Rolstoel

Zondag is de Leidse wintertriatlon in en om IJshal De Vliet.

Vandaag was de laatste serieuze test op de 250-meterbaan. Met een groep van 20 "Krasse knarren", waarvan een aantal als een soort werkers van het elfde uur eind februari voor het eerst dit seizoen op de smalle ijzers stonden, begonnen we aan de piramide van 100 rondjes.

Het tempo van het peloton lag voor de herintreders te hoog. Terecht, want het tempo lag ook hoog. In de eerste serie van 8 rondjes passeerde de eerste 34-er al de revue. Er zouden er nog aardig wat volgen. De eerste serie van 16 rondjes bestond er grotendeels uit. 
Als een volleerd stayer was mijn 5 kilometer op kop er eentje met een aflopend schema. De eerste helft in rondjes 36, de tweede in rondjes 35 met aan het slot een 34-er en de slotronde in 33,9.
Wie denkt, dat het niet harder kon, vergist zich deerlijk. De 4 kilometer, die daar op volgde, ging vrijwel uitsluitend in 34-ers met ook nog eens 4 rondjes in de 33. Mijn snelste ronde was 33,5.  Alleen in het midden zaten 2 rondjes 35. Doordat er iemand gevallen was bij het uitgaan van de bocht minderden we daar vaart. Met mijn vorm richting wintertriatlon zit het wel goed.

Dat gold niet voor degene, die gevallen was. Er werd een rolstoel gehaald om deze ongelukkige schaatser veilig af te kunnen voeren. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen, dat er niets gebroken was. Een arts, die ook aan het schaatsen was, had de eerste hulp verleend en de diagnose vastgesteld.

Het tempo ging er toen wat uit bij ons. Het was het tempo, waarin we 2 jaar geleden reden. Na de training dronken we in de kantine koffie en thee, waarna ik naar huis fietste. Toen ik vlak bij huis was werd ik gebeld door de Hardloopwinkel. Mijn bestelde Mizuno hardloopschoenen waren gearriveerd.

Rest verhaal volgt nog!

Mizuno Wove Horizon 09