Een knallende kilometer

Het was gisteren een voor februari warme dag, waarbij vooral de hoge minimumtemperatuur opviel.


Helaas gaan zulke temperaturen in de winter vaak gepaard met neerslag.

Hetgeen dan weer goed is voor de planten, zoals deze sneeuwklokjes.

Gelukkig is IJshal De Vliet overdekt, want daar bracht ik een deel van de middag door. Eerst had ik samen met Max een kinderpartijtje. Toen dat afgelopen was ging ik van de funbaan naar de 250-meterbaan. Daar was het rustig. Ik reed een tijdje met Willem van der Laan, met wie ik op dinsdagavond in de Leidse IJshal heel vaak in hetzelfde treintje reed.

Daarna reed ik het grootste deel solo op de vrij lege baan. Ik kwam tot 91 rondjes, waarmee het totaal op 6210 geregistreerde rondjes in dit schaatsseizoen kwam. Hiermee sta ik fier op kop in het kilometervreterklassement.

Na de gedoseerd gereden kilometers fietste in naar mijn schoonmoeder, waar we met Ada's broers en zussen gezellig aten. Voor en na de maaltijd keek in naar de kilometer van de mannen op de Olympische spelen. Wie de uitslag ziet, zou denken: "Die had ik wel kunnen voorspellen!"
Maar het had heel anders kunnen lopen, als een enorm sterk rijdende Joep Wennemars bij de laatste wissel niet zwaar gehinderd zou zijn. 

Klik hier om de race tegen Lian te bekijken.
Er wordt vaak reclame gemaakt voor kiloknallers, maar dit was een knallende kilometer! Ik ga niet zeggen, dat Wennemars van Jordan Stolz zou hebben gewonnen, maar als je na zo gehinderd te worden vijfde wordt in 1.07.58, dan had je normaliter toch wel op het podium terecht gekomen. Nu was Ning, een andere Chinees, de lachende derde. Wennemars mocht in zijn eentje een kwartier later over rijden, maar dat was natuurlijk een kansloze missie.