Spelen

De historicus Johan Huizinga schreef in 1938 het baanbrekende werk "Homo Ludens". De Latijnse titel betekent de spelende mens en daar werden wij vandaag op diverse manieren mee geconfronteerd. Om kwart over 6 vanmorgen om precies te zijn. De jongste kleinzoon liet duidelijk merken dat hij wakker was en hij deed zijn best om zijn oudere broer te wekken. 
We haalden de tweejarige uit bed en legden hem tussen ons in de hoop, dat hij wellicht nog van plan was om nog even te slapen. Vergeefse hoop.

De spelende mens zat er al jong in en vooral ook heel vroeg. Hij speelde op ons bed en ging er beneden vrolijk mee door, toen wij om 7 uur uit bed stapten. Zijn broer voegde zich een kwartier later in de huiskamer bij hem en samen speelden zij tot we aan tafel gingen voor het ontbijt.

Het spelen ging de hele ochtend door, niet alleen bij ons, maar vanaf half 10 ook in Olympisch Parijs.
Om half 12 kwamen de ouders hun kinderen ophalen. We dronken eerst koffie en thee en om half 1 lunchten we met elkaar. Om een uur of 2 vertrokken onze speelse logeetjes.
Ada vertrok naar een vriendin, waarmee ze had afgesproken, ik deed in een viertal winkels wat kleine maar noodzakelijke boodschappen, waarna ik op deze zomerse dag ging hardlopen. Ik liep een kilometer of 8 langs de rand van de Stevenshof met tweeënhalve ronde door het park van "Ter Wadding".

Na me thuis gedoucht te hebben, keek ik naar de eerste sprint om het goud tussen Harry Lavreysen en de Australiër Matthew Richardson, waarbij de vonken er vanaf spatten. Wat een krachtpatsers.

Om half 7 zagen Ada en ik elkaar op de volkstuin, waar ik de bonen, de oranje pompoenen en het zaaigoed water gaf. Het miniregenbuitje van vanmorgen zette geen zoden aan de dijk.

Daarna plukte ik nog een bakje bramen. Om kwart over 8 reden we naar huis, waar we om half 10 macaroni met snijbonen en yoghurt met muesli en bramen aten. Na het eten zagen we, hoe de hockeydames in Parijs via shoot-outs van China wonnen en daarmee de dertiende gouden medaille binnenhaalden bij deze Olympische Spelen. 

Met 29 gouden, zilveren en bronzen plakken staat Nederland nu in de medaillespiegel op de achtste plaats. We staan daarmee zowaar boven Duitsland. Met deze speelse opmerking wil deze Homo Ludens deze speelse dag afsluiten.

Een dagje naar het strand

Om kwart over 6 hoorden we geluiden uit de kinderkamer. De jongste kleinzoon was wakker en hij deed zijn best om zijn broer ook wakker te krijgen.

Dit leek ons niet zo'n geslaagd plan, dus opa haalde hem uit bed met de belofte om voor te gaan lezen. 

Om half 7 in de morgen was Boer Boris een goede keuze. Boeren gaan immers ook vroeg uit de veren. Bij het krieken van de dag, deed opa hiervan verslag.
De oudste werd om een uur of 7 wakker en hij sloop stilletjes naar beneden en dekte de tafel voor ons vieren. Wat een leuke verrassing voor opa en oma!
Het was heerlijk zomerweer, dus we hadden wel zin om naar het strand te gaan. Vroeger gingen we meestal naar Katwijk, maar sinds de nieuwe fietstunnel onder de A44 er is, is Wassenaar dichterbij gekomen voor ons.
Met onze eigen en een geleende fiets met achteropzitje vertrokken we via de Oostduinweg naar het strand, waar we de kinderen en onszelf goed insmeerden, daar de zon hoog aan de hemel stond.
We zochten een plekje vlak bij een gisteren gegraven zandkasteel en pal naast een kuil met omwalling, die net gebouwd werd. Inderdaad, het waren Duitsers.

De kinderen vermaakten zich uitstekend op het strand. Lekker schooieren, pootje baden,  kuilen graven, met een bal spelen en schelpen zoeken.

We hebben niet gezwommen. Dat was volstrekt overbodig. Sharon van Rouwendaal had voor Nederland al goud gewonnen in Parijs. Dat konden we toch niet overtreffen.

Na 2 uur verlieten we het strand met ons ku(n)stwerk als tijdelijk cultureel erfgoed.

Bij de strandopgang namen we een cappuccino, een slush en een tweetal ijsjes. De jongste viel achter op de fiets in slaap. Hij werd pas weer wakker, toen we thuis waren. Het dagje naar het strand van ons verliep een stuk beter dan dat van Heere Heeresma.

Ik ging nog even naar de volkstuin om op sommige plekken water te geven en tomaten, bramen en een komkommer te plukken. We aten macaroni met Romanescu en een gevulde tomatensaus en yoghurt met veel fruit en muesli. Om 9 uur sliepen de jongens en hadden onze hockeyers goud, waar topfavoriete Femke Bol op de 400 meter horden op brons bleef steken.

Al met al was het een prima dag.

Balspelen

Vanmiddag had ik 2 schaatslessen van uiteenlopende aard. De eerste was de reguliere training van de kinderen van Oegstgeest. Na 2 weken rust in de Kerstvakantie werden deze lessen weer opgestart. Maar wat heet opgestart. Een aantal kinderen was bij de schaatslessen, die iedere morgen gegeven werden in de Leidse IJshal, regelmatig aanwezig.

Om de kinderen, die er niet bij geweest waren, wat meer zekerheid te geven op de smalle ijzers, begonnen we met de herhaling van wat basisoefeningen. Daarna schakelden we over op de balspelen.
We begonnen met jongleren, waarbij af en toe een bal op het ijs viel. Die moest uiteraard opgeraapt worden. Aansluitend schakelden we over op tennis.

In volgorde van opkomst kwamen handbal, voetbal, volleyballen en basketbal aan bod. Daarna moesten we een strandbal opblazen. Deze moest daarna omhoog gegooid worden en al schaatsend weer opgevangen.

We gingen biljarten, op een skippybal zitten, tafeltennissen en bowlen. Het uur vloog voorbij. Een uur, waarbij de kinderen ongemerkt een hele serie balansoefeningen hebben afgewerkt naast hockey en ijshockey, waarbij de slalom werd geoefend zonde pilonnen.
Zonder pauze kon ik door naar de tweede schaatsles op de buitenbaan. Nu betrof het een groep volwassenen. Een internationaal gezelschap van medewerkers van de Universiteit van Leiden.

Het gezelschap was derhalve zeer divers, van mensen, die goed konden schaatsen tot absolute beginners. Een viertal rekjes op het ijs markeerde dit. De oefeningen om hen aan het schaatsen te krijgen wist ik wel, maar de uitleg moest in het Engels.

Want ja, hoe zeg je middelpuntvliedende kracht in het Engels?

Maar met mijn jarenlange ervaring als trainer van beginnende schaatsers, wist ik ook deze groep in een uur tijd de basisbeginselen van het schaatsen bij te brengen. Aan het eind van de training waren alle rekjes verdwenen. Enkele beginnelingen schaatsten best heel aardig voor de eerste keer!
Uiteraard ging de meeste aandacht uit naar de beginnelingen, maar een paar ervaren schaatsers kon ik ook wat adviezen geven.
Iedereen stapte enthousiast van het ijs. En dat was ook de bedoeling. Bij mij staat schaatsplezier op de eerste plaats.

Tweemaal naar de Vondellaan

Het was vandaag voor december behoorlijk warm weer.

En daar het de hele dag droog bleef, was het geen straf om tweemaal naar de Vondellaan te fietsen.

De eerste keer was na de vervroegde lunch, daar ik om 1 uur een vergadering had over het schaatsen voor kinderen in de Kerstvakantie. Het klinkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet.

Na een overleg met acht organisatoren hakten we de knoop door: het gaat door in de officiële Kerstvakantie van maandag 27 december t/m vrijdag 7 januari.
Afgelopen zomer werd een Franse vrouw op slag wereldberoemd, of kan ik beter zeggen wereldberoerd, toen ze het halve peloton velde met haar bord "Allez opi-omi".
Uit betrouwbare bron heb ik vernomen, dat het bord nog langer was. De tekst luidde: "Allez opi-omikron". En dat brengt ons weer bij de coronacrisis: de Omikron-vrariant gaat er  vermoedelijk voor zorgen, dat de Kerstvakantie vervroegd gaat worden.

Daar de andere schaatsers door de Avondklockdown al veel in hebben moeten leveren, besloten we eveneens, dat bij een vervroegde Kerstvakantie er geen schaatslessen voor kinderen georganiseerd worden in die week.
Na de vergadering fietste ik naar huis, waar ik me omkleedde en een uur later voor de tweede maal naar de Leidse IJshal te fietsen. Ditmaal om de schaatsles van vrijdag van de IJVL te gaan geven.

Daar ik een groep heb met diverse kinderen van de LOHC had ik een paar hockeyoefeningen er tussen gepland. Met een stick met een bal dribbelen doe je in een gebogen houding met licht gebogen knieën. Dat begint al aardig op de schaatshouding te lijken, een mooi aanknopingspunt.

Vooral als je er een slalom bij doet. Vanuit deze houding gingen we via de olifantsoren naar de zijwaartse afzet. Tot 5 voor 5. Toen was iedereen van het ijs af en kon ik voor de tweede maal van de Vondellaan naar huis fietsen.

Meer dan de helft heeft corona gehad

Het was vanmorgen prachtig weer voor een fietstochtje. Daar mijn vrouw een bepaalde shampoo nodig had, fietste ik naar trainingsmaat Edwin Minnee, waar die shampoo in voorraad was. Daarna trapte ik via de Boulevard door naar de Hoorneslaan, waar ik de bibliotheek bezocht. Daar praatte ik bij met mijn collega Nelina en haalden we herinneringen op aan de goede oude tijd in Katwijk aan den Rijn.

De terugweg naar huis was een plezierritje.

Thuis gekomen at ik met Ada, waarna zij wat boodschappen ging doen en ik me omkleedde voor de schaatslessen in de Leidse IJshal. Zowel bij de schaatstraining voor de Buitenschoolse sport als voor de IJVL waren er beduidend minder kinderen dan vorige week.
De reden liet zich raden: coronabesmettingen, die vooral op de basisschool en de lagere klassen van de middelbare school flink huishouden. Een van de trainers had aan zijn groep gevraagd, wie er corona had gehad. Het bleek meer dan de helft te zijn geweest!

Dat plaatst dit soort alarmerende staatjes in een iets ander perspectief.

Bij de kinderen is er veelal sprake van de milde variant. De aantallen zijn torenhoog, maar het totaalbeeld is toch iets genuanceerder.

Ook zonder overheidsingrepen worden veel mensen voorzichtiger. De afgelopen dagen kreeg ik een drietal verzoeken om de geplande afspraken voor Bavarian curling te verplaatsen naar 2022. Er stonden in 2021 nog 4 afspraken, dus driekwart gaat dit jaar niet door.

Nu mogen "The Beatles" prachtig "She's leaving home" zingen, bij corona mag dit juist niet!

Dat hadden de 14 Nederlandse toeristen in Spanje niet helemaal goed begrepen....
Bij de training van de IJVL had ik in eerste instantie maar 5 kinderen. Ongeveer een kwart van vorige week. Het viel gelukkig mee. Er reden heel wat "nieuwe" kinderen rond. zodat de groep groeide naar 12 kinderen. 

Het raadsel werd naderhand opgelost. Hockeyclub LOHC had een aantal vijfrittenkaarten gekocht. De eerste groep had 5 lessen gehad, de tweede groep begon vandaag. Vandaar dat ik veel oefeningen van de eerste training van het jaar weer van stal kon halen. Dat krijg je als van de groep meer dan de helft uit nieuwkomers bestaat.

Glas

In de jaren '70 brak Nick Lowe door met "I love the sound of breaking glass". Zelf behoor ik niet tot deze categorie, ook al wil ik een enkele keer mijn eigen glazen ingooien.
Vandaag voerde ik een tas met een tiental glazen potten af. Niet naar de dichtstbijzijnde glasbak, maar naar een imker in Leiderdorp, die dit glaswerk goed kan gebruiken om zijn honing in te verkopen.

Via Zoeterwoude-Rijndijk fietste ik naar Leiderdorp. Niet de kortste weg, maar ik ben pensionado en ik heb me er bij neergelegd, dat ik de snelheden, die Harrie Lavreysen en Jeffrey Hoogland in de finale van de sprint op de Olympische wielerbaan ontwikkelden, niet meer kan halen.

Ik fiets voor mijn plezier....
Dat deed ik dan ook met een omweg vanaf het huis van de imker naar de volkstuin. Dat deed ik via Leiden-Noord, Oegstgeest en Valkenburg. Met windkracht 5 grotendeels tegen was het een goede duurtraining. In totaal kwam ik tot 44 kilometer.
In de Stevenshof pakte nog een extra blokje van 4 kilometer mee. De maandteller stond op 196 en als Elfstedenschaatser maak ik dan graag de 200 kilometer vol.

Thuis gekomen zag ik de staart van de hockeyfinale tussen Nederland en Argentinië, die door de Oranjevrouwen werd gewonnen. Uit welingelichte kringen heb ik vernomen, dat op Huis ten Bosch "Don't cry for me Argentina" herhaaldelijk werd opgezet.

Maar ja, zij leven dan ook in een Glazen huis!

Amsterdamse bos

Net als vorig jaar hadden we vandaag afgesproken om met onze dochters te picknicken in het Amsterdamse bos.

We zouden er om 1 uur zijn, dus om 10 uur zaten we op de fiets na een toch verrassend frisse start van de dag.

We zouden via het clubhuis van "Swift" rijden, waar ik de sleutel van de kleedkamers op zou halen voor de droogtrainingsgroep van de IJVL. Er waren twee mensen van "Swift",  die er vanaf wisten, maar zij waren allebei al vertrokken en de derde wist van niets. We leven dan ook niet voor niets in de Sleutelstad!

Mijn vrouw kon iets anders niet vinden. De rabarbertaart, die ze gisteren gebakken had, zat niet in haar fietstas. Zij reed dus vliegensvlug naar huis, terwijl ik heel simpel een sleutel dacht op te halen. De taart stond thuis nog gewoon in de keuken.

Met een half uur vertraging vertrokken we naar het Amsterdamse bos. Via Zoeterwoude-Rijndijk en de Ruigekade kwamen we in Hoogmade uit, vanwaar we via de Aderweg naar de Wijde Aa fietsten. Langs de Braassemermeer kwamen we bij de sluis in Roelofarendsveen uit.
We kwamen uit bij café "De Haven", waar we op het terras een cappuccino en een koude chocolademelk namen met een aardbeientaartje. Op het terras zat een zestal IJVL-ers, met wie ik menige keer samen geschaatst heb. Uiteraard praatte ik met mijn wielrennende trainingsmaten bij het café aan de haven.

Na afscheid van elkaar genomen te hebben, fietsten wij door naar het veerpont naar Rijnsaterswoude, vanwaar we via Leimuiden naar de Ringvaart fietsten. Langs de Westeinderplassen reden we noordwaarts naar de brug bij Schiphol-Oost. We reden daar het Amsterdamse bos in.
Bij het kleine kinderbad troffen we de familieleden op deze zonnige en warme middag.
Onze kleinzoon wilde eerst lekker spetteren in het water. Opa ging met hem mee.
De driejarige speelde een groot deel van de picknick in het kinderbad, zodat we om beurten met hem meegingen. De rest kon van de meegebrachte lekkernijen genieten aan de picknicktafel in de schaduw.

Intussen kwamen steeds meer in oranje gehulde mensen naar dit grote veld toegelopen. Ze waren goedgemutst, want de Nederlandse vrouwen waren Europees kampioen hockey geworden door de Duitsers te verslaan in het nabij gelegen Wagener-stadion.
Om half 5 braken we op en namen afscheid van elkaar. Daar onze kleinzoon bij ons zou logeren, ging oma met de trein terug naar Leiden, terwijl ik langs de Ringvaart terugfietste. Daarbij fietste ik langs de Kagerplassen, waar ik exact 4 maanden geleden zo heerlijk had geschaatst temidden der ijszeilers.

Om 7 uur was ik na 88 kilometer fietsen weer thuis. Ruim op tijd voor de eerste wedstrijd van Oranje op het Europees kampioenschap voetbal.

Mijmeringen van een boodschappenjongen

Twee grote literaire schrijvers uit de 20e eeuw hebben hun mijmeringen op papier gezet.

Natuurlijk ga ik mij niet met Godfried Bomans of Heere Heeresma vergelijken, ook al probeer ik mijn schrijfsels met humor te larderen.

Door het Astra Zenecavaccin, dat we deze week gekregen hebben, was ik wat gammel, maar gelukkig was dat de enige bijwerking.

Als sporter heb ik, soms met schade en schande, geleerd om naar mijn lichaam te luisteren. Het werd dus geen hardlopen deze week. Alleen maar fietsen, voornamelijk om boodschappen te doen. Daarbij nam ik wel telkenmale een omweg om toch wat kilometers te maken in een rustig tempo.
Daarbij ga je soms wat mijmeren. Zo ook op deze waterkoude dag.

Daar ik donderdag vrijwel de hele vergadering van de Leidse Gemeenteraad heb gevolgd vanwege de bouw van Combibad en IJshal "De Vliet", heb ik ook het hele verhaal van het referendum over het Roomburgerpark heb meegekregen.
Na bij "De Helianth" de wekelijkse broodvoorraad gehaald te hebben, fietste ik door naar dit park. Het was er druk te noemen. Kinderen waren op de drie kunstgrasvelden van "Roomburg" aan het hockeyen.
Maar ruimte voor uitbreiding is er niet.

Al mijmerend schoot mij ineens een idee te binnen. Ik moest ineens denken aan een bezoek aan de mooie Universiteitsstad Oviedo in Asturias uit 2010.

We kwamen bij onze wandelingen door Oviedo ook langs een school met een deels overdekt schoolplein. Dat gedeelte deed dienst als gymzaal in de open lucht. 
In de Gemeenteraad werd het ruimtegebrek diverse keren genoemd. Leiden is een van de dichtst bebouwde steden van Nederland. Vandaar dat de komende jaren, gezien de woningnood, veel hoogbouw zal verrijzen.

Plots kreeg ik een ingeving, die anderen wellicht een gedachtenkronkel zullen noemen: kunnen er geen 2 hockeyvelden boven elkaar kunnen? Als in Spanje op deze manier gymzalen gecreëerd kunnen worden, dan moet dat met een hockeyveld toch ook kunnen? Je legt een stevig plat dak aan, legt er een kunstgrasveld op en je hebt het extra veld, dat nodig is.
Maar vermoedelijk is dit te simpel gedacht, deze mijmeringen van een boodschappenjongen.

De lange weg van Vondellaan naar Voorschoterweg

Hemelsbreed is de afstand tussen de Vondellaan en de Voorschoterweg ongeveer 3 kilometer. Desondanks was de weg er naartoe een lange, lange weg met veel kronkels en obstakels. 

Eind 2004 ben ik betrokken geraakt bij het behoud van de Leidse IJshal. In 2005 werd ik samen met Frank Steenkamp gevraagd om bij de Gemeenteraad van Leiden hiervoor te gaan lobbyen. Nu ben ik een man van de lange adem, maar ik kon niet bevroeden, hoe lang de weg zou gaan worden.

In december 2012 leek het succes te hebben. De Leidse Gemeenteraad trok 4 miljoen euro uit om de voormalige Ton Menken IJsbaan helemaal op te knappen. Dat liep stuk op het gebrek aan medewerking van de kant van de eigenaar van het pand, waarin de IJshal is gevestigd.
Ruim 3 jaar later kwam er een ander plan op tafel. Er zou bij zwembad "De Vliet" een nieuwe kunstijsbaan gebouwd worden. Met de warmte, die vrijkomt bij de koeling van het ijs, zou het water van het nieuwe overdekt zwembad verwarmd worden. Op 5 juli 2016 werd dit plan unaniem aangenomen.

Helaas maakte kersverse sportwethouder Paul Dirkse een beginnersfout. Dit ging niet geheel onopgemerkt voorbij.

Tal van acties werden georganiseerd om het tij te keren. Dit had tot gevolg, dat op 23 februari 2018 het besluit van anderhalf jaar eerder in de Gemeenteraad als hamerstuk opnieuw werd bevestigd: Leiden bouwt een 250-meterbaan! Alleen indien de omliggende gemeenten mee zouden betalen, kwam er een 333-meterbaan.

De acties werden onder de noemer 333m.nl verplaatst naar de omliggende gemeenten, waarbij na steun uit Zoeterwoude, Leiderdorp, Teylingen en Kaag en Braassem de grote gemeenten Katwijk en Alphen aan den Rijn cruciaal waren. Beide laatstgenoemden haakten af.
In januari 2019 klonk het "It giet oan!" voor de 250-meterbaan. De vreugde was van korte duur, want nog geen half jaar later mislukte de aanbesteding. De lange weg van Vondellaan naar Voorschoterweg bleek langer dan gedacht.

Het was uithuilen en opnieuw beginnen en vorige maand kon sportwethouder Paul Dirkse bekend maken, dat er een aannemer was begonnen om de Leidse Sportboulevard te gaan bouwen.

Na de Commissievergadering was al duidelijk, hoe de vlag erbij hing. Alleen de VVD zou tegen het voorstel van het College van Burgemeester & Wethouders gaan stemmen.
Gisteren heb ik de hele avond achter de computer gezeten om de beslissende Gemeenteraadsvergadering te kunnen volgen. Het was een lange zit. De eerste schermutselingen volgden al, toen de VVD zich bij het agendapunt over het referendum over het Roomburgerpark plompverloren "de Sportpartij van Leiden" noemde.

Dat bleek bij agendapunt 15, toen VVD-fractieleidster Dorien Verbree zich uitsprak tegen de bouw van de nieuwe IJshal, terwijl ze eveneens zei, dat de VVD "Sportpartij" was. Je moet maar durven!

Leiden Participeert was voor, maar diende nog wel een motie in, om extra voorzieningen aan te brengen om het nieuwe sportcomplex coronaproof te maken. Deze motie zou met slechts 1 stem voor worden verworpen.
CDA, GroenLinks, PvdA, SP, PvdD, ChristenUnie, D66 en Partij Sleutelstad gaven aan, dat zij zich volmondig achter het plan voor een bijna energieneutraal sportgebouw zouden scharen.
De gehele Gemeenteraadsvergadering is te zien en te beluisteren op https://leiden.notubiz.nl/vergadering/808352/Gemeenteraad%2008-04-2021
Agendapunt 15 over Combibad en IJshal "De Vliet" begint op 4.05.50.
De stemming was overduidelijk: 30 gemeenteraadsleden stemden voor en 7 tegen. Daar de VVD 6 zetels heeft, heeft er 1 ander raadslid tegengestemd. Leiden Participeert na de afgewezen motie?

Bij deze onze hartelijke dank aan het overgrote deel van de Gemeenteraad. Sportwethouder Paul Dirkse behaalde de grootste politieke overwinning van zijn leven. Ik feliciteer ik hem hartelijk en namens alle schaatsers wil ik hem hierbij bedanken, voor het vele werk, dat hij verzet heeft om ervoor te zorgen, dat wij kunnen blijven schaatsen in Leiden.

Dat geldt ook voor voorzitter Jos Arts en secretaris Willem van Vliet van Stichting IJshal Leiden, die als vrijwilliger eveneens bergen werk verzet hebben. Ook hen wil ik hierbij openlijk namens alle schaatsers uit de Leidse regio bedanken.

Succes kent vele vaders, maar zij zijn dat zeer zeker!

Het IJspaleis

Onlangs is bovenstaande ingezonden brief van me in het Leidsch Dagblad geplaatst. Door op de brief te gaan staan en te klikken wordt deze groter.
Het is gemaakt naar aanleiding van de Commissievergadering van 23 maart, waarin VVD-lid Maaike van Vliet het constant had over "Het IJspaleis". Bovenstaande brief is een ingekorte versie van de oorspronkelijke ingezonden brief, die ik op verzoek de redactie korter heb gemaakt. De oorspronkelijke versie staat hieronder.

Het IJspaleis

In de commissievergadering van de Leidse gemeenteraad over de nieuwbouw van Combibad en IJshal “De Vliet”, viel met name de bijdrage van de VVD op. En uit de toon. Als trainer van IJssport Vereniging Leiden volg ik het project al een jaar of 16 op de voet, dus aan dossierkennis ontbreekt het me niet. Of dat bij duo-raadslid Maaike van Vliet ook het geval is, waag ik te betwijfelen. Anders gebruikt ze de dossierkennis zeer selectief.

Het begon al met een vorm van framing door consequent te spreken van “Het IJspaleis”. De 250-meterbaan komt er zeer zeker mooi uit te zien en de schaatsers in de Leidse regio kijken er reikhalzend naar uit, maar voor een IJspaleis moet je naar Heerenveen toe.

Kwalijker wordt het als dit VVD-lid verdraaide feiten gaat presenteren. Een ervan is om de kostenstijging volledig aan de ijshal toe te schrijven. Net alsof er in de rest van de bouwwereld geen kostenstijgingen zijn? Een tweede is, dat de regiogemeenten niet mee wilden betalen aan “De Vliet”. Dat klopt slechts ten dele. Op 5 juli 2016 stemde de voltallige gemeenteraad, inclusief de VVD, voor de bouw van een 250-meterbaan en een 333-meterbaan indien de omliggende gemeenten mee zouden betalen. Op 15 februari 2018 werd dit besluit nogmaals unaniem herbevestigd. Het resultaat van de rondgang bij de regiogemeenten was, dat diverse gemeenten zich niet aan de een jaar daarvoor gemaakte afspraken hielden. Kaag en Braassem, Zoeterwoude, Teylingen en Leiderdorp wilden wel meebetalen, maar met name het afhaken van Katwijk en Alphen aan den Rijn zorgde ervoor, dat de 333-meterbaan van de baan was. Dat lag echter niet aan de schaatsers uit de regio. In het Leidsch Dagblad van 20 november 2018 stond te lezen, dat de Alphense schaatsverenigingen bereid waren 3 van de 7 ton, die Alphen op zou moeten hoesten, voor hun rekening te nemen. Dit genereuze aanbod werd door met name Nieuw Elan hooghartig van de hand gewezen.

Half januari 2019 lag er een plan van de schaatsverenigingen in de Leidse regio om garant te staan voor de 3,5 miljoen euro, die nodig waren om alsnog te komen tot de bouw van een 333-meterbaan. De ijsclubs zouden dit in 30 jaar terugbetalen aan de gemeente Leiden. Ook deze garantstelling sneuvelde in de Alphense gemeenteraad. Kortom, dat de schaatsers uit de regio bereid waren om een bijdrage te leveren, staat vast. En zij doen dit al jaren in de vorm van vrijwilligerswerk. De Leidse IJshal is al jaren met afstand de GOEDKOOPSTE kunstijsbaan van Nederland dankzij de vele vrijwilligers, die onbezoldigd heel veel werk verrichten om HUN ijsbaan draaiende te houden. Het betreft vrijwilligers uit Leiden, maar nog veel meer uit de regio.

Dat de VVD zich hard maakt voor een vierde kunstgrasveld van hockeyvereniging Roomburg is een te billijken standpunt. Maar als je daarna een viertal Leidse ijssportverenigingen laat vallen als een baksteen, dat gaat er bij mij niet in. Je zegt tegen de Leidse schaatsers, shorttrackers, kunstschaatsers en ijshockeyers: “Ga maar naar Haarlem, Amsterdam, Zoetermeer of Den Haag Zuid.”

Daarnaast verzweeg Maaike van Vliet de stiekeme motie van de VVD, die op 17 september 2020 in de gemeenteraadsvergadering is ingediend onder nummer RV 20.0066. Hierin werd de gemeenteraad opgeroepen om per direct de plannen voor de realisatie van een nieuwe ijshal te schrappen.
Gelukkig staat de VVD alleen in de Leidse gemeenteraad. Als schaatser ben ik blij, dat de overige partijen sportwethouder Paul Dirkse wel blijven steunen in het uitvoeren van de door hen unaniem gegeven opdracht tot de bouw van de Leidse Sportboulevard. Leiden gaat hier decennia lang plezier aan beleven!
Bert Breed, schaatstrainer IJVL