Balspelen

Vanmiddag had ik 2 schaatslessen van uiteenlopende aard. De eerste was de reguliere training van de kinderen van Oegstgeest. Na 2 weken rust in de Kerstvakantie werden deze lessen weer opgestart. Maar wat heet opgestart. Een aantal kinderen was bij de schaatslessen, die iedere morgen gegeven werden in de Leidse IJshal, regelmatig aanwezig.

Om de kinderen, die er niet bij geweest waren, wat meer zekerheid te geven op de smalle ijzers, begonnen we met de herhaling van wat basisoefeningen. Daarna schakelden we over op de balspelen.
We begonnen met jongleren, waarbij af en toe een bal op het ijs viel. Die moest uiteraard opgeraapt worden. Aansluitend schakelden we over op tennis.

In volgorde van opkomst kwamen handbal, voetbal, volleyballen en basketbal aan bod. Daarna moesten we een strandbal opblazen. Deze moest daarna omhoog gegooid worden en al schaatsend weer opgevangen.

We gingen biljarten, op een skippybal zitten, tafeltennissen en bowlen. Het uur vloog voorbij. Een uur, waarbij de kinderen ongemerkt een hele serie balansoefeningen hebben afgewerkt naast hockey en ijshockey, waarbij de slalom werd geoefend zonde pilonnen.
Zonder pauze kon ik door naar de tweede schaatsles op de buitenbaan. Nu betrof het een groep volwassenen. Een internationaal gezelschap van medewerkers van de Universiteit van Leiden.

Het gezelschap was derhalve zeer divers, van mensen, die goed konden schaatsen tot absolute beginners. Een viertal rekjes op het ijs markeerde dit. De oefeningen om hen aan het schaatsen te krijgen wist ik wel, maar de uitleg moest in het Engels.

Want ja, hoe zeg je middelpuntvliedende kracht in het Engels?

Maar met mijn jarenlange ervaring als trainer van beginnende schaatsers, wist ik ook deze groep in een uur tijd de basisbeginselen van het schaatsen bij te brengen. Aan het eind van de training waren alle rekjes verdwenen. Enkele beginnelingen schaatsten best heel aardig voor de eerste keer!
Uiteraard ging de meeste aandacht uit naar de beginnelingen, maar een paar ervaren schaatsers kon ik ook wat adviezen geven.
Iedereen stapte enthousiast van het ijs. En dat was ook de bedoeling. Bij mij staat schaatsplezier op de eerste plaats.

Klein Duimpje

Welk kind is er niet groot gebracht met sprookjes? Ik in ieder geval wel, hoewel er over dat groot gezien mijn lengte geredetwist kan worden. Het spreekt voor zich, dat als kleinste jongetje van de klas Klein Duimpje bij mij een streepje voor had.

Vooral de Zevenmijlslaarzen leken me wel wat.

Daarmee wordt het winnen van de Elfstedentocht een fluitje van een cent.

Maar zoals het gaat raken bij het klimmen der jaren sprookjesboeken in de vergetelheid. Maar helemaal vergeten doe je ze toch niet. Zodoende maakte ik gisteren met Joep Kapiteijn een afspraak om vanmiddag samen naar Klein Duimpje te gaan.

Voor het zo ver was, moest ik nog wel wat kilometers wegtrappen. Vanmorgen haalde ik bij "De Helianth" de wekelijkse boodschappen. Vanmiddag fietste ik eerst naar de volkstuin, waar ik met Ada in het zonnetje geluncht heb. In een t-shirt en een korte broek reed ik via Rijnsburg en Voorhout naar de Keukenhof.
Net als bij Hollen door de bollen kwam ik langs het honkbalveld precies op het moment, dat er een homerun geslagen werd. De bal kwam met een stevige plons in de sloot naast het fietspad. Nog even en ze gaan in mij een joker, die dubbele punten oplevert....

Ik fietste over een Loosterweg naar Hillegom toe, waar ik Joep ophaalde. Met hem wandelde ik naar Klein Duimpje toe.

Op een zonovergoten terras namen we de Blauwe tram.

Nu kun je op 1 been niet staan, dus was er een tweede ronde nodig. Je kunt ook zeggen, dat we een retourtje namen.

Na anderhalf uur gezellig kletsen en lachen wandelden  we weer terug naar Joeps huis. Na afscheid genomen te hebben fietste ik zuidwaarts. Bij mijn neef Eric keek ik, hoe de tulpen van mijn vorig jaar overleden broer Kees erbij stonden.

Dat viel gezien de warmte van de afgelopen week niet tegen. Tijdens ons verblijf in Asturias was het ongetwijfeld sprookjesachtig mooi.

Thuis gekomen stond de dagteller op 62 kilometer. En dat zonder Zevenmijlslaarzen!

"Je bent eerste!"

Voor de vijfde keer deed ik mee aan "Hollen door de bollen". Deze mooie en gezellige loop door de Bollenstreek beleefde vandaag zijn eerste lustrum.

Om half 9 zat ik op de fiets naar Lisse. Het was nog niet druk op de wegen. Door de week is het om deze tijd een stuk drukker. Na 19 kilometer fietsen was ik ter plekke bij "Ter Specke".

Ik wilde me inschrijven voor de 10 Engelse mijl, maar dat had nog wel wat voeten in aarde. De rugnummers, die je eigenlijk altijd op je buik doet, waren er nog niet. Een minuut of 5 later had ik startnummer 103 en kon ik gaan beginnen aan de eerste 14 kilometer van de geplande 30 kilometer van mijn marathonschema.

Het was een vreemde gewaarwording, dat je na een meter of 200 lopen langs de kant van de weg een bordje 2 EM ziet staan. Sinds ik opa ben, maak ik nog een hoop progressie!

Soepel lopend volgde ik het parcours van de 10 kilometer, dat ik al diverse keren gelopen heb. Bij de drinkpost van 5 kilometer herkenden ze me in ieder geval nog van vorig jaar.

Bij de eerstvolgende bocht kreeg ik te horen: "Je bent eerste!"

Geheel naar waarheid antwoordde ik: "Nu nog wel."

In het zonnetje was het al behoorlijk warm . Achteraf was dit het warmste deel van de dag. 

Bij de ingang van de Keukenhof kwam ik voor de eerste maal langs dweilorkest "De Pretnoten". 

Na een rondje van 3 kilometer kwam ik weer terug bij het dweilorkest, terwijl ik als een spookloper tegen de grote bulk van 5 kilometerlopers in moest door op het uiterste randje van de brede weg te lopen. Na het tweede rondje door het bos kwam ik in de achterhoede van de 5 kilometer op de sintelbaan, waar speaker Teun de Reede me enthousiast inhaalde na mijn "opwarmronde".

Terwijl ik ruim een kwartier eetpauze had en wat kon recupereren, hoorde ik een paar andere lopers praten over de marathon van Rotterdam, die op hetzelfde moment gehouden werd. Ik had hem natuurlijk graag willen lopen met mijn kleinzoon Faas, maar hij had nog te weinig kilometers in de benen....

Mijn benen had ik een paar minuten in de hoogte terwijl ik op mijn rug lag. Even het afvalzuur naar beneden laten zakken, voordat ik om kwart over 11 aan de 10 Engelse mijlen begon. Ik startte vrij ver naar achteren. Na 100 meter moesten we het wielerparcours van "De Bollenstreek" op met meteen een vrij steile klim over het viaduct. Na een rondje over de wielerbaan kwamen we weer uit op de Spekkelaan. Ineens bleek het bordje van 2 EM wel te kloppen.
We volgden de eerste ronde het parcours van de 5 kilometer. Zodoende waren we vrij snel terug bij de drinkpost bij "De Pretnoten". Ik moest de muzikanten aansporen om weer te gaan spelen, want dat was zo geregeld in de CAO voor hardlopers. Zie artikel 23, lid 7 onder letter b. Daarin is geregeld, dat iedere loper het recht heeft op muziek van een dweilorkest, indien hij of zij bij de desbetreffende post een energiegel tot zich neemt. Daarvan was op dat moment daadwerkelijk sprake van!

Terug op de Spekkelaan zat de eerste ronde erop. Ten gevolge van het oponthoud bij de drinkpost had ik een achterstand van een meter of 100 op de groep, waar ik net voorop liep. Nu klinkt 100 meter niet ver, maar als je dat gat dicht moet lopen, dan ben je bij een duurloop wel even bezig. Degenen, die bij jou in de buurt lopen, hebben namelijk ongeveer jouw snelheid.

Tijdens mijn inhaalrace kreeg ik van een toeschouwer te horen: "Dat ziet er nog soepel uit."
Ik probeer altijd zo veel mogelijk op souplesse te lopen, maar bij de echt lange afstanden lukt dat niet altijd. Vandaag dus wel.
Langzaam maar zeker kwam ik dichter bij het groepje van een man of 10. Na 3 kilometer had ik aansluiting en was het eigenlijk meteen erop en erover. Samen met een andere loper liep ik weg van hen vlak voor het stuk onverhard pad lans de velden met narcissen. Want dat was deze editie van "Hollen door de bollen" vooral: een narcissenloop met af en toe een geurig veld hyacinten.

Op dit stuk voelden we af en toe spetters, die uit de vrij dichte bewolking naar beneden kwamen zetten. Wij vonden het helemaal niet erg. Het was minder warm dan vanochtend. Dat liep toch makkelijker.
Bij de drinkpost halverwege het parcours van de 10 kilometer weet je, dat het vanaf hier echt aftellen wordt. Ik passeerde de bocht, waar mij werd toegeroepen: "Je bent eerste!"

Uit mijn antwoord van anderhalf uur eerder blijkt, dat ik over profetische gaven beschik.
Maar niet verder vertellen, hoor!

Zo kwam ik voor de vierde keer bij "De Pretnoten" terecht. Dit keer hoefde ik gelukkig geen CAO tevoorschijn te toveren voor het luisteren naar vrolijke noten.
Daar kreeg ik te horen: "Alles is goed aan je, alleen dat shirt van Leiden Marathon klopt niet."
Nu horen jullie het ook eens van een ander!

Met een klein groepje liep ik wederom de Keukenhof binnen. Na het verlaten van het bos was het nog maar een klein stukje naar de finish op de sintelbaan van "De Spartaan". Net op het moment, dat ik met een andere loper langs het honkbalveld kwam, werd er een homerun geslagen. Altijd een hoogtepunt in een honkbalwedstrijd, op welk niveau dan ook.
Met mijn 333m.nl-pet op werd ik weer enthousiast ingehaald door Teun de Reede. In 1.27.42 kwam ik als 62-jarige als 62e over de finish. U weet nu ook, op welke plek ik volgend jaar eindig....

In de kantine at en dronk ik nog wat, terwijl ik met wat andere lopers praatte, waarna ik op de fiets stapte. Na eerst bij Eric en Welmoed de bloemrijke erfenis van mijn vorig jaar overleden broer Kees te hebben bekeken, reed ik door naar onze volkstuin, waar Ada aan het werk was.
Na 46 kilometer fietsen en 30 hardlopen kon ik me thuis douchen om verfrist te zien, hoe Peter Sagan  als eerste wereldkampioen sinds 1981 Parijs-Roubaix wist te winnen.

Hij was wel de eerste!

Papendal

Als lid van de Ondernemingsraad van Openbare Bibliotheek Katwijk ben ik in de loop der jaren diverse keren naar studiedagen geweest. Een aantal ervan vond plaats op Papendal.

De laatste keer waren we er samen met de Nederlandse hockeydames, een keer ervoor met de Handbalacademie. Toen konden we niet bevroeden, tot welke enorme hoogte de Nederlandse handbalsters zouden stijgen. Helaas leden ook de handbalsters aan de grootste kwaal van de Nederlandse topsport: in de finale gaat het meestal mis.

Ik heb daar geen last van. Bij mij gaat het ver voor de finale al fout. Bij handbal was dat op de middelbare school. Op "Porta Vitae" kregen we van gymnastiekleraar Theo de Cock in de zomermaanden veelal andere veldsporten dan voetbal: hockey, honkbal en handbal.
Nu ben ik niet voor handballer in de wieg gelegd. Bij deze sport is het handig als je goed kunt sprinten, maar ook als je lang bent om boven de tegenstanders uit te komen als je wilt gooien. Ook een groot postuur en pure kracht is een voordeel. Als kleinste jongen van de klas paste ik niet in dit profiel. In de verste verte niet. Daar woog mijn enige voordeel, linkshandigheid, absoluut niet tegenop.

Ik wens de handbalvrouwen veel succes toe op weg naar Rio en vooral ook bij de Olympische Spelen in Rio de Janeiro.

"Lekker bezig!" of de Alternatieve halve marathon

De afspraak stond al een tijdje in de agenda: 4 mei Halve marathon. Alleen de tijd verschoof deze week een paar keer. Van 10 uur naar 14.30 en weer terug naar 10 uur. Dit had te maken met een verschoven honkbalwedstrijd, die weer terug ging naar de oorspronkelijke tijd.
Om 10 uur wachtte ik op de blauwe brug over de Vliet, vanwaar ik met Hans Boers het parcours van de marathon van Leiden van vorig jaar zou gaan lopen.

Vanaf het gebouw van scoutinggroep Kimball O'Hara namen we meteen een alternatieve route door de nieuwbouwwijk naast de ijsbaan van Voorschoten.

Langs de Korte Vliet en de rand van de Stevenshof liepen we naar de molen, waarna we naar mijn huis liepen.

Hier deed ik toch maar mijn TNT-afritsbroek uit en deed ik een korte broek aan, want het was toch warmer, dan ik verwacht had. De tweede wijziging van de route op weg naar de Hadewychlaan was een feit. In het Morskwartier veroorloofden we ons weer een kleine wijziging van de route, om uiteindelijk vanaf de Aalmarkt naar de Breestraat uit te wijken. Op een zonnige zaterdag over de markt hardlopen wordt niet door iedereen gewaardeerd. Vanaf de Breestraat liepen we naar de Lammenschansweg, waar het wat veiliger was om het trottoir van de parallelweg te benutten. We passeerden een paar wandelaars, die ons "Lekker bezig!" toevoegden. Zo voelden wij ons ook! Het lopen ging heerlijk.
In Zoeterwoude kwamen we Rinus en Elly van der Kuil tegen, die 30 km aan het wandelen waren. Via de Vlietlanden waren we 2 uur na de start weer terug bij de fietsen. Met Hans fietste ik mee naar de Kniplaan, vanwaar ik over de Velostrada naar huis fietste. Het gezamenlijke trainen van de lange afstanden met Hans zat er op. Bert en Ernie zijn klaar voor het nieuwe parcours van de marathon van Leiden.

Bert en Ernie lopen voor de Hartstichting. U kunt ons nog sponsoren.

Feest in Huize Boers

Het zal op de Dominicaanse Republiek feest zijn, nadat het nationale honkbalteam wereldkampioen geworden is.
Gisteren werd Nederland uitgeschakeld door dit Caribische eiland, waar honkbal DE nationale sport is.
Voor video: KLIK HIER!
Bij de Voorschotenloop hadden Hans Boers en ik het er over.
"Mijn zoons zijn natuurlijk voor hun geboorteland", zei mijn trainingsmaat: "Maar als Nederland wint, vinden ze het ook goed. Nu zijn de jongens kenners: ze spelen beiden honkbal en nog goed ook.
En al zullen ze de volksfeesten op de Dominicaanse Republiek moeten missen, ze mogen trots zijn, dat hun land, met 10 miljoen inwoners toch geen grootmacht, wereldkampioen honkbal is geworden. En daar valt niets op af te dingen. Ze werden het nog ongeslagen ook!

Streepjescode voor een bioscooppubliek of feest in Huize Boers

Om 6 uur werd ik wakker en ik kon niet meer in slaap komen. De hersens waren volop bezig met het bedenken van de aankleding rond de boekpresentatie van "Molen- en Merentocht" en ook waar ik eventueel lezingen rond de toertochttips zou kunnen geven.

Dit was niet bepaald de ideale voorbereiding op de halve marathon van Amsterdam. Ada sliep gelukkig rustig door. Om 8 uur verlieten we ons bed. Op het nieuws hoorden we, dat Nederland wereldkampioen honkbal was geworden.
Een puike prestatie. Maar in het hele land waren er verder geen toeters en bellen, terwijl deze prestatie uniek te noemen is. Vergelijk het eens met hoe uitgebreid de tweede plaats van het Nederlands elftal vorig jaar gevierd is bij de inhuldiging in Amsterdam.En voor de échte wereldkampioenen: doodse stilte. Alleen in huizen, waarin honkballers wonen, zal dit met gejuich ontvangen zijn. De ochtend begon dus feestelijk in Huize Boers. Hans moest al vroeg op weg naar Amsterdam, daar de start van de marathon om half 10 gepland stond. Vooraf moest je je startnummer ophalen in Sporthallen Zuid, vlak bij het Olympisch Stadion. Het gerucht ging, dat Willem Holleeder het startschot zou lossen, dus de sectie Kenianen ging er als een haas vandoor. Hans deed het bij zijn debuut als veteraan wat rustiger aan en liep een heel gelijkmatige race. Alleen tussen de 30 en 35 km is een dip te zien. Dit heeft echter niets te maken met de man met de hamer, maar meer met het Rode Kruis. Hans kreeg last van een blaar en nam even de tijd om deze bij een verzorgingspost door te laten prikken. Zo kon hij zijn weg richting Vondelpark en Olympisch Stadion vervolgen en finishen in de prima debuuttijd van 4.13.36! Ik heb Hans telefonisch al gefeliciteerd met deze prima prestatie en doe dat op deze plek nog eens dunnetjes over. Het is vandaag dus dubbel feest in Huize Boers. Zelf vertrok ik met gemengde gevoelens naar Amsterdam. Het was perfect loopweer vandaag: zonnig, weinig wind en met 15 graden in de schaduw een uitstekende temperatuur. Daar lag het niet aan. Ik kon me vandaag gewoon niet concentreren op de halve marathon. In mijn hoofd maalde de aanpak rond de presentatie van "Molen- en Merentocht" nog rond. Dat werd er niet beter op, toen ik, al lezend in het boek, nog een paar kleine taalfouten ontdekte plus een viertal kopjes, die tussen de gewone tekst verdwaald waren. En dat, terwijl ik de tekst 3 keer heb doorgelezen op het beeldscherm! En dat is ook het verraderlijke van het lezen op de flatscreen: je bent op een of andere manier toch minder geconcentreerd dan als je in een boek leest. Ik zal de fout zo snel mogelijk herstellen. Dat is het voordeel van het concept van mijnbestseller.nl. Alleen heb ik helaas deze week net 42 exemplaren besteld. Ik zal degenen, die dit boek van me krijgen uiteraard op de hoogte stellen van deze schoonheidsfoutjes. Aan de andere kant past het ook wel bij mij. Het zal voor jullie een hele schok zijn om het te vernemen, maar in het genenpakket, dat ik van mijn ouders heb meegekregen, zaten ook enkele schoonheidsfoutjes.... Vanaf station Amsterdam-Zuid wandelde ik rond het middaguur naar het IJsbaanpad, waar in Hal 3 van Sporthallen Zuid de startnummers werden uitgedeeld. In lange rijen stonden we, per duizend nummers gesorteerd, in lange rijen te wachten. Met nummer 22247 in mijn handen kon ik weer in de rij gaan staan, ditmaal voor de w.c. Een minuur of 20 later kon ik hier eindelijk mijn stinkende best doen. Gelukkig ging het bij de tassengarderobe een stuk sneller. In het zonnetje wandelde ik langs het Olympisch Stadion naar de 6 startvakken van de halve marathon. Rondom je hoorde je allerlei Europese talen. In het startvak raakte ik aan de praat met een man uit Münster, waar Ada en ik de afgelopen 2 jaar op onze fietstocht door Duitsland gekampeerd hadden. Verder sprak ik nog met een Spanjaard en een Brit. Kortom, hier stond de Europese Unie aan de start! Om half 2 konden de voorste lopers van de halve marathon daadwerkelijk vertrekken. Wij moesten nog ruim 13 minuten wachten, voor we over de startstreep waren. Met nog steeds een mindere concentratie dan gebruikelijk vertrok ik voor mijn 21 km. Ik had geen idee, hoe dat zou gaan. De eerste paar kilometers gebruikte ik om warm te draaien en tot mijn verbazing ging het behoorlijk soepel. Op dit stuk haalde ik een Engelsman in, die de halve marathon liep op blote voeten! Obelix had gelijk: "Rare jongens, die Britten!" De tijdwaarneming op het 5 kilometerpunt gaf aan, dat ik rond de 1.45 liep. Met de 10 km lag ik nog steeds op dit schema. Hier kon dat ook makkelijk: je had in dit gedeelte bij het bedrijventerrein brede wegen. Uit ervaring van de andere edities wist ik echter, dat in de tweede helft van de loop de wegen wat smaller waren. Vooral de Stadhouderskade was een bottleneck. Zo liep je toch enige vertraging op, omdat je niet altijd in kon halen. Dit lichte tijdverlies had ik ingecalculeerd. We liepen door het Vondelpark. Hier heb ik in mijn hippiejaren Sail-Joya op zien treden. Ik haalde nog steeds meer lopers in, dan dat ik zelf ingehaald werd, dus wat dat aangaat zat het wel goed. Zo kwam ik bij de laatste kilometer voor het Olympisch Stadion, waar ik zag, dat ik met een lichte versnelling nog net binnen de 6 uur van de marathon of de 2 uur van de halve kon blijven. Dat lukte net. De brutotijd kwam uit op 1.59.47, hetgeen resulteerde in een nettotijd van 1.46.07. In Amsterdam had ik nog niet zo snel gelopen. Met de vorm zit het dus wel goed, ook als je rekening houdt met de ideale omstandigheden. Door het prachtige weer was het niet alleen op het parcours, maar ook erlangs zeer druk. Nu zou je verwachten, dat de lopers hierdoor aangemoedigd zouden worden, maar dat viel erg tegen. Heel af en toe riep iemand "Hup Bert", het voordeel van je naam op het startnummer. Maar het leukste vond ik een oudere vrouw, die "Hup IJssport" riep vanwege mijn blauw-wit gestreepte IJVL-wielershirt. Het 5-cijferige startnummer hadden ze trouwens net zo goed als streepjescode mee kunnen geven. Edoch, op deze sporadische aanmoedigingen na bleef het erg stil. En niet alleen aan de overkant, maar aan beide zijden van de weg. Af en toe zorgde een muziekgroep voor wat sfeer, maar daar bleef het dan ook bij. In de thuishaven van landskampioen Ajax, de Amsterdam Arena, hebben ze een sfeervak. Bij de halve marathon ontbrak deze vrijwel geheel. Ruud Gullit had een prachtige benaming voor dit soort supporters: bioscooppubliek.
En dat past wel een beetje bij onze hoofdstad. De Amsterdammers trainen er ook het hele jaar voor. Nergens in Nederland is het aantal bioscoopstoelen per hoofd van de bevolking zo hoog als in Amsterdam....