Onze nicht

Afgelopen zondag kwam het bij mijn schoonouders al ter sprake. Onze nicht Camilla zou het wel leuk vinden om een keer mee te doen bij de schaatsen in de Voorjaarsvakantie. Ze logeerde bij opa en oma, dus dat was te regelen.

Ada haalde met Ana als chauffeur onze nicht op, terwijl ik naar de Leidse IJshal fietste.
Voordat ik het ijs op stapte hoorde ik, dat Karel de Jong, die bij het meubilair van de Leidse IJshal behoorde, was overleden. Karel, rust in vrede.
Op de binnenbaan gaf ik, net als maandag, samen met Jacob, les aan 15 kinderen. Het was dus een wat grotere groep dan op de wasdag, hetgeen wel klopte. Er waren nu 138 kinderen tegen 110 op maandag.

Camilla kreeg in het vak naast mij schaatsles van een paar kunstschaatsters. Af en toe wierp ik een steelse blik op dat vak, waarbij ik kon concluderen, dat ze het prima naar haar zin had.

Maar dat was niet mijn verantwoordelijkheid. Mijn verantwoordelijkheid was om de groep kinderen, die ik les mocht geven, zo goed mogelijk te leren schaatsen op een zo leuk mogelijke manier. Speels dus. Om beurten gaven Jacob en ik wat oefeningen, zodat het een gevarieerde les werd.

En dat alles onder toeziend oog van Ada, die rustig rondjes reed op de buitenbaan.

Er was tegen het eind van de les wat consternatie, toen één van de trainers onderuit ging en letterlijk op zijn achterhoofd viel. Domme pech, die iedere schaatser kan overkomen. Vanuit stilstand val je vaak het hardst! En dat was hier het geval. Met een paar andere trainers werd de pechvogel naar de kant van de baan gebracht, met vermoedelijk een lichte hersenschudding.

Ik hielp bij het zoeken van zijn schoenen, die uiteindelijk bij de ijshockeydoelen bleken te staan. Dat is het grote voordeel van de kluunschaatsen: je klikt ze makkelijk af en aan, zodat je niet op de matten hoeft te klûnen en toch weer makkelijk weg kunt schaatsen.
Nadat de lopende patiënt door zijn vrouw was opgehaald, begaf ik me naar de kantine, waar ik onder het genot van een chocolademelk met slagroom nog een tijd met Ruud Vermeulen praatte. Over één ding waren we het roerend eens. Je moet van het natuurijs profiteren als het er is!

Kaboutersprookjes

Door een achillespeesblessure aan het begin van het schaatsseizoen heb ik vanaf oktober bijna alleen nog maar op mijn kluunschaatsen gereden. De paar keer, dat ik mijn klapschaatsen weer onderbond, waren geen onverdeeld genoegen. Dit werd dus, met dank aan Martin Langbroek, de bedenker van de term, het jaar van de kabouterschaatsen.

Gisterenavond was hij ook in de Leidse IJshal, net als behoorlijk wat andere schaatsers. Het was dan ook voorjaarsvakantie en met winters aandoende temperaturen rond het vriespunt was een aardig peloton afgereisd naar de Vondellaan.
Na eerst een minuut of 10 op techniek ingereden te hebben, ging ik mee met een groep snellere rijders, die een paar rondjes wilden pakken op het door Martien Wijnands aangevoerde peloton. De eerste 2 rondjes pakken kon ik mee, maar bij het voor de derde maal inhalen moest ik afremmen, doordat een nieuwkomer in de Leidse IJshal te ver naar buiten kwam bij het uitrijden van de bocht. Het peloton schoof ook op naar rechts, zodat ik er niet meer langs kon. Toen dat weer wel kon was er een gat van minimaal 10 meter en op de door Mart Moraal aangevoerde snelste groep rijd ik dat niet meer dicht.
Geen nood: ik reed gewoon een minuut of 10 op kop van de tweede groep, waarna ik afgelost werd door Hans den Outer. Zo dubbelden we het eveneens flink doorkachelende peloton toch nog een keer of wat.
Na een korte pauze aan de staart van het peloton begon ik met een groep in mijn kielzog weer aan de inhaalrace.

Na een uur flink doorschaatsen reed ik eventjes rustig met Martin Langbroek. Wijzend op de kabouterschaatsen, waarmee ik dit seizoen technisch een flinke sprong voorwaarts had gemaakt, zei ik: "Het lijkt wel een kaboutersprookje!"

En u weet uiteraard, hoe dat in een sprookjesboek eindigt. De slotzin luidt steevast: "En ze schaatsten nog lang en gelukkig!"

Voorjaarsvakantie

Zoals iedere schoolvakantie met de R in de maand, was ook in deze voorjaarsvakantie elke morgen voor kinderen tot 14 jaar de gelegenheid om schaatsles te komen nemen. Er waren op deze maandagmorgen 110 kinderen naar de Leidse IJshal afgereisd om van deze mogelijkheid gebruik te maken.
Nu heb ik een naam opgebouwd met het geven van valoefeningen.

Iets, waar veel volwassen best veel moeite mee hebben, met als resultaat, dat ze bij een val op het ijs veel sneller een blessure oplopen. Ze proberen krampachtig de val te voorkomen, waardoor ze juist ongelukkig terecht komen.

Voordat ik een stuk of 10 kinderen op deze eerste schaatsles in de Krokusvakantie inwijdde in de beginselen van de edele schaatssport, gaf ik één van de trainsters les in vallen.

Uiteraard kwamen de valoefeningen ook in mijn reguliere les terug, evenals de zijwaartse afzet, de start, de slalom en het diep zitten. Naast dit serieuze deel van de schaatsles waren er natuurlijk ook de speelse elementen in de vorm van o.a. "Witte zwanen, zwarte zwanen", "De boom,die wordt hoe langer hoe dikker" en tweelingtikkertje.

Na afloop van de les had ik een afspraak met iemand van Calibris. Monica van Rijn volgt een opleiding op het gebied van sport en spel. Nu geeft ze iedere vrijdagmiddag tegelijk met mij schaatstraining op de binnenbaan van de Leidse IJshal. Dat doet ze al 3 jaar en ze doet het heel goed.
Om deze schaatslessen als stage op te mogen geven, moet de IJVL erkend worden als leerbedrijf. Over deze erkenning gaat Calibris. Na het doorwerken van een dikke map gaat het helemaal goedkomen met de IJVL als stageplek.
Toen ik om half 12 naar huis fietste, zorgde het lenteweer ervoor, dat de naam voorjaarsvakantie goed gekozen bleek.
Vandaag wel....

Winterbiatlon

Zoals ieder jaar organiseert de IJVL ook dit jaar weer een winterbiatlon in en om de Leidse IJshal. Op zondag 24 maart is deze feestelijke finale van schaatsseizoen 2012-2013. Het leuke is, dat er voor elk wat wils is.
De winterbiatlon, de naam zegt het al, bestaat uit 2 onderdelen: hardlopen en schaatsen. De hele biatlon is 10 km hardlopen en daarna 20 km schaatsen. Maar er is ook een halve biatlon met vanzelfsprekend de halve afstanden.
Om het voor iedere redelijk getrainde sporter mogelijk te maken om deel te nemen, is het ook nog eens mogelijk om de hele of de halve winterbiatlon in estafettevorm af te leggen als duo.

Kun je goed schaatsen, maar ben je niet zo'n loper? Zoek dan in je kennissenkring naar iemand, die graag rent. De Voorschotenloop is een week eerder, dus er zijn voldoende lopers beschikbaar.
Omgekeerd: hou je van hardlopen, maar vind je je schaatstechniek onder de maat? Er zijn genoeg schaatsers, die met jou een duo willen vormen, want gedeelde vreugde is dubbele vreugde.
Meld je dus snel aan voor deze gezellige afsluiting van het schaatsseizoen via www.ijvl.nl.
Dat geldt trouwens ook voor de jeugd van 9 tot en met 13 jaar, die mee kunnen doen aan de Jeugdbiatlon van 1,8 km hardlopen en 3 km schaatsen. Want jong geleerd is oud gedaan.

Paulus

Grote gebeurtenissen werpen hun schaduwen ver vooruit. Deze week kondigde Paus Benedictus XVI zijn aftreden aan. Voor de eerste keer in 700 jaar sterft een Paus niet in het harnas, maar stapt hij vrijwillig van zijn troon.

Voor velen kwam de aankondiging van het aftreden als een donderslag bij heldere hemel.

En dan krijg je meteen de speculaties over de opvolger. Welnu, ik kan u een geheim verklappen: deze komt uit Nederland. De vorige Paus kwam uit Polen, de huidige uit Duitsland, dus als we deze lijn doortrekken, komen we onvermijdelijk in Nederland uit.
Van een vriend van me kreeg ik alvast een verhuisbericht:
Vrienden,

Ik moet jullie mededelen dat ik binnenkort ga verhuizen naar Rome.
Hoewel het voor jullie wellicht een complete verrassing zal zijn, zat het er voor mij al heel lang aan te komen en heb ik me er dus volledig op voor kunnen bereiden.
De reden waarom ik ga verhuizen: Ik word namelijk Paus!
Ik zal het jullie proberen uit leggen:
Wie wordt er Paus? Dat is de beste onder de kardinalen.
En wie wordt er kardinaal? De beste onder de bisschoppen.
En wie wordt er bisschop? Dat is de beste onder de dekens.
En wie is er het beste onder de dekens ?
OK, nu snap je het………..

Jullie hebben mijn zegen,
Paus Bas de 22e.

Inderdaad kan ik volmondig beamen, dat Bas hoge ogen gooit. Hij is inderdaad de beste onder de dekens. Eenieder, die wel eens geprobeerd heeft om Bas Warnink 's nachts wakker te maken, zal direct toegeven, dat dit schier onmogelijk is.
Maar er is nog een tweede serieuze kandidaat. Want wie komen er in aanmerking om verkozen te worden tot Paus? Iedere ongetrouwde katholieke man van onbesproken gedrag.
Zeer dicht bij de Duitse grens ligt in Noord-Limburg Ysselsteyn. Na een drietal scherpslijpers op de troon in het Vaticaan, is de tijd nu daar voor een gemoedelijke lichtvoetige Limburger. Als enige schaatser van onze groep was Jos Drabbels tijdens onze Zelfstedentocht van vorig jaar niet één keer onderuit gegaan, een prestatie van formaat op zeer slecht ijs in het donker!

Nu wil ik wel een kleine nuance aanbrengen bij zijn Limburgse gemoedelijkheid. Jos is een scherpslijper als het nodig is: van hem heb ik de fijne kneepjes van de kunst van het schaatsenslijpen geleerd!
Daar Jos vandaag jarig is, bracht ik hem al hardlopend een paar biertjes.

Een Gulpener Ur Pilsner, zeer Limburgs, en eentje, die past bij zijn nieuw functie op de stoel van Petrus en Paulus: Paulus bier.

Want met de keuze voor Jos Drabbels als Paus heeft de Katholieke kerk een machtig propagandamiddel in huis. Het zal voor Jos niet mogelijk zijn, om zich voor Nederland te plaatsen voor de Olympische Winterspelen in Sotsji in 2014, maar als kampioen van Vaticaanstad kan hij zo afreizen naar de badplaats aan de Zwarte Zee. Een Paus als deelnemer aan het grootste sportevenement ter wereld: wie had dat ooit kunnen denken?
Via het huis van Jos liep ik onder een heerlijk zonnetje naar het Valkenburgse meer om via de volkstuin, waar Siebe en Ana druk aan het werk waren, op huis aan, waar ik de 5 km van de vrouwen in Hamar bekeek, daarna douchte om verkwikt naar de 10 km van de mannen te kijken, waar Sven Kramer de Belg Bart Swings slechts 5 honderdste van een seconde voor wist te blijven.
Voor video: KLIK HIER!
De troon van de Paus is vacant, die van Sven nog niet, maar er komen geduchte concurrenten aan.
Ondertussen had ik heerlijk 10 km hard gelopen onder gezegende weersomstandigheden.

Maar dat is niet zo moeilijk, als 2 vrienden in de race zijn voor het plaatsnemen op de stoel van Petrus en Paulus....

Vrijwillig aangewezen

Het was een zaterdag, waarop ik niet veel thuis zou zijn. Om te beginnen moest ik vanmorgen werken in de bibliotheek van Rijnsburg. Het was één van de laatste keren, want over een maand gaat de bibliotheek verhuizen naar het oude gemeentehuis.
Om kwart over 1 fietste ik naar Leiden, waar om 2 uur de repetitie van "Cry of the Earth" begon onder leiding van de net opa geworden Wim de Ru. Het "Requiem" van Bob Chilcott voor de pauze ging best aardig, maar ik had het idee, dat componist Tony Biggin iets heel anders voor ogen had, toen hij "Cry of the Earth" op papier zette dan hetgeen wij bij deze repetitie voortbrachten: "In ieder geval eindigden jullie allemaal wel op de juiste toon!"
Maar gelukkig had Wim de Ru voor het slot van de repetitie een gedeelte uitgezocht, dat wel goed liep. Zodoende kon ik tegen mijn buurman zeggen: "We lijken wel Duitsers. Die komen ook altijd in de laatste minuut terug!"

Om 5 uur waren Ada en ik weer thuis, waar ik me omkleedde en heel sociaal onder het eten van de boerenkoolstamppot naar de 5km op het WK in Hamar keek met een ongenaakbare Sven Kramer. Vooral de tweekamp tussen Bart Swings en Sverre Lunde Pedersen was er eentje van grote schoonheid.
Voor video: KLIK HIER!
Meteen na het eten zat ik alweer op de fiets naar de Leidse IJshal, waar ik Carl Flaman mocht vervangen. Een paar weken terug had ik een mailtje van Jaap de Gorter ontvangen met de indeling voor de zaterdagen voor februari. Ik wist van niets, maar een mailtje naar Hen van den Haak, of ik een mailtje gemist had bracht meer duidelijkheid. Na een training in Haarlem had men onderling de avonden verdeeld en ik was dus vrijwillig aangewezen.
Zo erg is dat niet, dus om 7 uur reed ik met Hen met een groep van zo'n 12 IJVL-ers temidden van een grotere groep Katwijkse schaatsers. Hen had een oplopend schema opgesteld met de afstanden van de grote en de kleine vierkamp van het WK. De snelle groep zou het schema doen met de 10 km erin, de langzamere groep onder mijn leiding de kleine vierkamp. Aan het slot deed ik nog een serie van 5, 4, 3, 2 en 1 ronde met 1 rondje rust tussendoor. Al met al kwamen we zo toch nog uit op zo'n 100 rondjes oftewel 20 km. "Mijn" groep verliet dan ook moe maar voldaan de ijsbaan. En dan heb je het als vrijwillig aangewezen trainer goed gedaan.

Mini-Elfstedentochten

De ene dag is de andere niet. Vooral niet in het wisselvallige klimaat van Nederland. Waar ik vanmiddag met weer, dat meer aan de lente deed denken dan aan de winter naar huis fietste, was het gisteren totaal anders. Op weg naar mijn werk had ik bij de passage van het dooifront alle soorten neerslag op mijn hoofd gehad: sneeuw, natte sneeuw, hagel en regen.
Waar gestrooid was, waren de wegen en fietspaden goed begaanbaar, maar elders was het behoorlijk glad, met name op de stoep.

Zodoende ben ik gisterenmiddag een uur bezig geweest om voor de veiligheid van onze klanten het trottoir voor de bibliotheek vrij te maken van de aangekoekte laag van aangetrapte sneeuw en ijzel. Denk dus niet, dat ik een taakstraf had!
Alleen het idee al....
De schaatslessen vandaag waren ook bepaald geen straf. Het was vanmiddag alweer de laatste les voor de buitenschoolse sport. Als afsluiting hadden we een Mini-Elfstedentocht op de binnenbaan.

Om de 3 ronden mochten de kinderen een stempel halen.





Met rode konen van de inspanning reden zij hun rondjes, waarna zij aan het eind van de training, naast de volle stempelkaart, een certificaat van deelname aan deze door de gemeenten Leiden en Voorschoten georganiseerde schaatscursus.


De mooie foto's van de Mini-Elfstedentocht zijn gemaakt door Barbra Verbij, de moeder van Dirkje, één van de enthousiaste kinderen uit mijn trainingsgroep van de buitenschoolse sport.

Wie nog een professionele fotografe zoekt....
Dankzij een slimme ingeving van mij hadden de schaatstrainers en de dweiler het makkelijk. Het parcours op de binnenbaan bleef staan en de kinderen van de IJVL konden ook heel veel rondjes maken voor hun Mini-Elfstedentocht.
Om kwart over 6 ruimden we gezamenlijk alles weg, waarna Joost Wösten de hele groep nog een paar keer liet starten, voordat we de les afsloten met "Schipper mag ik overvaren".
Dat overvaren kon vandaag weer in de meeste ondiepe sloten, waar de twee cm ijs van gisterenmorgen goeddeels is weggesmolten. Maar wie weet: vanaf woensdag zien de weerkaarten er weer behoorlijk winters uit!

Voor een Elfstedentocht is het veel te laat in het seizoen, maar met een beetje geluk komen we wellicht toch nog even op natuurijs. Dan kunnen we daar onze Mini-Elfstedentocht rijden.