Houten sneeuw

Na het ietwat verlate ontbijt bracht ik mijn oude racefiets naar fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland voor wat kleine reparaties met het oog op de wintertriatlon van zondag. Ik had mijn nieuwe Mizuno-hardloopschoenen aangetrokken en liep ermee terug naar huis. 
Op de terugweg liep ik door het park van "Ter Wadding" en het Stevenspark met veel sneeuwbloemen en krokussen.


Thuisgekomen togen mijn vrouw naar de achtertuin, waar we een hoop takken van de dode lijsterbes zouden zagen. Gezien mijn virtuositeit op de zaag mocht ik deze klus klaren.

Het ging goed, maar ik moest wel boven mijn hoofd werken. Het probleem met de wet van de zwaartekracht is, dat de door het zagen ontstane houtsnippers naar beneden kwamen dwarrelen als een soort houten sneeuw.

Daar ik omhoog moest kijken voor mijn werk, kreeg ik wat van deze houten sneeuw in mijn rechteroog. De natuurlijke reactie is, dat je ogen gaan tranen. Het vuil spoelt er dan uit.  Maar om nieuw houten sneeuw in mijn ogen te voorkomen, zette ik de oranje bril op.

Na een klein uur was de klus geklaard.

De afgezaagde takken vormden een aardige stapel.

Op de takken zat een flinke laag groot dooiermos.

De koolmezen vonden dat zeer interessant.

We aten tussen de middag warm eten. Dat was het meest praktische, daar mijn vrouw vannacht bij haar moeder sliep. Na het middagmaal fietsten we samen naar de volkstuin, waar we wat klussen deden zoals een houten pallet ophalen. Op de terugweg zag ik nog wat paddenstoelen.


Op de Schenksloot vlogen de watervogels op bij mijn nadering.

Op weg naar IJshal De Vliet fietste ik langs fietsenmaker Van Vliet. Door grote drukte is de racefiets morgenochtend pas klaar. Daar gaven de trainers op de 250-meterbaan aan maar liefst 70 kinderen van de IJVL schaatsles. Er werden met het naderende einde van het schaatsseizoen groepsfoto's gemaakt.

Dit was het resultaat van mijn groep.


Tussendoor gaf ik uiterst serieus les met als voornaamste hulpmiddel de gele dobbelsteen. Op de terugweg naar huis reed ik langs de inmiddels drooggelegde landijsbaan van Voorschoten.

De baan was droog, maar dat gold niet voor het weer van vandaag.

Oerend hard

Gisterenavond laat keek in nog even naar de weersverwachting en zag tot mijn verbazing, dat het een graad of 4 zou kunnen gaan vriezen vannacht.

Verder viel het enorme temperatuurverschil tussen Noord- en Zuid-Nederland op. In Zeeland was het bijna 5 graden, in Groningen vroor het ruim 6 graden. Een verschil van maar liefst 11 graden Celsius!
Ik sliep er geen minuut minder om, maar deze temperatuurverdeling zie je eigenlijk deze hele winter terug. We zitten vrijwel constant op de grens tussen koude en warme lucht.

We beleven een onvervalste kwakkelwinter. Nachten met matige vorst wisselden af met middagtemperaturen van 8 graden. Vannacht vroor het ook weer aardig. 

De landijsbaan van Voorschoten, waar ik vanmiddag na het schaatsen met de "Krasse knarren" langs gefietst was op weg naar de volkstuin, lag helemaal dichtgevroren. Maar aangezien het morgen wellicht 10 graden Celsius kan worden, betwijfel ik, of de ijsvloer dat overleeft. De dooi slaat oerend hard toe.

De gevoelstemperatuur lag vanmorgen nog flink wat lager dan hetgeen op dit kaartje is af te lezen.

In Groningen kon in de buurt van Muntendam op wat plassen in de Heemtuin geschaatst worden.

(Foto Erik uit Noordbroek, geplaatst op Weerwoord)
Met de "Krasse knarren" reden we in IJshal De Vliet op een gedweilde ijsvloer met een peloton van 20 schaatsers met nog een veertigtal andere schaatsers.

Beneden ons was een ijshockeyer in zijn eentje oerend hard aan het trainen.

Het ijs was snel, de benen ook, zeker in de eerste serie van 12 rondjes van 250 meter. De laatste 8 rondjes gingen in 34-ers, waarbij een tweetal 34 blank. Dan praat je over ruim 26 kilometer per uur. Kortom, met een gemiddelde leeftijd van ongeveer 70 is dat "Oerend hard".

Ik kan u verzekeren dat Bertus beter overweg kan met zijn Freeskates dan Bertus op zijn Norton en Tinus op zijn BSA. Van de "Krasse knarren" zal "Normaal" niet zo gauw zingen: "Van die lui hoor je nooit meer wat van!"
Daar zorgt hun coördinator wel veur....

Natte sneeuwbuien

Het was vanmiddag niet het meest aangename weer om in te fietsen, maar als trainer wordt je geacht op tijd aanwezig te zijn voor de schaatsles. Zodoende reed ik in de natte sneeuw naar IJshal De Vliet voor de eerste vrijdagtraining van de IJVL van 2026.
Dat deed ik via een omweg. Ik moest nog even iets afgeven bij mijn schoonmoeder. Daar er op geklop op het raam en bellen niet werd gereageerd, deed ik de envelop in de brievenbus.
Ik fietste naar de blauwe brug over de Vliet. De restanten van de sneeuw in het gras waren goed zichtbaar.

Ook het laagje ijs op de landijsbaan van Voorschoten was nog niet helemaal weggesmolten,

Over de Oostvlietweg trapte ik naar IJshal De Vliet toe, waar ik voor de training nog een kwartiertje in kon rijden op de 250-meterbaan. Het was druk op de baan. Vrijwel alle kinderen waren aanwezig, inclusief een groep kinderen van de Buitenschoolse sport. Deze kregen les van Joni Vane, zodat ik mijn eigen groep had. 
Ik begon de les met een serie Steigerungen. Daar zit alles in: langzaam beginnen, hetgeen technisch moeilijk is, versnellen en op topsnelheid schaatsen. Pylonen zorgden voor het speelse element. Eerst een rondje op leunen, daarna alleen in de bocht leunen met links en met rechts, hetgeen een heel andere uitkomst met zich meebrengt. Het komende minderheidskabinet zal dat ook gaan ervaren....

Het biedt plotsklaps ook onverwachtse kansen.

Voor de kinderen ook, want als je een tijdje met een pylon over het ijs schuift, dan komt er een aardige hoeveelheid "sneeuw" meegeschoven.
e
En eerlijk is eerlijk. Vaak hadden de kinderen meer aandacht voor het ijsschaafsel dan voor de trainer.
Desondanks werd het een leuke les met veel vaart. De pylonen konden met een nop erop dienst doen als een Olympische fakkel. En tot slot kon je er mee jongleren. Al schaatsend gooide je de pylon op en ving deze op. Doordat je omhoog kijkt, heb je automatisch druk op de hakken. S.V.P. niet aan de kinderen vertellen....
In de natte sneeuw reed ik in het donker weer naar huis.

Mosklokje

De dag begon ver voor de wekker. Om 4 uur werd ik wakker, maar de slaap kwam niet meer terug. Maar zoals mijn moeder altijd zei: "Al slaap je niet, je rust toch!"
Volkomen uitgerust stapte ik om 7 uur uit bed om een half uur later met Ada te ontbijten.

Om half 9 stapte ik in het ochtendgloren op de fiets naar IJshal De Vliet om met de "Krasse knarren" te gaan schaatsen. Onderweg kon je genieten van de prachtige winterluchten.





Het schaatsen ging als vanouds. Een Diesel moet even op gang komen, maar eenmaal op stoom dendert deze door. De 20 rondjes op kop waren wat dag aangaat illustratief. Ik reed 16 rondjes vlak in 36 seconden, maar een snel groepje had ons al driemaal gelapt. Een vierde keer vond ik te gek, dus we eindigden met driemaal een 35-er en een slotronde van 34,7.
Met een peloton van 15 "Krasse knarren" aangevuld met een vijftal losse schaatsers, die met ons meereden, hadden we trouwens een behoorlijk lang peloton.

Moe maar voldaan na 122 rondjes liep ik naar de trap naar de kantine en zag op het sedumdak deze paddenstoelen staan. Het bleek een mosklokje te zijn. En wij maar denken, dat erop een ijsbaan alleen een chronometer en een bel voor de laatste ronde aanwezig was....

Met een achttal "Krasse knarren" dronken we aan een zéér lange Stammtisch koffie en thee met een oliebol erbij. Meester Prikkebeen prikt de dagen van december op zijn hoed, wij prikten een vorkje.

Ik fietste snel naar huis, waar ik me douchte en om kwart over 12 lunchte ik met mijn vrouw. Om 1 uur had ik op de Oostdwarsgracht een afspraak over "Glibbers op glissen". Ook Rick van Oosterhout kwam naar het pand van Coördesign, waar we keken wat de mogelijkheden waren, naar de oplage en het tijdpad. Eind januari moet er een voorlopige offerte liggen, eind juni moet al het voorwerk klaar zijn, zodat "Glibbers op glissen" eind oktober kan verschijnen.
In de Leidse binnenstad deed ik in een vijftal winkels wat kleine boodschappen, waarna ik via de Oostvlietweg naar huis pedaleerde. Er was weer een mooie zonsondergang.

Een stukje verderop zag ik een mandarijneend.

De zonsondergang was ook mooi te zien op de landijsbaan van Voorschoten.




Het wachten is op een stevige ijsvloer, zodat de watervogels plaats kunnen maken voor ijsvogels....

Lammebrug

Vanmorgen ging ik boodschappen doen op de Boerenmarkt en "De Helianth". Het was heerlijk fietsweer, dus ik was van plan om er een langere tocht van te maken.

Daar afgelopen weekeinde de oude Lammebrug was afgesloten voor alle verkeer en de auto's over de noodbrug over de Vliet heen reden, was ik nieuwsgierig, hoe alles er uit zou zien. Ik had me een fietstocht over de oude route van de Leiden Marathon voorgenomen.

Onlangs kregen we het bericht, dat de start van de marathon verhuist van de Breestraat naar de Koninginnelaan. Zou dat te maken kunnen hebben met het tijdelijk verdwijnen van het Lammeschansplein?
Het antwoord kwam na een korte speurtocht. Allereerst passeerde ik de nieuwe tijdelijke brug over de Trekvliet.



Het Lammeschansplein was voor fietsers hermetisch afgesloten.

Via de spoorbrug trapte ik naar de overzijde van de Vliet.

De Lammebrug was inmiddels van het bewegende deel ontdaan.

Je kon wel onder de fietstunnel door.

Zo stond ik voor voormalig restaurant "Cronesteyn".

Daarnaast lag een zeer brede oprit voor fietsers.


Uiteraard probeerde ik deze uit.


Zo kwam ik vlak bij IJshal De Vliet uit.

Dit was een mooi keerpunt om de Vliet nogmaals over de hoge brug te passeren.

We moeten bij de marathon van mei 2026 al na een kilometer flink aan de slag met de pittigste klim van de dag.

Aan de kant van park "Cronesteyn" werd ook flink gesloopt en gebouwd.




Via Zoeterwoude, waar ik "Krasse knar" Aad Kleijweg tegenkwam, die ook op de fiets aan het trainen was, en langs de Vlietlanden reed ik terug naar de Stevenshof.

Daarbij kwam ik ook langs de landijsbaan van Voorschoten.


Bij de molen in de Stevenshof had ik de halve marathon na 28 kilometer volbracht. Veel kleine uitstapjes tikken toch wel aan.