Doorstart Flevonice?

Op de site van het NOS was dit bericht te lezen:
"Schaatsbaan Flevonice verkocht"

De schaatsbaan Flevonice bij Biddinghuizen is verkocht. Dat meldt Omroep Flevoland. De nieuwe eigenaar zou nog onderzoeken of de schaatsbaan heropend kan worden. De informatie komt van de vroegere directeur Roel Ketelaar. Wie de nieuwe eigenaar is, wil hij niet zeggen.
Flevonice was met vijf kilometer de langste kunstijsbaan van Nederland. In mei ging het bedrijf failliet, onder meer omdat de bezoekersaantallen tegenvielen. Na sluiting bleek dat er vier jaar lang koelvloeistof was weggelekt uit de baan. Meer dan 150.000 liter was in de bodem terechtgekomen. Een deel daarvan is door de natuur afgebroken. Volgens de gemeente Dronten is er in het ergste geval beperkte schade aan de bodem. Er wordt nog nader onderzoek gedaan naar milieuschade.

De kans op een doorstart is dus gelukkig nog aanwezig. Want het zou zonde zijn, als deze unieke kunstijsbaan zou verdwijnen. Vorig jaar was er al een plan om van de 5 kilometerbaan er een 3 km te maken. Dat levert een besparing van 40% op de energiekosten op, terwijl het gevoel van een toertocht te rijden niet of nauwelijks wordt aangetast. Bij de 5 km maak je een flinke binnenlus, die eruit zal verdwijnen. Het uitzicht op de resterende 3 km is echter afwisselend genoeg voor een heerlijk dagje uit!

Oosterduinloop

De elfde van de elfde om elf uur mogen starten. Dat is een kolfje naar mijn hand.

Eigenlijk had het 11 kilometer moeten zijn, maar met de 8,4 van de Oosterduinloop was ik ook wel tevreden.
Het was prachtig herfstweer: weinig wind, een zonnetje, dat af en toe achter de wolken verdween. De bomen waren getooid in vijftig tinten herfst.
Met Jaap de Gorter was ik afgereisd naar Noordwijkerhout, waar we ons in de kantine van VVSB inschreven voor de 8 km. We noteren 11 november en Jaap de Gorter verscheen in korte broek aan de start. Bij het inlopen kwamen we Henk Grimbergen tegen, die jarenlang in de winkel van De Grim Sport in de Leidse IJshal stond.
Vanaf het startschot begon ik aan een inhaalrace. Ik had meteen het tempo van de door mij gewonnen Swetterhageloop te pakken. Niet dat ik de illusie had om dit huzarenstukje bij de Oosterduinloop te herhalen. Daarvoor liepen er te veel goede lopers mee.
Desondanks hopte ik richting Ruigenhoek van groepje naar groepje en op de terugweg richting Noordwijkerhout van loper naar loper. Hier lag het mooiste deel van het parcours. We liepen over het fietspad langs de Oosterduinse Meer.

Dit riep bij mij herinneringen op aan juni 1975, toen ik met wat andere leden van "Octopus" een fietspuzzeltocht in elkaar zette voor leden van dit jongerenkoor. Mijn herinnering is wat vervaagd, wie er toen hielpen met het uitzetten van de route van Nieuw-Vennep naar Noordwijk en terug, maar ik meen dat Gerda Arends, Joop Beenakker en een van de zusjes Cappendijk hielpen met het op het verkeerde been zetten van de overige koorleden met aanwijzingen als "Ga over en onder de brug door". De brug, waar we net met de Oosterduinloop overheen gelopen waren! Diverse groepjes gingen hiermee de mist in.
Het Oosterduinse Meer werd toen gecreëerd middels zandzuigers. Bij het uitzetten van de route waren we er achter gekomen, dat we dit parcours niet in de puzzeltocht op konden nemen, daar we hier hele einden moesten lopen met de fiets in de hand.
Een week later was de fietspuzzeltocht, een dag later werd ik opgenomen in het Elizabeth-Ziekenhuis in Haarlem, waar ik weer een dag later werd geopereerd aan mijn kaken. Er volgden 6 weken vloeibaar voedsel.
Het lopen over asfalt ging me heel wat beter af dan het lopen met de fiets in de hand door het mulle zand destijds. Ik liep in gestrekte draf op Noordwijkerhout af.

In 39.00 passeerde ik bij de voetbalvelden van VVSB als 21e man de finish, waarmee ik Henk Grimbergen een halve minuut achter me liet. Jaap de Gorter perste er een kleine minuut later nog een heuse eindsprint uit.

In de kantine namen we nog een koffie en een warme chocolademelk, voordat we weer op huis aan reden, waar we konden zien, dat IJVL-voorzitter Sjaak Stuijt een toespraak voor kan gaan bereiden vanwege de dubbelslag van Kjeld Nuis op het Nederlands kampioenschap schaatsen in Heerenveen.

De Hagedis

Er was vrijdagavond een poot van Ada's leesbril afgebroken. We hadden nog steeds 2 bonnen liggen van Saton, de hoofdsponsor van de Halve marathon van Katwijk voor een gratis ogentest. We fietsten er om een uur of 9 naar toe. De test was uitgebreider dan we dachten. Ongeveer 3 kwartier per persoon.
Ada ging als eerste, daar zij om 10 uur een afspraak had staan. Om kwart voor 11 was ik ook klaar en kon ik naar "De Helianth" fietsen voor het inslaan van een voorraad voedsel. Bepakt en bezakt fietste ik op huis aan, waarna ik in de wijk nog wat boodschappen deed.
Na me gedoucht te hebben lunchte ik vrij snel, daar Ada en ik de trein naar Rotterdam moesten halen. We zouden op bezoek gaan bij Ike. Het was rustig herfstweer, dus we besloten vanaf Rotterdam Centraal naar haar huis te wandelen. Een half uur later waren we er.
Vanaf de bovenetage had je een prachtig uitzicht over de vele herfsttinten van de bomen in de omgeving. Om 5 uur moesten we al weer gaan, daar we een afspraak hadden in Den Haag. We zouden gaan eten in "De Hagedis", een vegetarisch restaurant.
De tramrit in Rotterdam en de treinreis naar Holland Spoor verliepen redelijk vlot, maar in de Residentie liep het spaak. We zouden met tram 11 naar Scheveningen reizen. Volgens het schema reed deze iedere 10 minuten. Het duurde echter een half uur, voordat lijn 11 verscheen.
Wat dat aangaat heeft het wel wat weg van de Elfstedentocht. Daar moet je ook altijd langer op wachten dan je lief is.

Toen we eindelijk bij Jan Koopmans waren, konden we meteen op de fiets stappen om naar "De Hagedis" te trappen. Met zijn vieren op 3 fietsen reden we naar "De Hagedis" toe, waar we met zijn zessen aan tafel zaten. Coby en Martin Schouten en Saskia, een nicht van international Urby Emanuelson, maakten de eetclub compleet.

De heren begonnen met Gerardus Kloosterbier. Het zou een gezegende avond worden.

En een gezellige. De lachsalvo's klonken af en toe luid en duidelijk door de hoge ruimte van het oude klaslokaal. Vooral toen Jan in een lange zin de woorden "toilet" en "instructies" gebruikte, was het een simpel intikkertje: "Hangen er op het toilet instructies?"
Om een uur of 11 zaten we op de fiets richting Laan van Meerdervoort, waar Ada en ik de tram naar Den Haag CS namen. Vanaf de Vink wandelden we naar huis. We hadden heerlijk gegeten in "De Hagedis" en het was een gezellige avond. Voor herhaling vatbaar heet zoiets.

Aanleg

Op het eerste oog was het een vrijdag als alle andere in het schaatsseizoen. 's Ochtends om half 9 op de fiets stappen, werken tot 2 uur, naar huis fietsen, me omkleden, wat eten en drinken en naar de Leidse IJshal fietsen om 2 uur achter elkaar schaatsles te gaan geven.
Toch was het een beetje anders.
Allereerst fietste Ana met mij mee naar Katwijk, waar deze Spaanse snelspreker kon struikelen over de ingewikkelde Nederlandse zinsconstructies.

Daarnaast was onze oudste dochter 29 jaar geworden. Voor mij was de dag waarop ik vader werd de mooiste dag van mijn leven. Dat gold niet bepaald voor Alfred Heineken, die die dag ontvoerd werd door Willem Holleeder en consorten.

Dat ging toen aardig langs me heen. Ik had het al druk genoeg met luiers verschonen en leren om een kind in bad te doen!
Als ik op deze bijzondere dag op Witte Rozenstraat 58a terugblik, dan lijkt het inderdaad, of de tijd vliegt.

Op de geboortedag van je kind maak je je allerlei voorstellingen, hoe het leven van je kind zou kunnen verlopen, waarbij één ding absoluut zeker is: het gaat altijd anders, dan je denkt. Je weet immers niet, waar je kind aanleg voor heeft.
Dat heb je als trainer ook altijd aan het begin van het seizoen. Je krijgt een groep nieuwe kinderen voor je neus, waarbij er altijd een paar opvallen, die aanleg hebben voor schaatsen. En je hoeft geen neus voor talent te hebben om te zien, dat Kiek, een klein meisje, eruit springt.

Geen wonder. Haar vader is de eerste wereldkampioen afstanden op de 1500 meter: Jeroen Straathof.
Een uur later gaf ik schaatsles voor de IJVL. Een meisje uit mijn groep had haar zusje van 5 meegenomen. Nynke heeft aanleg. Ze schaatste zo een uur mee.
Net als Ike destijds. Waarbij ik om alle Indianenverhalen de kop in te drukken, wel een onderscheid wil maken: aanleg is iets heel anders dan talent!

Verreweg de meeste muzikanten hebben een perfect gevoel voor timing

Het was onmiskenbaar. Wim van Huis was weer terug.

Met de rust was het bij de "Krasse knarren" gedaan, want de gitarist van "The Shoes" heeft een gezellige drukte om zich heen.

Wim was net terug uit Spanje, waar hij samen met Jan Versteegen een maand rondgereisd had. Tijdens de piramide van 5 tot en met 25 rondjes en weer terug viel hij met zijn neus in de boter. Nauwelijks ingereden mocht hij meteen 5 rondjes op kop rijden.
Het was, ondanks de afwezigheid van een hoop vaste "Krasse knarren", toch nog redelijk druk. We reden rond met een man of 15, waaronder Albert, een jonge shorttracker.
Ook Peter Witteman was weer van de partij. Je ziet hem wekelijks vooruit gaan. Verder was het ook drukker op de baan dan de afgelopen weken. Jeen de Boer zag ik dit seizoen ook weer voor het eerst.
Na afloop kwam in de kantine eindelijk het grote moment, waarop ik me al een half jaar op had lopen verheugen. Ik mocht Wim van Huis een exemplaar overhandigen van "De Elfsteden toch gereden" met als opdracht: "Voor Wim, Verreweg de meeste muzikanten hebben een perfect gevoel voor timing."

Want met die timing ging het grandioos mis dit jaar. Terwijl heel Nederland op de schaatsen stond, zat deze natuurijsliefhebber....in Vietnam.

Maar beste natuurijsliefhebbers, er gloort weer hoop voor de komende winter.

Wim is voornemens om in januari of februari een Nijlcruise te gaan maken.

Ik geef het wel door, wanneer het zo ver is. Dan kunnen jullie er alvast rekening mee houden, wanneer we weer op poldersloten en plassen kunnen gaan schaatsen.
En terwijl Wim zich dan in het land van de farao's zit te verbijten, scheer ik lekker met zijn broer Frits over spiegelgladde ijsvlakten....

De Vink en Het Kompas

De aanhef klinkt als de titel van een sprookje. En dat was het ook een beetje. Vanmiddag was de officiële opening van de basisscholen "De Vink" en "Het Kompas". Het is een prachtig gebouw geworden.
De laatste keer, dat ik bij de officiële opening van een gebouw was, is ruim anderhalf jaar geleden, toen het culturele centrum met bibliotheek, schouwburg, poppodium en muziekschool in Hoofddorp geopend werd.
Voor de voorlaatste keer moet ik terug naar 1981, toen koningin Beatrix de bibliotheek aan de Nieuwstraat in Leiden kwam openen.

Na de toespraken volgde een muzikaal intermezzo met een een tekst op "I like the flowers", dat gezongen werd door de teams van "De Vink" en "Het Kompas".

Het leerlingenorkest met Ada als dirigent begeleidde dit gelegenheidskoor, waarna burgemeester en wethouder het schoolgebouw officieel openden.

De gymzaal van het scholencomplex kreeg de naam Frans de Vettezaal. Deze gymnastiekleraar, die vanaf 1977 als vakleerkracht in Noord-Hofland actief was, organiseerde tal van sportdagen in de gemeente Voorschoten. Een paar jaar geleden is hij aan een hartstilstand gestorven.
Na de toespraken kon iedereen de panden gaan bezichtigen. Ik pakte mijn fiets en reed naar de Pelikaanstraat in Leiden, waar dit ritje van nog geen 5 km mij € 140,- opleverde.
Dat klinkt heel sprookjesachtig, maar de werkelijkheid was iets prozaïscher: ik kreeg dat bedrag bij Bokstijn terug, daar ik de gehuurde elektrische balonnenpomp bij hen inleverde.

Er waren twee balonnenbogen gemaakt, die bij de ingangen van beide scholen geplaatst waren. Over een rode loper wandelde je over het plein op deze kleurige boog af. Er waren in totaal 800 ballonnen verwerkt in de decoraties.
Om half 5 was ik weer terug op "Het Kompas". Ana stond hier op de uitkijk of Ada's ouders er al aankwamen. Mijn schoonouders kwamen vlak na mij aan, waarna Ada ons rondleidde door het schitterende gebouw.
Om kwart over 6 fietste Ana en ik naar huis, terwijl Ada nog wat afrondde op school. Wat dat aangaat nodigt het prachtige schoolgebouw uit tot de slotzin van menig sprookje: "En ze werkten nog lang en gelukkig!"

Plakken

Zondagmorgen kwam, nog nagenietend van de gezellige Hobbitreünie, aan het ontbijt bij Bas en Nel Theo Hoogkamer ter sprake. Deze klasgenoot van de Sint-Jozefschool vormde in de jaren '70 met Adriaan Müller het clownsduo "Knip en Plak", dat bij het Midwinterfestival ook regelmatig als pauzeprogramma of openingsact optrad.

Gisterenavond kreeg ik vooral met Plak te maken. Het was druk bij binnenkomst in de Leidse IJshal. Een studentenvereniging kwam schaatsen. Een stuk of 40 aankomende medici stond te wachten tot zij, net als de "stamgasten", de gladde ijsvloer mochten betreden.
In het begin moesten we rustig rijden, doordat er telkens kleine groepjes medische studenten de buitenbaan overstaken op weg naar de binnenbaan, maar na een minuut of 10 konden we gas gaan geven.
Door toevallige omstandigheden kwam ik telkens op de tweede of derde plek in het snelle peloton. Ik voelde me net Joop Zoetemelk, die de naam had een wieltjesplakker te zijn: weinig op kop rijden en vooral profiteren van de tempobeul op kop.

Technisch liep het behoorlijk goed. De bijhaal begint langzamerhand geautomatiseerd te raken. Doordat ik constant in het voorste gelid meereed, had ik wel profijt van de luwte, maar had ik geen last van het harmonicarijden achterin het snelle peloton.
Alleen Mart Moraal en Wierd Wagenmakers dubbelden ons een paar keer, maar voor de rest werden we niet of nauwelijks ingehaald.
Om even over 9 kreeg ik van Hans den Outer, die zeker 20 minuten kopwerk gedaan had, een hand met de woorden: "Aan jou de eer." Na ruim 3 kwartier schaatsen kwam ik op kop en kon ik het hoge tempo goed volhouden.
Na afloop nam ik in de kantine een afzakkertje met Henk en Hans. Waar wij vorige week dachten, dat Henk gehecht moest worden, viel het mee: de wond bij zijn wenkbrauw werd geplakt. Dat past wel bij hem, want in de kantine blijft hij regelmatig plakken.
Zelf kan ik er ook wat van, hetgeen ik meteen nadat Henk en Hans naar huis waren gegaan bewees. Het bestuur van de IJshal kwam net uit de vergaderkamer en nam nog een drankje. Zodoende bleef ik ook nog even plakken.
De inmiddels traditionele 1000 rondjes van Leiden kwam ook nog even ter sprake. Uiteraard doe ik er weer aan mee.

Bij deze roep ik alle schaatsliefhebbers, die mijn blog lezen op, om mee te doen, individueel of in teamverband. Ik benut dus de mogelijkheid om het affiche virtueel te plakken.