Oranjeskating

Het was niet zo slim van me om bij het plannen van het trainersschema voor het G-skeeleren niet even te kijken in het schema van het WK voetbal. Zo stond ik als trainer ingepland tijdens de tweede helft van Nederland-Australië.
Dat betekende thuis een strakke planning. Na mijn werk omkleden, eten terwijl ik naar de eerste helft keek en in de rust naar de skeelerbaan in Leiderdorp fietsen. Het was rustig op straat, behalve bij café's, waar het op straat juist heel druk was met in het oranje gehulde feestgangers.
Maar zoveel viel er niet te feesten. Na de galavoorstelling tegen wereldkampioen Spanje viel het zwaar tegen. Australië was gewoon beter. Juist toen ik in de Hoofdstraat in Leiderdorp langs een kroeg fietste, zag ik dat Nederland een strafschop tegen gekregen had.

Maar bij de ijsbaan aangekomen hoorde ik gejuich uit de speakers schallen. Kennelijk hadden "we" gescoord. Hetgeen bleek te kloppen. Het stond 2-2 toen ik in de kantine mijn skeelers aantrok. Terwijl ik daad mee bezig was, scoorde Memphis Depay de winnende goal.
Ik had een groep van 4 G-schaatsers, die ik skeelertraining mocht geven. Af en toe informeerde ik bij de kantine, of Oranje nog steeds voor stond. Zo kregen we na een kwartier training te horen, dat Nederland gewonnen had.

De training had een nadruk op remoefeningen, slalommen, Steigerungen en de start. Op de winderige baan had je zodoende 2 oefeningen, die heel anders zijn. Met de wind mee of met de wind tegen is een enorm verschil bij zowel het starten als het remmen.
Na een uur trainen met de kleine, maar gezellige groep praatte ik nog even met de moeder van Julian, die bovenstaande foto gemaakt heeft. Zij kwam op de proppen met de term, die deze avond in één woord samenvatte: Oranjeskating.
Julian "loopt" nog te veel. Volgende week ga ik werken aan het langer doorglijden. Het is niet alleen voor hem, maar voor iedere skeeleraar goed, als hij zijn slag af maakt.

En dat klopte in de dubbele zin van het woord, want het koningspaar bezocht de kleedkamer van het "andere" Oranje. Nu had deze foto niet uit mogen lekken, want zij onthult het geheime wapen van het toch wat tegenvallende Nederlandse elftal: Máxima!

Met onze koningin in de spits maakt Oranje nog veel meer kans. Want zeg nu eens eerlijk: welke robuuste verdediger durft het in zijn hoofd te halen deze charmante vrouw onderuit te schoffelen?
Voordat ik een stuk met Lenny Keur op fietste richting huis, had ik nog een klein halfuurtje meegetraind met de grote groep van Tjeerd Wierdsma met slalomoefeningen en een intervaltraining. Want uiteindelijk waren we daar voor gekomen: Oranjeskating!

Takken knippen

Ada was gisterenavond naar de volkstuin geweest en had de planten in de kas al water gegeven. Die klus viel dus weg voor me. Maar ze had nog wel wat anders voor me: takken knippen.
Daar ik zowel gisteren als eergisteren gelopen had, leek het me niet zo'n geslaagd plan om te gaan hardlopen. Temeer daar ik met de sprongoefeningen bij de droogtraining voelde, dat ik voorzichtig moest zijn met de linkerachillespees.
Ruim anderhalf jaar geleden had ik er behoorlijk veel last van gehad en dan blijft het toch een zwakke plek. Vooral bij overbelasting. In Fryslân zeggen ze het mooi: "Op oud ijs vriest het licht." Een oude kwaal komt snel terug.
Het alternatief zou zijn, dat ik op de skeelers naar de tuin toe zou gaan, maar dan zou je wel moeten kunnen vertrouwen op 2 uur droog weer. En dat leek me met het soms donkere wolkendek niet helemaal zeker. Temeer daar buienradar de laatste week de weg een beetje kwijt is.

Derhalve pakte ik gewoon de fiets. Na bij de bakker een brood gekocht te hebben, reed ik naar de volkstuin, waar ik ruim een uur lang kleine takken fijn knipte boven de looppaden. Takken werken minstens zo goed als tegels.

In het uur tijd zag ik het wolkendek diverse keren veranderen. Het ene moment werd de lucht loodgrijs en dacht je, dat het zou gaan regenen, het volgende moment zat je heerlijk in het zonnetje. Gelukkig bleef het wel droog.
Om toch nog wat extra lichaamsbeweging te pakken fietste ik via de Papelaan en de Velostrada naar huis terug. Naast een uurtje takken knippen heb ik zodoende toch al 14 kilometer op de teller staan.

Breekbaar

Met Jos Drabbels fietste ik naar "De Bult" toe voor de wekelijkse droogtraining van de IJVL. Bij de kruising van de Kanaalweg met de Melchior Treublaan zagen we aardig wat bossen bloemen in het gras liggen. Ik had voor het vertrek van huis op de site van het Leidsch Dagblad gelezen, dat een meisje van 16 uit Leiderdorp door een auto was geschept en aan haar verwondingen was overleden. Als je de foto van de fiets ziet, dan weet je hoe hard de klap aangekomen moet zijn.

En een mens is heel wat breekbaarder dan ijzer.

En weer besefte ik, hoeveel geluk we 4 jaar geleden in Duitsland hebben gehad.
Onder een zwaar bewolkte hemel begonnen we om half 8 aan de droogtraining onder leiding van Jos. We waren met zijn tienen. We liepen in op het industrieterrein naast de wielerbaan van "Swift".
Bij de kantine van deze wielerclub werkten we diverse oefeningen in de elastieken af. Schaatsstappen in diverse varianten met één been in een dik elastiek.

Je moet veel kracht zetten om de bewuste beweging uit te voeren. Het is zwaar, maar een zeer specifieke krachttraining. Je benen lopen er aardig vol van.
Aansluiten moesten we in tweetallen schaatsstappen, bochtstappen en sprintjes uitvoeren op de inmiddels lege wielerbaan. Ook hierbij werden de elastieken gebruikt. De een voerde de oefening tegen, da ander hield tegen. Hierbij kon je aangeven, hoeveel tegendruk je wilde hebben om de oefening zwaarder te maken of om het technisch beter uit te kunnen voeren. Dit laatste in het geval van de bochtstappen: hoe meer tegendruk, hoe beter je kon blijven "hangen".
Na wat sprongoefeningen over een laag gespannen elastiek beklommen we "De Bult" voor een serie grondoefeningen. Vooral de buikspieren werden hierbij getraind.
Na 2 rondjes van ruim 600 meter uitlopen liepen we naar de stalen buizen, waar je je fietsen aan vast kunt zetten. Hier rekten we nog even de spieren op. Alles ging goed, tot Aart-Jan, die voor het eerst meetrainde met de droogtraining, voorover klapte met een doorgeroeste ijzeren staaf in zijn hand.

"Je bent echt ijzersterk", zei ik: "Dat je dit na 1 training al kunt. Kun je nagaan, hoe sterk je wel niet moet zijn na een heel seizoen droogtraining."
Soms is ijzer breekbaarder dan een mens....

Australië

Het zal zelden voorkomen, dat in een tijdsbestek van 5 dagen 3 interlands tegen één en hetzelfde land gespeeld worden. Deze week is dat het geval. Nederland moest in 2 verschillende sporten 3 keer aantreden tegen Australië.

Gisteren beten de hockeyvrouwen onder grote publieke belangstelling de spits af.

Welnu, de lekkere wijven van Oranje werden gisteren in het stadion van ADO Den Haag wereldkampioen hockey door de Australische dames met 2-0 te verslaan.

Vandaag probeerden de Nederlandse mannen de dubbelslag compleet te maken. Ook zij stonden in de finale tegen de mannen Down Under.

Door de regels van de internationale hockeybond speelden de Australiërs in Den Haag een thuiswedstrijd. Het thuisvoordeel werd volledig benut, want Oranje kwam er niet aan te pas. Het werd een ontluisterende 6-1 nederlaag voor Nederland.

Thuis gekomen van het hardlopen met Hans Boers zag ik, dat ons land met 2-1 achterstond bij de rust. Ik was om 2 uur naar station Voorschoten gefietst, waarvandaan we onder een halfbewolkte hemel naar de brug over de Vliet bij de Vlietlanden liepen. Hier kozen we aanvankelijk voor het schelpenpad vlak langs het vrij drukke strand. Na de loopbrug kozen we voor het mulle zand van het ruiterpad en nadat dit afboog voor het gras van de dijk. Het maakte de training wat zwaarder, maar daar wordt je alleen maar sterker van.
Na een kleine 10 kilometer heerlijk trainen fietste ik weer op huis aan, waar ik me ging douchen. De tweede helft van de hockeyfinale werd een koude douche. Binnen een paar minuten was het al 3-1 voor de Aussies. Daarna kon je nog 3 keer zien, hoe hij zat.

Woensdag is het slotstuk van ons drieluik tegen Australië. Dan moeten de voetballers aantreden tegen Australia. In punten staan we gelijk, maar de Aussies hebben een beter doelsaldo.

(Vertaling: "Zijn de Nederlanders al weg?")
Het is aan Robin van Persie en de zijnen om ervoor te zorgen, dat we na de galavoorstelling tegen de regerend Europees en Wereldkampioen niet alsnog tegen onze tranen moeten vechten....

Teneinde onaangename verrassingen te voorkomen, is er door Oranje in Brazilië flink getraind vandaag.

Euforie

Je moet het maar durven: je bent op 18 juni jarig en tijdens een Europees- of Wereldkampioenschap voetballen nodig je je vrienden en familie uit om je verjaardag te vieren door gezamenlijk naar een wedstrijd van het Nederlands elftal te kijken.
Op 18 juni staat Nederland-Australië op het programma in Brazilië. Maar Tim koos ervoor om uit te wijken naar vrijdag de 13e voor de herhaling van de finale van 2010.

Nu wil het toeval, dat ik net als in 2010 gedroomd had, wat de finale zou worden. In 2010 voorspelde ik, dat Nederland in de finale van Spanje zou verliezen, hetgeen ook uit zou komen.
Nu had ik in het najaar van 2013 gedroomd, dat Oranje met 2-1 van Spanje zou winnen.
"Dan wordt Nederland wereldkampioen", dacht ik, maar dat was nog voor de loting, waarbij Nederland-Spanje als eerste wedstrijd uit de koker rolde.
Dat betekende namelijk, dat Nederland misschien wel in de eerste wedstrijd met 2-1 van Spanje zou winnen, maar mogelijk snel een roemloze aftocht zou beleven.

De sfeer in Huize Breed werd naarmate vrijdag de 13e nader kwam, steeds beter. Ik mocht Ana uit Asturias graag jennen, zij jende mij gewoon terug.

Door de uitnodiging van Tim de Beer konden we helaas de wedstrijd niet samen bekijken. Na in de tuin macaroni gegeten te hebben, fietsten Ada en ik naar Leiden Centraal, waar we de trein naar Haarlem namen. Hier kregen de passagiers te horen, dat de trein niet naar Amsterdam door zou rijden vanwege een bermbrand.
Voor ons maakte dat niet uit. We moesten in de Spaarnestad zijn. Over de Grote Markt met tal van in het oranje gehulde Haarlemmers op de terrasjes wandelden we naar de Kampersingel en daar vandaan naar Tim.
Het was nog niet druk, toen we om 8 uur arriveerden bij het fraai versierde huis met de ons zeer bekend voorkomende Tibetaanse vlaggetjes voor het raam.

Om 9 uur zat de huiskamer vol en konden we met ruim 20 personen naar de eerste kraker van het WK gaan kijken. Met mijn droom in het achterhoofd was ik een van de weinigen, die geloofde in een goede afloop voor Oranje. Ook mijn buurman Bas Warnink zag Nederland zegevieren. De rest zag hooguit een gelijkspel als uitkomst.
In de eerste helft leek het erop, dat zij gelijk zouden krijgen. Door een zeer dubieuze strafschop kwamen de Spanjaarden, die voor de rust sterker waren, op een 1-0 voorsprong. Deze tussenstand was geheel conform mijn droom. Niets wees er op, dat Oranje terug zou komen in de wedstrijd. Integendeel zelfs.

Tot een minuut voor de pauze dit wonderschone doelpunt letterlijk uit de lucht kwam vallen.

De feeststemming zat er in de pauze goed in, terwijl wij genoten van Hertog Jan en de overheerlijke hapjes, die Sheila voor de gasten gemaakt had.
Nu hebben ze het er wel eens over, dat de wedstrijd kantelt. Welnu, de duikvlucht van Robin van Persie bleek HET kantelmoment.

Na de rust werden de bordjes verhangen en kon het feest op vrijdag de 13e echt losbarsten.

Het bleef nog lang onrustig in Haarlem en in de rest van Nederland. Willem Jongsma zette Peter Zwart en ons om 12 uur af bij station Haarlem, waar we de trein terugnamen naar Leiden voor een vrij korte nacht met een diepe slaap na een euforische avond.
Niet alleen de Nederlandse, maar ook de buitenlandse pers was lyrisch.
En terwijl wij de slaap der rechtvaardigen sliepen, waren heel wat creatievelingen druk doende om hun euforie tot uitdrukking te brengen. Hierbij een kleine selectie van al dat fraais.






Maas soms vatten de meest eenvoudige beelden de euforie het beste samen.

Kleine meerkamp

In de enorme hoeveelheid aandacht voor het WK Voetbal en het kleine beetje aandacht voor het WK Hockey in ons eigen land is het een beetje ondergesneeuwd, maar over het allroundschaatsen heeft de ISU een verstrekkend besluit genomen.
In de Ierse hoofdstad Dublin, zeg maar het Katar van het schaatsen, werd het congres van de International Skating Union gehouden. Om dit te staven: hier is de lijst met de nationale schaatsrecords van Ierland.
Nu is Ierland een prachtig land met een vriendelijke bevolking, maar men heeft er meer verstand van muziek!

In Ierland kreeg Nederland de rekening gepresenteerd voor de enorme hoeveelheid titels in het allroundschaatsen na het stoppen van schaatslegende Johann Olav Koss in 1994. Na de Oranje overheersing tijdens de Olympische Spelen in Sotsji met 23 medailles op de langebaan was het wachten op wat in het Engels zo mooi "the backlash" genoemd wordt.

Nu is het voor geen enkele sport goed als één land langdurig dusdanig dominant is, dat voor de andere landen slechts de kruimels resteren. Met name op de lange afstanden is dit het geval. Goud, zilver en brons is leuk als het een keertje voorkomt, maar als het schering en inslag wordt is het op den duur funest voor het schaatsen.
Het antwoord zou natuurlijk moeten zijn, dat de buitenlandse schaatsers meer duurwerk in hun programma opnemen, maar de theorie is meestal net even anders dan de praktijk. Deze week heeft het congres van de ISU in haar wijsheid besloten om tijdens de Europese Kampioenschappen de 10 kilometer te vervangen door....de 1000 meter.

"Volstrekt belachelijk", vond de zesvoudig Europees kampioen Sven Kramer: "Dit is geen EK allround meer, maar een EK supersprint en heeft niets meer met allrounden te maken. Ik weet nu al dat ik zo'n EK kleine vierkamp niet ga rijden."
Ik ben het volkomen eens met deze Friese stayer. Een traditie van meer dan een eeuw wordt overboord gekieperd. Natuurlijk, het betreft "slechts" het EK en op het Wereldkampioenschap blijft de klassieke grote meerkamp intact, maar vermoedelijk is het slechts een kwestie van tijd, voordat de 10 kilometer wordt geslachtofferd in de drang naar vernieuwing, pardon vernieling.
Het schaatsen wordt op deze manier een terrein voor mensen met sprintvezels. De diesels kunnen het gaan vergeten, dat ze dan ooit nog Europees kampioen kunnen worden. Veel sprinters kunnen aardig uit de voeten op de 1500 meter. In de afsluitende 3000 meter zullen stayers dat gat nooit meer kunnen overbruggen.
En dan komt nu het rare: het EK is tevens de plaatsingswedstrijd voor het WK. Het kan en zal dan ook gebeuren, dat een échte allrounder zich in zo'n veredelde sprintwedstrijd niet weet te plaatsen en zo ook het Wereldkampioenschap op zijn buik kan schrijven.
En dat terwijl de 10 kilometer zo'n prachtige afstand is. Je kunt er helemaal kapot op gaan. Zie bijvoorbeeld de paar laatste rondjes van Koen Verweij, toen hij in maart Wereldkampioen allround werd. Helemaal gesloopt kwam hij over de finish.

Zo mooi kan de 10 kilometer zijn. Topsport in zijn meest pure vorm!

Voorpret en ongein

Het doet wat surrealistisch aan. In eigen land staan de hockeydames ongeslagen in de finale en hebben de hockeyheren de halve finale bereikt. En toch wordt vrijwel alle aandacht opgeslokt door het Nederlands voetbalelftal, ondanks Fokke en Sukke als trouwe hockeysupporters.



Desondanks is dit scherpzinnige duo het WK voetbal niet helemaal vergeten. Ze moeten nog wel even op gang komen.

Maar dan gaan ze ook helemaal los!

Net als Toos en Henk.

De komende maand gaat het in Brazilië om deze beker.

Daarbij roept menigeen "Hogere machten" aan.

Bij het vorige Wereldkampioenschap toonde octopus Paul zijn voorspellende gaven.

Deze inktvis is helaas overleden, dus wordt er naarstig naar een waardige opvolger gezocht.

Want dat is het leuke van de voorpret: voor elk Europees of Wereldkampioenschap zijn we al kampioen!

Er zijn echter altijd weer van die vervelende buitenlanden, die dat nog niet helemaal begrepen hebben....

Onvermijdelijk zijn ook de WK-liederen.

Geheel in vaderlandse traditie hebben ze een hoog la-la-la-gehalte.




De voorpret en de ongein gaan gaan hier hand in hand. Desondanks hoop ik van ganser harte, dat het Nederlands elftal in Brazilië een hoger niveau haalt. Een stuk hoger als ze, pardon, we ver willen komen....