De herrijzenis van het Spaanse schaatsen

In de tijd van Eric Heiden was hij wereldberoemd in Nederland en Noorwegen. De Spaanse schaatser Antonio Gomez.

Dit seizoen is er een nieuwe Spanjaard, die furore maakt op de smalle ijzers: Nil Llop Izquierdo.
Goed voorbeeld doet goed volgen.

Gisterenmiddag had ik zelf al het goede voorbeeld gegeven door eventjes op de Schenksloot te gaan schaatsen met een huis vol visite....

Het had vannacht matig gevroren.

Aan de grond vroor het nog harder.

Na het ontbijt wandelden we om 10 uur naar de Schenksloot toe, waar we onze ijzers onderbonden en ons op het zwarte ijs begaven. 

Siebe en Ana zorgden ook op natuurijs voor de herrijzenis van het Spaanse schaatsen.

We konden ruim 500 meter zuidwaarts schaatsen, waar een groot wak verhinderde, dat we verder konden rijden.

Siebe had de afstand met zijn mobieltje opgemeten. Het aantal keren, dat we heen en weer reden, hebben we niet geteld.

Maar we genoten er met volle teugen van. Ook andere inwoners van de Stevenshof trouwens.

De molen van de Stevenshof was het andere keerpunt.

Zo bezien was het toch een soort Molentocht.
Ana en Ada hadden het ijs al eerder verlaten. Met Siebe schaatste ik tot een uur of 1 door.

Na thuis warme chocolade gedronken te hebben en een kop erwtensoep te hebben gegeten, gingen de andere drie een winterwandeling maken in de weilanden, die nu dankzij het ijs bereikbaar waren. Ik trok mijn schaatsen weer aan in de buurt van de molen.

Tegen de voorspellingen in bleef het de hele middag licht vriezen.

Het decemberwintertje pakte beter uit dan verwacht.

Zodoende kon ik nog een uur lang genieten op de Schenksloot van het zwarte ijs tussen de berijpte weilanden.

Voor 2022 was het de laatste kans op schaatsen op natuurijs.

Schenksloot

Het was een zaterdag met een koude start.

Bij het krieken van de dag vroor het bijna 5 graden, de grens van matige vorst.

Desondanks zag het er naar uit, dat ik vandaag niet op natuurijs zou kunnen schaatsen. Onze oudste kleinzoon was een nachtje blijven logeren en het hele gezin zou vanmiddag bijeen zijn. Vanmorgen deed ik de gebruikelijke boodschappen bij "De Helianth" en bij thuiskomst wandelde ik naar station De Vink, vanwaar ik de trein naar Leiden Centraal nam, waar ik de fiets van Ada ophaalde. Door de onverwachtse logeerpartij was deze in de stationsstalling blijven staan.

Op de terugweg haalde ik nog wat boodschappen bij "De Stevensbloem". Het dooide inmiddels lichtjes.
Daar het bezoek over een half uur zou kunnen komen, legde ik me er bij neer, dat ik vandaag niet zou kunnen schaatsen op natuurijs.

Maar met 2 leuke dagen op de ijsbaan van Warmond had ik er vrede mee.

Om een uur of 2 was iedereen er en brachten we een paar uur gezellig met een natje en een droogje door. Toen de meesten een ommetje wilden maken, bood opa aan om op zijn jongste kleinzoon te passen. Als je ziet, hoe snel kinderen in de eerste levensjaren groeien, dan is het geen straf om dit stukje van hun ontwikkeling mee te pakken.

Het begon te schemeren, toen de anderen met een frisse neus terugkwamen. En met het verhaal, dat er op de Schenksloot geschaatst werd.

Ik haalde mijn schaatsen tevoorschijn en wandelde er naar toe. Er was niemand, toen ik aankwam, maar er kwam net een kunstschaatsster, die ook het ijs op wilde.

In de schemering in je eentje gaan schaatsen is niet zo'n slim idee, maar met een ander op het ijs durfde ik wel wat baantjes te trekken op het zwarte ijs. Daarbij werd ik op de foto gezet op de Schenksloot.


Ik schaatste over het nieuwe aquaduct van de Rijnlandroute.


Op de valreep kon ik toch nog genieten van schaatsen op natuurijs op de Schenksloot.

Mini-Elfstedentochten

Het had gisterenavond geijzeld. De straten waren dan ook spekglad, toen ik vanmorgen om half 7 in de vrieskou op de fiets stapte,

Vooral aan de grond daalde het kwik hard.

Dat deed ik niet, toen ik naar Leiden Centraal fietste. Sterker nog, teneinde een val met de fiets te voorkomen, waren er een paar plekken, waar ik veiligheidshalve maar een stukje ging wandelen.
Een trein later dan gepland reisde ik naar Rotterdam.

Ik kon mijn oudste kleinzoon uitzwaaien, terwijl ik op de jongste paste. Het was een gezellige ochtend met de 14 maande oude jongen. Met een bal spelen, boekjes voorlezen en zingen. Halverwege de ochtend viel hij in opa's armen in slaap. Opa ging op de bank liggen en was ook vertrokken. Vroege vogels zijn voor de poes.

Na de lunch kwam Ada me aflossen. Om 2 uur zat ik op de fiets om over minder glibberige fietspaden naar Rotterdam Centraal te rijden.

Om half 4 was ik bij de Leidse IJshal, waar vandaag de laatste les van de Buitenschoolse sport was. Traditioneel is dit de Mini-Elfstedentocht. Daar de IJVL daarna op dezelfde buitenbaan reed, lieten we het parcours maar staan. 

Het gebruikelijke beeld van de Mini-Elfstedentochten werd herhaald. Enthousiaste kinderen met steeds rodere konen en steeds meer stempels op hun stempelkaart. Het grote verschil zat hem in het slot.

Bij de Buitenschoolse sport kregen de kinderen hun schaatscertificaat, bij de IJVL mochten ze helpen met het opruimen van de hindernissen. Verschil moet er zijn.

Daar de Warmondse IJsclub na de IJVL op de gedweilde buitenbaan ging schaatsen, kon ik de vergeten helm meegeven. Van hen hoorde ik, dat de natuurijsbaan vandaag gesloten was, maar zaterdagmorgen weer open gaat.

De vergeten helm

Vanmiddag haalde ik mijn zoon op bij station De Vink en wandelde met hem naar huis, waarna ik meteen doorreed naar de Leidse IJshal, waar ik een groep zou begeleiden bij het Bavarian curling. Het was het slot van een prachtige natuurijsdag, die eindigde in dooi en op de terugweg reed ik zelfs in de regen naar huis.

De dag kende een koude start. Het had matig gevroren.

Vooral op klomphoogte was het behoorlijk koud.

Na het ontbijt fietste ik met mijn vrouw naar de ijsbaan van Warmond, waar ik gisteren al zo heerlijk geschaatst had op natuurijs.

Ik had daar afgesproken met de "Krasse knarren" en de opkomst overtrof mijn verwachtingen. Zo druk was het in de Leidse IJshal dit seizoen op dinsdag- of donderdagmorgen nog niet geweest.


Het was dus niet alleen hardrijden, maar ook rustig schaatsend met deze of gene te praten. Gezelligheid hoort er ook bij.

Uiteraard liet ik mijn vrouw niet aan haar lot over.

Het ijs was goed en ondanks dat het om 11 uur al boven nul was, bleef het ijs goed glijden, al was het wel wat zwaarder. Met Rein Knetsch reed ik een klein half uur op kop van een klein pelotonnetje. Om beurten namen we een lange serie voor onze rekening.
Om 12 uur ging ik voor de tweede keer warme chocolademelk drinken. De eerste keer was met mijn vrouw, de tweede keer met René Strelzyn en Frits van Huis. We schoven aan bij een tafel met een drietal andere IJVL-ers.
Toen zij weg waren, zagen we een helm op tafel liggen. Deze was niet van ons, dus vermoedelijk was de helm van degene, die naast mij zat.

Ik wist, waar hij woonde, dus ik bood aan om de vergeten helm naar hem toe te brengen. Onderweg schoot steeds de zin "Take your proteïn pills and put your helmet on" door mijn hoofd.

Er werd niet opengedaan, dus ik stopte de helm in een fietstas in de voortuin en thuis gekomen stuurde ik een mailtje. Het antwoord was, dat de helm niet van hem was en bij navraag ook niet van de anderen aan onze tafel.
Ik had nog geïnformeerd bij het clubhuis van de Warmondse IJsclub, maar daar had nog niemand zich gemeld met de vraag, of er soms een helm gevonden was?
Nu zaten wij natuurlijk nog wel met de vraag, hoe we de helm op korte termijn weer in Warmond krijgen. Het raadsel van de vergeten helm is nog niet opgelost....

Wie het weet, mag het zeggen!

Natuurijstraining

Op weg naar de Leidse IJshal, waar ik om half 5 schaatsles zou geven aan de kinderen van Oegstgeest, zag ik in de Stevenshof en het Morskwartier op een paar plekken kinderen proberen, of het ijs hen hield. Dit hield ik in gedachten bij de uitvoering van het lesprogramma van vandaag.

Na vanmorgen in Warmond op de landijsbaan geschaatst te hebben, stond het thema voor mij al vast: natuurijs! Het aspect veiligheid zou aan het eind een prominente rol krijgen.
Het was volle bak met het aantal kinderen van mijn groep. Na 2 rondjes inrijden begonnen we met 3 rondjes tegenwind, waarbij je diep moest zitten. Daarna 3 rondjes met het ene rechte eind tegenwind en de andere met meewind.

Het volgende onderdeel was klûnen over de rubber matten achter de boarding. De kinderen vonden dit zo leuk, dat ze 3 rondjes deden in plaats van 2.
Met 2 houden stokken op de boarding ontstond een bruggetje, waar ze onderdoor moesten schaatsen. Ieder van de 3 ronde verschoof de brug naar een andere plek.
Elkaar uit de wind houden vormde het volgende onderdeel. In kleine groepjes reden ze een treintje, dat bij elkaar moest blijven.
Met pilonnen op nog een meter van de boarding ontstond een smal spoor tussen de rietkragen, waar de kinderen tussendoor moesten schaatsen.
Onderweg kom je ook molens tegen. Met de armen als molenwieken moesten ze beurtelings de rechtervoet aanraken met de linkerhand en de linkervoet met de rechterhand. Al schaatsend!

Tenslotte moesten ze een andere schaatser, die niet verder kon door een blessure, veilig naar huis brengen: voor een schaatser die de gewonde optrekt en erachter eentje, die de ongelukkige duwt.
Het laatste kwartier hadden we de binnenbaan, die door de kunstschaatsers was verlaten. Op een rond curlingdoel, dat als wak diende, legde ik uit, hoe je een wak zo veilig mogelijk moest benaderen en hoe je iemand eruit kon trekken.

Het veiligste is, als je plat op je buik met een stok of een tak werkt. Want bij het redden geldt: let ook op je eigen veiligheid. Want anders moet er niet 1, maar moeten er 2 mensen uit het wak gehaald worden.

Hopelijk heb ik, met het nog onbetrouwbare ijs in onze regio, de kinderen een beetje bewustzijn bijgebracht met betrekking tot de veiligheid.
Na de natuurijsles fietste ik naar huis. Buiten daalde het kwik onder een sterrenhemel pijlsnel.