafalgar tegen de vloot van Napoleon.
Vermoedelijk was ik op het verkeerde been gezet door een artikel in een tijdschrift over Dorset in "Moreton School". In dat tijdschrift stond een lezenswaardig artikel over het folknummer "John Barleycorn", dat in de jaren '60 weer bekend werd gemaakt door Traffic.

Tijdens de klim hadden we flinke tegenwind. Dit gaat niet samen met mist. Vandaag beleefde ik in het echt, wat ik wel eens tegen mijn vrouw zeg: "Ik ben in de wolken met Ada!"

Voor we aan de afdaling begonnen, deden we onze fietslampen maar aan, zodat we iets beter zichtbaar waren voor het spaarzame verkeer. Ik kan mij niet heugen, dat ik dat op een middag in juli gedaan heb, maar het leek meer herfst dan zomer.
Naarmate we verder daalden, werd het zicht beter. De bewolking begon te breken.

In het dal van Littlebredy en Long Bredy zag je de toppen van de heuvels onder een dik wolkendek verborgen gingen. De benevelde bergen.
We waren aangekomen in Puncknowle, waar een mooie, maar zeer rustige camping was: "Home Farm". We kregen uitleg, waar we bij een boerderijwinkel boodschappen konden doen. Het was ruim 2 kilometer fietsen, nota bene op onze route. We twijfelden nog even, maar gingen toch terug naar Puncknowle in de regen.
Tegen de tijd, dat we ingeschreven waren, was het wel droog, maar behoorlijk winderig. We zetten de natte tent op, die redelijk snel werd drooggeblazen. Wijzelf werden juist nat: onder de heerlijke warme douche.
Ada kookte de macaroni met broccoli en courgette met als toetje pannenkoeken met jam. Onder het eten begon de bewolking te breken en zagen we zelfs stukjes blauwe lucht. Gedurende de vaat, die ik deed, was de bewolking weggeblazen en zag je plots, hoe mooi het hier was.
We wandelden naar de pub om de hoek. In "The Crown Inn" dronken we the, cider en Palmer bier, terwijl we lazen, dagboek schreven en ons verdiepten in de route van de komende dagen na een dag fietsen waarop we 64 kilometer aflegden langs en over de benevelde bergen.

Lulworth Cove

's Nachts werden we wakker van de regen. De slaap kwam weer tot een uur of half 7.

Ik las stilletjes "Adriaan contra Olivier" van Leonhard Huizinga uit, terwijl Ada dat een half uur later deed met "Bijna thuis" van Jean Kwok.

Beide boeken konden we meegeven met Siebe en Ana, net als de landkaarten van de streken, waar we al geweest waren.
We ontbeten met brood en de helft van de cake met chocolade en appel. Ik had me intussen gedoucht en mijn nagels geknipt.
We wandelden met zijn vieren naar de Farm Food Fair van Church Knowle. Dat deden we via een public footpath. Deze boerenmarkt lag vrij dicht bij de camping, dus we hadden ons een aardige omweg kunnen besparen. Het was een beetje te vergelijken met de Leidse Bijenmarkt met veel standjes en een beetje muziek.

De toegangsprijs was £ 2,- per persoon. Dit verdienden we al aardig terug met 8 gratis ansichtkaarten. We proefden allerlei kleine stukjes voedsel, maar ook cider en Corfe Castle Beer. We kochten er een paar flessen van. Ook het voedsel voor de lunch sloegen we in.

Via een kortere weg door het weiland liepen we naar de camping terug. We liepen door het hoge gras, tot er plotseling een ree uit het hoge gewas tevoorschijn kwam en vlak voor ons wegrende.

We kleedden ons om voor onze fietstocht naar Lulworth Cove. Het was in het zonnetje met tegenwind een prachtige tocht, maar wel loodzwaar, ook zonder bepakking.

Bij Steeple hadden we een steile klim, maar we werden beloond met fraaie vergezichten.

Ana vloog als een klimgeit de steile stukken op, maar moest hier later wel de tol voor betalen.
We reden langs een militair oefenterrein en werden af en toe gewaarschuwd voor "sudden gunfire". Hoe maak je een fietstocht spannend?

Langs het fraaie Lulworth Castle bereikten we na een afdaling Lulworth Cove.

Hier stalden we onze fietsen en wandelden naar een plek met de door de zee uitgevreten kloven een meter of 25 onder ons. We zagen diverse Engelsen plezier hebben in de branding tussen de rotsen.




Na de quiche lorraine en haar vegetarische tegenhanger gegeten te hebben, namen we het laatste stuk cake. Bij sommigen viel deze maaltijd vrij zwaar.



We wandelden naar de tweede cove, een vrijwel ronde baai met een smalle doorgang.


Door het zeer toeristische dorpje Lulworth Cove liepen we terug naar de fietsen. Na een lange klim vanaf zeeniveau daalden we lichtjes af naar Lulworth Castle.

Bij deze driesprong namen we een andere route.Van East Lulworth trapten we naar West Holme over een donkere weg, maar met een niet al te steile afdaling en de wind in de rug schoten we lekker op op deze bosweg.
We namen een rustig weggetje naar Stoborough, waar we dezelfde weg als de dag ervoor naar de camping namen, waar we na 38 kilometer fietsen terug waren.
We aten macaroni met zalmsnippers, boontjes en een groentemix met turon als toetje. Om een uur of 7 namen we afscheid van Siebe en Ana, die met de auto naar huis gingen.

Ada en ik maakten nog een avondwandeling naar Corfe Castle over het public footpath. Het kasteel, of beter gezegd de ruïne, werd beschenen door de avondzon.


We konden niet in het kasteel komen. Het hek zat op slot.

Via een rondje door het mooie dorp liepen we over de weilanden naar het footpath terug, waarna we in de serre wat lazen en het dagboek bij werkten.

Poole Harbour en Isle of Purbeck

Dromen leveren soms zeer heldere momenten op. Martin Luther King wist een enorme verandering te brengen met zijn beroemde speech: "I have a dream!"
Zo ver wil ik niet gaan, maar ik droomde ook een slogan voor Utrecht om de fietsmogelijkheden na de start van de Tour de France beter aan elkaar te verbinden tussen stad en provincie onder de slogan "De band aanhalen!" met als kwinkslag erbij "Van Geesink tot Gesink".


's Nachts moest ik naar de w.c. Uiteraard deed ik zo zachtjes mogelijk om niemand op de mannenzaal wakker te maken. Het gebouw mag dan wel niet Victoriaans zijn, de moraal van de scheiding der sexen komt er wel vandaan. Dit leidde dan wel weer tot een prachtig bordje op de deur: Unisex. Showers. Toilets.
Het viel trouwens niet mee om in dit oude gebouw helemaal geruisloos te lopen. Sommige houten traptreden kraakten. Dit bracht mij meteen helemaal in de sfeer van de boeken van Agatha Christie.

"Moord in de jeugdherberg" zou zo in dit gebouw kunnen spelen. Net als in het spel "Cluedo" heb je een trappenhuis, waar in ieder geval 5 kamers op uit komen, naast de lounge, de dining-room en de keuken.

Neem daarbij het gegeven, dat het in een jeugdherberg een komen en gaan van gasten is, die elkaar meestal niet of nauwelijks kennen, behalve de dader en het slachtoffer, die in het verleden mogelijk iets met elkaar hebben gehad, waar anderen niets van weten en je hebt een prima decor en het begin van een plot en een scenario, waar Hercule Poirot zijn vingers bij af zou likken.
Om half 7 was ik uit mijn kamer geslopen en naar de lounge gegaan, begeleid door enkele krakende treden. In the lounge las ik verder in "Adriaan contra Olivier" voordat we een uur later in the Dining-room een echt Engels ontbijt konden nuttigen.
Om half 9 reden we van het terrein van the Youth Hostel af, waar mijn Vlaamse kamergenoot zijn dag begon met een band plakken.

We reden via Burley Street verder over "The New Forest".

Bij Ringwood kwamen we op een grindpad te rijden. The Castleman Trailway was een voormalige spoorbaan, die ons vrij snel in West Moors bracht, waar we met Siebe en Ana hadden afgesproken.
Wij waren te vroeg. We raakten aan de praat met een paar passerende Britten, die ons wisten te vertellen, dat de pont van Hayling naar Eastney uit de vaart was genomen, omdat hij vaak te veel passagiers vervoerde. Dat hadden de havenautoriteiten niet tegen ons gezegd....
Siebe en Ana namen al onze bagage mee op wat proviand na, zodat wij lichter verder gingen naar Broom Hill. Wat een verschil!

Zonder ballast reden we Dorset binnen.

De route door Wimborne Minster was er eentje van draaien en keren op deze zonnige ochtend. We pakten the Castleman Trailway weer op en zo reden we naar Poole toe over rustige fietspaden door bossen en dorpen en het laatste stuk langs een baai, Poole Harbour.
In Poole moesten we door het drukke winkelgebied wandelen met de fiets aan de hand. Zaterdagmiddag is het erg druk op dit soort plekken. Dat was het ook op het fietspad langs de baai, waar we tussen de wandelaars door moesten laveren voordat we de laatste 5 kilometer over de weg naar Sandbanks reden, waar we de ferry naar Shell Bay namen.

Aan de overzijde stonden Ana en Siebe op ons te wachten. Met hen reden we door een natuurgebied van the National Trust, waar we in een weiland lunchten met tortilla en heerlijke koekjes. Leve de Spaanse keuken!

De eerste camping hadden de twee verkenners al geprobeerd en ook bij de tweede was eigenlijk geen plek, maar omdat we met de fiets waren, kregen we toch een plek op de Camping & Caravan Club "Corfe Castle". Siebe fietste terug om de auto met de spullen op te halen, zodat we de 2 koepeltenten op konden zetten.
Toen alles stond gingen we de omgeving verkennen. Vanaf Church Knowle volgde een behoorlijk lange klim met een prachtig uitzicht op het heggenlandschap als beloning. Een haarspeldbocht maakte de klim al snel weer ongedaan, waarna we over de heidevelden van Furzebrook en Stoborough Green naar Wareham toe trapten, waar de markt al was gedaan. In dit leuke stadje deden we derhalve boodschappen bij een lokale slager en de Coöp.
Op de terugweg namen we een andere route door lager gelegen bos- en heidegebied. Ook dit deel van the Isle of Purbeck was erg mooi.

Vlak voor Corfe Castle zagen we een paar Engelsen tevergeefs proberen een ontsnapte koe terug in de wei te krijgen. De ervaren boerendochter ging helpen, net als onze zoon. Wij reden met de boodschappen door naar de camping, waar we vandaag 85 kilometer erbij hebben getrapt.
We aten om 8 uur aardappels met de in Wareham gekochte braadworsten, die werden aangeprezen met "rare breed"....

Er was een heerlijke Spaanse taart als toetje. De maaltijd werd compleet gemaakt met Exmoor Golden Ale.
Na de vaat gingen we nog een stukje wandelen in de schemering. Over een public footpath klommen we naar de top van de heuvelrug achter de camping. Het uitzicht was overdonderend: je zag Poole en Bournemouth feestelijk verlicht aan Poole Harbour en het Kanaal liggen, we zagen Wareham in de verte in de vlakte liggen en in het westen zag je de lichtjes van Weymouth.
In het donker daalden we met de zaklampen af om de tanden te gaan poetsen en op deze frisse avond redelijk vroeg de slaapzak op te zoeken. De slaap kwam inderdaad snel.