Een menselijke keten

In 1980 heb ik mijn vrouw leren kennen bij de blokkade van Dodewaard. In die tijd was ik zeer actief tegen radioactiviteit.

Destijds waren we vast en zeker afgereisd naar Zuid-Limburg, waar vandaag een menselijke keten van 90 kilometer gevormd was van Tihange in België tot Aken in Duitsland. Bij kerncentrales met haarscheurtjes in de reactorvaten horen alle alarmbellen te gaan rinkelen. Zo niet bij de Belgische autoriteiten.
Een jaar of 8 geleden hebben we vlak bij Tihange gekampeerd tijdens een fietsvakantie, waarbij we de Groene Valleien fietsroute reden.

Wellicht dat we de trein naar Maastricht genomen zouden hebben, ware het niet, dat we een afspraak hadden staan. Er zouden eters komen en dan staat het zo slordig als je dan niet thuis bent. We hebben een gezellige middag en avond gehad met Coby, Martin, Jan en Saskia, waarbij we veel gelachen hebben. Aan het eind van de middag reden we nog even naar de volkstuin om de benen te strekken.

Het avondeten was vrijwel geheel afkomstig uit onze eigen tuin. Wat dat aangaat was het een prima tijd om gasten uit te nodigen.

Frontlijnfietsroute

Daar ik in mijn jeugdjaren leraar geschiedenis wilde worden, heeft dit prachtige vak altijd mijn voorliefde behouden, ondanks dat er niet bepaald een groot pedagoog in mij school. Als ik op vakantie ga, lees ik graag over de historie van die streek. Vooral de bijzondere verhalen spreken mij aan. En vergis u niet, vrijwel iedere streek heeft deze.

Toen ik vorig jaar op mijn werk in de bibliotheek het tijdschrift Op pad zag liggen, nam ik het in de pauze meteen ter hand vanwege het verhaal over de Frontlijnfietsroute.

En daar het dit jaar een eeuw geleden is, dat de Eerste Wereldoorlog uitbrak, stond voor mij als een paal boven water, dat we deze zomer de Frontlijnfietsroute zouden gaan fietsen.

Maar ja, Ada had heel andere ideeën over de zomer van 2014. Op zich was er nog geen noodzaak om in navolging van andere fietsers of het alternatief van mijn Ada vast te leggen. Bij de meeste fietsvakanties kun je gewoon van huis uit vertrekken of de fiets in de trein meenemen naar de grens van Nederland en vandaar uit wegfietsen.

Nu was ik, om mij geheel in de geest van de Frontlijnfietsroute te spreken, niet van plan om mij snel gewonnen te geven, temeer daar de loopgravenoorlog ook tal van bijzondere verhalen heeft opgeleverd.
Maar zoals zo vaak in het leven: het loopt altijd net wat anders dan je in je gedachten had. Bij mij kwam dat door een artikel in het Leidsch Dagblad van afgelopen woensdag over de westhoek van Vlaanderen, waar in de Eerste Wereldoorlog 4 jaar lang het front dwars doorheen liep. Komend jaar worden alleen al in deze streek een half miljoen toeristen verwacht.

Dat is niet wat ik tijdens een fietsvakantie op wens te zoeken. Ada en ik ontlopen graag het massatoerisme onder het motto: "Mijdt de meute!"
Deze fietsroute komt een ander jaar wel aan de beurt. Nu loopt de Frontlijnfietsroute loopt deels parallel aan de Groene Valleien fietsroute, die Ada en ik in 2009 gefietst hebben.

Nu wil het toeval, dat vandaag deze fietsreisgids van de tocht dwars door Noord-Frankrijk via interbibliothecair leenverkeer was binnengekomen voor een klant, terwijl ik net een half uur eerder een andere klant aan de balie had geholpen, die vertelde, dat ze komende maand in de omgeving van Ieper met haar man rond ging fietsen. Haar man was altijd zeer geïnteresseerd in geschiedenis en zij wilden het Vlaamse deel van de Frontlijnfietsroute doen.
Dat boek hebben we niet in de collectie, maar we hebben wel een redelijk alternatief: "Velden van weleer".

Voor Ada en mij geldt: de "Velden van weleer" komt nog wel een keer.

Marcel uit Boskoop

Het dagboekverslag van zaterdag 26 juli van de mooiste etappe van de Groene Valleien fietsroute.
Dat viel even tegen. Om half 6 werden enkele campinggasten met de auto afgezet op de camping. De radio stond op flink volume en er werd geclaxoneerd bij het afscheid. De slaap wilde niet meer komen. Voor ons was het bepaald geen "Paradise by the dashboard light".

Om half 7 ging ik eruit om Ada's slot te smeren, daar het bijna niet meer dicht ging. Ik lag er over te piekeren en dan kun je er beter voor zorgen, dat het probleem er niet meer is.
Tot half 8 bleven we doezelen. Daarna wasten we ons bij de kraan en braken de tent af. In de tafeltenniszaal hingen we de tent te drogen over een pingpongtafel, terwijl wij in die ruimte ons ontbijt tot ons namen. Om 20 voor 10 reden we van camping "Du lac de Bairon" af. Eerst fietsten we naar Le Chesne. Op verzoek van Ada lieten we de klim van 12% achterwege en namen we een vlakkere route naar Le Chesne, waar Bert nog wat boodschappen deed bij Huit á 8. Uit ervaring wijs geworden, wisten we dat winkels dun gezaaid waren.
We vervolgden onze weg langs het kanaal. In het Canal-des-Ardennes naar het dal van de Aisne zitten 22 sluizen op een afstand van 10 km. Over het jaagpad daalden wij constant lichtjes af.

Bij Neuville-Day zagen we een gezellig terras. Ada vond het nog te vroeg om koffie te drinken. Daar zou ze later spijt van krijgen. Vooralsnog volgden wij het Canal-des-Ardennes, waar diverse Nederlandse boten voor of in de sluizen lagen, tot we bij Semuy aan de Aisne kwamen.
Naar Voncq volgde een pittige klim van 2 kilometer. Voor de kenners: twee pijlen op de Michelin-kaart. We werden bij het panorama de Voncq getracteerd op een fantastisch uitzicht over het dal van de Aisne.



Na de fotostop daalden we af naar Terron. Helaas, het lokale café was alleen op zondag open. Maar bij Fransen, die voorbereidingen troffen voor een dorpsfeest bij een schuur en een openlucht-bowlingbaan, kregen we wat te drinken aangeboden.
Over de redelijk vlakke weg langs de Aisne reden we naar Chestres, waar we op een bankje een kleine eetpauze hadden, om de weg door het brede dal te vervolgen naar Olizy, waar we op een bank op een grasveld onze lunchpauze hadden. De zon was door de wisselende bewolking gebroken en na een bewolkte morgen met wat kleine regenbuien was het nu warm aan het worden. Na de lunch hingen we de tent te drogen over de bank.
Een fietser met bepakking kwam langs. We raakten met deze Nederlander aan de praat. Hij was tot Mont-Saint-Michel gefietst, vervolgens via Chartres naar Verdun en hij zou aan de Groene Valleienroute gaan beginnen. In 3 weken had hij al 2300 km afgelegd. Hij bleek ons, en vooral de familie Meyer, te kennen van de Zuidlimburgse fietsvierdaagse. We moesten hen de groeten doen van Marcel uit Boskoop.
Meteen na het afscheid reden we verkeerd. Een landbouwweg was wel erg slecht en liep na een kilometer dood. Op de terugweg naar het beginpunt vonden we toch de goede klim van 2 km naar Termes, uiteraard met mooi uitzicht. Via Grandpré, waar naar lokaal gebruik de café's gesloten waren op het moment, dat wij daar waren, klommen we naar Marcq en daalden we naar St-Juvin.
Het echte werk kon beginnen. Een steile klim bracht ons in Sommerance. Er volgde een kleine afdaling, waarna we 4 kilometer lang gingen klimmen. Niet zo steil, maar een bepakte fiets laat zich dan wel voelen. Overbodig om te zeggen, dat het landschap weer zeer mooi was. Na de top volgde een kilometers lange afdaling, eerst naar Romaigne, waar we een militaire begraafplaats uit de Eerste Wereldoorlog passeerden.

Daarna daalden we door naar Crety-le-Petit, waar we aan de Maas kwamen. Op wat korte klimmetjes na was de weg één grote afdaling.
Om een uur of half 6 schreven we ons op camping "Lac Vert" in Doulcon-sur-Meuse in, waarna we op zoek gingen naar een mooi plekje voor 2 nachten. We vonden een mooi, rustig plekje bij een bankje aan het meer. Ada ging bij Coccinelli naast de camping boodschappen doen, daar deze om 6 uur sloot, terwijl Bert onder de traditioneel dreigende lucht de tent opzette. Gelukkig dreef de bui over.
Ada kookte de macaroni met gemengde groenten en boursin. Onderwijl stond Bert onder de douche, daarmee Ada's voorbeeld volgend. Inmiddels was het met de rust op ons veld gedaan. Een Franse familie, die zo uit de Franse versie van de Rosa Spierstraat had kunnen komen, bracht behoorlijk wat leven in de brouwerij. Dat deden de biertjes van Arduinne trouwens ook: ze spoten, terwijl je ze opende. Tijdens het eten liepen onze jonge buren langs, die duidelijk Frans spraken. "Bon apetit" zeiden ze, waarop Ada antwoordde: "Wij zijn Hollanders!"
De kilometerteller gaf aan, dat we vandaag 85.10 km gereden hadden, waarmee we vandaag de 1000 km fietsen in deze vakantie haden volgemaakt. De totaalstand is nu 1014 km. Bert deed de vaat, waarna we op deze mooie zomeravond naar Dun-sur-Meuse wandelden en konden genieten van het uitzicht op de hier nog niet zo brede Maas. We liepen een klein stukje door de hoofdstraat om weer terug te wandelen naar de camping, waar Ada verder las in "Het grote avontuur" van Alain Fournier. Dit verhaal speelt zich eind 19e eeuw af in een Frans dorpje. François, de zoon van het schoolhoofd leidt een dromerig bestaan totdat "de grote Meaulnes" bij hen in de kost komt. Niet veel later vult nog een ander opvallend karakter, Frantz de Galais, de klas. Beeldend wordt de belevingswereld van de scholieren neergezet. Deze Franse klassieker is het enige boek dat een nog jonge Alain-Fournier heeft kunnen schrijven. Al vroeg in de Eerste Wereldoorlog, na anderhalve maand dienst als luitenant, werd hij vermist.

Bert werkte het dagboek bij en nam "Adriaan en Olivier" van Leonhard Huizinga weer ter hand, de ware geschiedenis van een straatarme maar beschaafde tweeling van redelijk goede familie. Adriaan en Olivier hebben reeds een brief ontvangen waarin hun werd verteld dat hun erfoom Wout is overleden. Oom Wout bezit een enorm landgoed, Korenvliet genaamd, in Rittenburg, dat ze samen erven.
Niet lang na hun aankomst op het landgoed ontdekken ze een stuk schatkaart, dan begint een lange periode van geheimzinnigheid. Deze humoristische roman is een echte aanrader om mee te nemen met vakantie, net als trouwens de andere 8 delen uit de Adriaan en Olivier-serie.

Terwijl de feestmuziek op de achtergrond klonk, gingen wij om 11 uur naar bed, waar ondanks het over het water gedragen geluid, de slaap snel kwam.

Hoe ik mijn verjaardag vierde

"Hoe ik mijn verjaardag vierde" van Remco Campert is een verhalenbundel met acht trieste verhalen over verjaardagen, huwelijken en echtscheidingen. Hierbij het verslag van mijn 54e verjaardag op 23 juli 2009. Hoewel het decor soms triest was, hoop ik, dat u het toch leuk genoeg vindt om te lezen.
Op mijn verjaardag werd ik een paar keer gewekt door de kletterende regen op de tent. Ondanks dat we op een boerencamping stonden, heb ik verder goed geslapen. Om 8 uur gingen we de natte tent uit. Het was even droog, maar terwijl Bert de binnentent aan het afbreken was, kwam de regen met bakken uit de hemel. Een kletsnatte buitentent dus.
Om de tent uit te laten druipen, liepen we naar het toiletgebouw, waar we de tent te drogen hingen, ontbeten en de fietsen stalden. Terwijl wij in die ruimte waren, reed de beheerster voor de zoveelste keer een rondje in haar auto over de camping. Intussen brak er een heuse wolkbreuk los, die de weg in een beekje veranderde. Tot 10 uur bleven we op de camping, kijkend naar de halfvervallen schuren in de stromende regen.

Toen de wolkbreuk in een normale regenbui overging, fietsten we van de camping af naar Maroilles toe. Hier vandaan fietsten we naar Petit Fayt, waar we de Groene Valleien fietsroute weer oppikten. Dit was echter van korte duur. Bij de eerste de beste afslag ging het mis. Kennelijk hadden we een verkeerde afslag genomen. Terug, de vorige afslag proberend, kwamen we bij een boerderij na een klim van ruim 500 meter. Ada en Bert hadden hier onenigheid over hoe nu verder. Ada dacht, dat er nog een afslag eerder was. Zo kwamen we weer uit op de weg, die we verlaten hadden.
Derhalve klommen we naar Marbaix, waar we de drukke weg naar Avernes-sur-Helpe namen. Vlak voor Avesnes zag Ada een bord met St-Hilaire, waar we de rustige fietsroute weer op konden pakken.

In Avesnes pinde Bert geld, kochten we een Michelinkaart, waar een groot deel van de komende dagen op stond. Daarna gingen we in restaurant "La chaloupe" mijn verjaardag vieren met perziktaart met koffie en ananassap. Het was eindelijk opgehouden met regenen. Ada kocht nog wat spullen voor onderweg, we bekeken de typisch katholieke kerk van Avesnes, waar de jarige naar katholiek gebruik een kaarsje opstak en tegen een uur of 1 gingen we weer op pad. Door een glooiend landschap fietsten we naar Liessies, waar we bij een stuwmeer kwamen, dat dienst deed als recreatiegebied. Hier namen we een lunchpauze in het zonnetje!! De tent hingen we te drogen over het hegje van het midgetgolfveld.
Toen het weer dreigde te gaan regenen, pakten we de tent weer in en in de drizzle fietsten we naar Eppe-Sauvage. We kregen meteen een helling van 15% voor onze kiezen. Ik kan u verzekeren: met een fiets met bepakking valt dat niet mee!
Vlak voor Eppe-Sauvage hadden we een mooi uitzichtspunt, in het dorpje bogen we naar het zuiden, naar Moustier-en-Fagne. De naam was niet voor niets gekozen: het lag in het hoogveen.
Bij Macon staken we kortstondig de Belgische grens over. Het was hier flink klimmen en dalen tussen Monceau-Imbrechies en Candron. Het was in het zonnetje inmiddels aardig warm geworden. Na de brug over de Belgisch-Franse grens gepasseerd te zijn, waar de Amerikanen in 1944 het eerste stukje Belgique bevrijdden, begonnen we terug in Frankrijk meteen met een pittige klim. Over de glooiende weg reden we via Neuville naar Signy-le-Petit. Hier deed Ada boodschappen bij Coccinelli op het grote dorpsplein.
We mochten nog één keer klimmen naar de mooie camping op de top van de heuvel. Terwijl de lucht wat grijzer begon te worden om half 7, zetten wij de halfnatte tent op op veld 33. Om beurten gingen we vervolgens douchen. Terwijl Ada aan het koken was, begon het flink te regenen. De buitentent, die nog niet compleet droog was geweest, begon aan alle kanten te lekken. Da macaroni met courgette en tonijn ging er na 80 kilometer wel in.
Toen de onweersbui was overgetrokken, pakte Ada de kwarktoetjes en de aardbeien. Bert deed de vaat, terwijl Ada op het inmiddels drassige veld het vuil wegruimde. Daar een nieuwe bui in aankomst was, liepen we naar het restaurant van camping "Domain de la Motte", waar we thee dronken, het dagboek bijwerkten, wat lazen en als afsluiting van een zeer vochtige verjaardag nog een biertje tot afdronk tot ons namen.

Groene Valleien fietsroute

De afgelopen 3 weken hebben mijn vrouw Ada en ik de Groene Valleien fietsroute in Noord-Frankrijk gereden. De route loopt van Boulogne-sur-Mer naar Wormeldange aan de Moezel in Luxemburg, maar er is een "spaak" die door de Ardennen naar Maastricht loopt. In Zuid-Limburg hebben we de trein naar huis genomen.
De aanloop naar Boulogne-sur-Mer hebben we vanuit Leiden op de fiets gedaan, grotendeels over de Noordzeeroute, de LF1b. Dit is op zich al een hele mooie fietstocht, die we 10 jaar geleden al een keer met de kinderen gereden hebben. Vooral in België was de route echter flink aangepast.

Vanuit Wimereux, een kustplaatsje vlak bij Boulogne-sur-Mer, zijn we nog een dagje naar Cap Blanc-Nez gefietst. De kust rond deze klip is schitterend. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen.
De Groene Valleienroute is een ware ontdekkingstocht voor ons geworden. We wisten niet, dat Noord-Frankrijk zo mooi was. Iedere dag reden we wel door mooie gebieden. Toch zijn er altijd stukken, die er boven uit springen. Om er een paar te noemen: het dal van de Course, het stadje Arras, uit onze geschiedenisboekjes beter bekend als Atrecht (de Unie van Utrecht tegenover de Unie van Atrecht) en de jaagpaden langs de Scarpe, Avesnois, het gebied rond Signy l'Abbaye, de tocht langs 26 sluizen tussen le Chesne en Semuy over een jaagpad en aansluitend de tocht langs de Aisne en de klim en afdaling van St. Juvin naar Romagne, Dun-sur-Meuse, Montmedy en op de spaak het gebied tussen Freux, Rochefort en Chevetogne in de Ardennen.
In totaal gaf de kilometerteller 1374 km aan, waarbij deze goed getrainde fietser ook nog eens toe moet geven, dat Ada, die redelijk ongetraind is wat betreft de langere afstanden, ook nog eens 10 km meer gereden heeft, omdat zij soms nog snel boodschappen ging doen, voor de winkels sloten, terwijl ik de tent opzette.
Kortom, met de afstanden, die we in veelal heuvelachtig terrein gereden hebben, leek het soms meer op een trainingskamp dan op een fietsvakantie. Maar soms kon het niet anders, omdat er soms wel een kloof van 40 km gaapte tussen de ene camping en de andere. En als je dan besloten had, om "wat verder" te trekken, had je ook geen alternatief meer.
In het algemeen ging alles in goede harmonie tussen ons, hoewel er soms wat onenigheid was, met name over de route. Maar goed, als je bijna 3 weken op elkaar aangewezen bent, lijkt me dit iets natuurlijks. En om alle misverstanden meteen uit de wereld te helpen: de onenigheid lag niet altijd aan Ada....
Om nu te zeggen, dat de Groene Valleienroute een druk bereden fietstocht is, nou nee. Meestal waren we op een hele dag de enige fietsers met bepakking. Soms kwamen we wat wielrenners tegen, die ons aanmoedigden met "Courage" of "Allez, allez", maar daaar hield het dan ook mee op. Slechts één fietser ging onze route nog (deels) rijden: Marcel uit Boskoop was naar Mont St.Michel gefietst en via Chartres naar Verdun gereden en wilde nu naar Cendron in België om daar de Groene Valleien fietsroute op te pikken. Nu we het over Verdun hebben: de littekens van de Eerste Wereldoorlog waren nooit ver weg, ook al liep de route niet vlak langs de frontlijn van la Grande guerre.
Tijdens zo'n fietstocht kom je op de meest uiteenlopende campings: in een boomgaard, op prachtige landgoedcampings, een boerderijcamping met vervallen schuren, prachtige plekjes aan een meertje of een beek en de wat drukkere stadscampings. Op een van deze stadscampings was een stel van een jaar of 17/18 druk aan het oefenen voor de volgende Idols met het nummer "Je t'aime, moi non plus". Om het uur trokken ze zich letterlijk en figuurlijk voor langere tijd terug in hun tent.

Ik ben zeer onder de indruk van hun zeer hoge potentiefrequentie en benieuwd naar het optreden op tv....
En dan is er een bijzondere camping, die wij als actievoerders tegen kernenergie niet onvermeld willen laten. In Tihange, een voorstadje van Huy aan de Maas, sliepen we letterlijk onder de rook van de kerncentrales aldaar.
En dan te bedenken, dat we elkaar hebben leren kennen bij de blokkade van Dodewaard!
Voordat we bij Tihange uitkwamen, hebben wij volop genoten van het natuurschoon op deze fietstocht, zoals bij de afdaling van het bezoek aan het mooie Oosters-ortodoxe klooster in Chevetogne op weg naar Rochefort. Een everzwijn liep met haar 2 biggen langs het fietspad. Toen ze ons hoorde, schoot ze weg het bos in, terwijl de biggen in de struiken aan de andere kant doken. Wij stopten op gepaste afstand, want je moet nooit tussen een everzwijn en haar jongen komen. Na enige tijd zag je het eerste biggetje razendsnel oversteken, een minuut later volgde het andere zwijntje. Verbazingwekkend, wat voor snelheid deze log ogende dieren kunnen ontwikkelen.

De Groene Valleien fietsroute is een lange afstandstocht, die ik iedereen aan kan bevelen, ook al is het met name in het middenstuk soms afzien, omdat er weinig winkels of café's zijn, waar je wat kunt drinken en degene, die er zijn regelmatig gesloten waren op het moment, dat wij er waren. Het was dan letterlijk zwoegen op water en brood. Maar een beetje afzien hoort er bij, toch....

Naschrift
Ik heb al een paar keer een vraag gehad over de campings, waar we onderweg onze tent hebben opgeslagen. Als service komt hier het lijstje.
Groene Valleien fietsroute:
Wimereux - Camping Municipale
Beaurainville - Camping La Source
Arras - Camping was gesloten, hotel "Les trois luppars"
Maroilles - Boerderijcamping
Signy-le-Petit - Camping Domain de la Motte
Le Chesne - Camping Du Lac de Bairon
Doucon-sur-Meuse - Camping Lac Vert

Spaak naar Maastricht:
Tintigny - Camping De Chênefleur
Rochefort - Camping Les Roches
Huy - Stadscamping (pal naast kerncentrale Tihange)