Een dagje naar het strand

Om kwart over 6 hoorden we geluiden uit de kinderkamer. De jongste kleinzoon was wakker en hij deed zijn best om zijn broer ook wakker te krijgen.

Dit leek ons niet zo'n geslaagd plan, dus opa haalde hem uit bed met de belofte om voor te gaan lezen. 

Om half 7 in de morgen was Boer Boris een goede keuze. Boeren gaan immers ook vroeg uit de veren. Bij het krieken van de dag, deed opa hiervan verslag.
De oudste werd om een uur of 7 wakker en hij sloop stilletjes naar beneden en dekte de tafel voor ons vieren. Wat een leuke verrassing voor opa en oma!
Het was heerlijk zomerweer, dus we hadden wel zin om naar het strand te gaan. Vroeger gingen we meestal naar Katwijk, maar sinds de nieuwe fietstunnel onder de A44 er is, is Wassenaar dichterbij gekomen voor ons.
Met onze eigen en een geleende fiets met achteropzitje vertrokken we via de Oostduinweg naar het strand, waar we de kinderen en onszelf goed insmeerden, daar de zon hoog aan de hemel stond.
We zochten een plekje vlak bij een gisteren gegraven zandkasteel en pal naast een kuil met omwalling, die net gebouwd werd. Inderdaad, het waren Duitsers.

De kinderen vermaakten zich uitstekend op het strand. Lekker schooieren, pootje baden,  kuilen graven, met een bal spelen en schelpen zoeken.

We hebben niet gezwommen. Dat was volstrekt overbodig. Sharon van Rouwendaal had voor Nederland al goud gewonnen in Parijs. Dat konden we toch niet overtreffen.

Na 2 uur verlieten we het strand met ons ku(n)stwerk als tijdelijk cultureel erfgoed.

Bij de strandopgang namen we een cappuccino, een slush en een tweetal ijsjes. De jongste viel achter op de fiets in slaap. Hij werd pas weer wakker, toen we thuis waren. Het dagje naar het strand van ons verliep een stuk beter dan dat van Heere Heeresma.

Ik ging nog even naar de volkstuin om op sommige plekken water te geven en tomaten, bramen en een komkommer te plukken. We aten macaroni met Romanescu en een gevulde tomatensaus en yoghurt met veel fruit en muesli. Om 9 uur sliepen de jongens en hadden onze hockeyers goud, waar topfavoriete Femke Bol op de 400 meter horden op brons bleef steken.

Al met al was het een prima dag.

"Kom op nou jongens!"

Een paar weken geleden kreeg ik via de IJVL een uitnodiging voor "Kom op nou, jongens!" De gemeente Leiden had een avond over Positief coachen georganiseerd in het kader van Veilig sporten in Leiden.

Daar je nooit te oud bent om te leren, meldde ik me aan voor deze avond in "Ins Blau". Zodoende fietste ik na het avondeten naar de Haagweg, waar het nog lastig was om een plekje te vinden in de fietsenstalling. Sportief Leiden was op de fiets gekomen.
Met zo'n 100 andere sportcoaches konden we genieten van een solovoorstelling met publieksparticipatie over positief coachen met zeer herkenbare voorbeelden uit het werkleven en de gedragingen van een voetbalvader.

De voorstelling was hilarisch en leerzaam tegelijkertijd en liet duidelijk zien, wat er gebeurt als je in een positieve of negatieve spiraal zit.

Hockeycoach Marc Lammers werd ook aangehaald met deze fenomenale uitspraak: "Ik heb nog nooit een wedstrijd gewonnen op mijn zwakste punt!"
Tip voor alle coaches: het is veel effectiever om de sterke kanten van je pupillen nog beter te maken, dan om veel tijd en energie te besteden aan het verbeteren van de zwakste punten.
Positief coachen kent echter ook zijn valkuilen. Je moet niet verwachten, dat je iedereen meekrijgt. Zo'n 30% vindt meer genoegen in blijven klagen. Je hebt dus geduld nodig voor je blijvend resultaat boekt.

Als je zo'n 15% meekrijgt, dan is de kans groot, dat een flink deel van de middengroep zich aansluit. Voor sportclubs is dit de basis voor een veilig sportklimaat.

Na afloop praatte ik bij een Palm nog een tijdje na met een paar mensen van Leiden Atletiek. De sporten mogen dan anders zijn, met coachen stuit je op dezelfde problemen en kansen!

Ellebogenwerk

Wie in het woordenboek zoekt, zal bij elleboog weinig vleiende spreekwoorden aantreffen.

"Met de ellebogen werken" betekent voordringen of vooruitkomen door andere mensen te benadelen, "Het achter de ellebogen hebben" achterbaks zijn.
Dat kun je van Annemiek van Vleuten niet zeggen. Ze startte vandaag bij het Wereldkampioenschap wielrennen met een gebroken elleboog na een harde val bij de ploegentijdrit afgelopen woensdag.

Niemand gaf een cent voor haar kansen. Maar dat is het leuke van sport.

Als knecht zat ze ineens in de kopgroep in de finale en wist Annemiek van Vleuten de regenboogtrui te veroveren.

Het is haar van harte gegund. Na de Giro d'Italia, de Tour de France en de Vuelta a España wint deze alleskunner ook het Wereldkampioenschap op de weg. 

Aanvankelijk had ik gedacht, dat Femke Bol dit jaar gezien haar gouden medailles op zowel de 400 meter hardlopen als hordenlopen dit jaar Sportvrouw van het jaar zou worden, maar op Van Vleuten staat dit jaar geen maat.
Maar goed, uit mijn nabije omgeving weet ik, dat wielrenners kunnen afzien als geen ander.

En dat zeg ik op het moment, dat de Halve marathon van Katwijk wordt gelopen, waaraan ik mee zou doen en waarvoor ik met een eenvoudige verkoudheid heb afgezegd. Maar ja, met corona mag je niet starten....

Vanmorgen fietste ik met Ada naar "De Helianth" voor de wekelijkse boodschappen. Uiteraard ging ik niet naar binnen, maar reed ik nog een blokje om, tot zij klaar was. Hierbij kruiste ik de wandeleditie van de 100 Bruggenloop.

Daarbij sprak ik heel kort met mijn oud-collega Annette, die een van de vele deelnemers aan deze loop door de mooie Sleutelstad was.
Mijn vrouw bracht de boodschappen naar haar ouders, ik bracht de boodschappen op deze regenachtige dag thuis.

Maar ja, we zitten dan ook in de herfst.

Marathon

De marathon staat al sinds1896 op het programma als het langste hardloopnummer op de Olympische Spelen. In ruim een eeuw tijd wist alleen Gerard Nijboer een zilveren medaille op de 42.195 meter te behalen.

Dat deed hij in 1980 op de Olympische Spelen in Moskou.

Vandaag kreeg hij redelijk verrassend een collega als Nederlandse medaillewinnaar op de marathon. 

Abdi Nageeye won de zilveren plak en loodste en passant zijn Belgische boezemvriend Bashir Abdi naar het brons, waarmee het hele podium bestond uit lopers uit het team van Jos Hermens.

Dit elkaar helpen maakt sport zo mooi. Hiervoor zijn de Olympische Spelen opgericht. Sport verbroedert!

Nageeye en Abdi mogen mij op 10 oktober samen komen hazen bij de marathon van Leiden.

Zij kunnen het dan heel rustig aan doen.....

Gedeeld goud

In teamsporten of bij groepsdisciplines bij individuele sporten is het gebruikelijk, dat er niet slechts één winnaar gehuldigd wordt. Zoals vanmorgen bij de teamsprint voor mannen op de wielerbaan bij de Olympische Spelen.

Zo maakte de Nederlandse wielerploeg vanmorgen de favorietenrol waar in de finale tegen de Britten.
Het goud delen met een tegenstander is echter niet gebruikelijk, zeker niet op het hoogste podium.  

Afgelopen zondag was er in Tokyo toch sprake van. Bij het hoogspringen eindigden de Italiaan Gianmarco  Tamberi en Mutaz Essa Barshim uit Qatar waren beiden over de 2.37 gekomen en gestruikeld over de 2.39. Ze hadden allebei 3 foutsprongen gehad en kozen ervoor om geen jump-off te springen, maar het goud te delen. Deze vrienden waren zodoende beiden Olympisch kampioen.

|

Zelf behoor ik niet tot het gilde der winnaars. Slechts sporadisch kom ik op het podium. Met schaatsen heb ik slechts eenmaal gewonnen. Een 200 kilometer nog wel. Bij de 1000 rondjes van Leiden in 2015 had ik de mogelijkheid om alleen te winnen, maar halverwege had ik met Janina Wolf afgesproken om samen hand in hand over de finish te gaan.

Maar afspraak is afspraak, dus ik reed 12 rondjes extra om aan gedeeld goud te komen. 

Ik kan u verzekeren: gedeelde vreugd is dubbele vreugd! Als we elkaar bij het sporten tegenkomen blijkt, dat het samen delen van de hoofdprijs voor een speciale band gezorgd heeft.
Hiermee staan we trouwens in een goede traditie. Bij de Friese Elfstedentocht is het driemaal voorgekomen, dat er meer winnaars waren.
In 1933 zetten Abe de Vries en Sipke Castelein de toon. Het Pact van Dokkum in 1940 werd bij het binnenrijden van Leeuwarden gebroken, maar door de ontstane chaos alsnog in ere hersteld. 

Het Pact van Vrouwbuurtstermolen werd door het vijftal winnaars wel gerespecteerd, maar niet door de jury. Zodoende kende de Tocht der Tochten van 1956 geen winnaar. Maar de vijf schaatsers werden wel vrienden voor het leven.

En dat is belangrijker dan een medaille om je nek! Sport verbroedert wel degelijk.

"Dat was een springer!"

Vanmiddag had ik een afspraak bij tandarts Blanksma. Na de overvloedige regenval van vanmorgen reed ik zowaar nog even in het zonnetje naar Leiden-Noord.

Na de verdovingsprik werd met elastieken een soort rubber schort aangebracht om de belendende tanden en kiezen, voordat het boren een aanvang nam.

Alles ging goed tot het moment, dat de vulling net gelegd was. Toen kreeg ik een kort vreemd gevoel in de hoek, waar tandarts Blanksma bezig was.

"Dat was een springer!", zei zij direct met het oog van een kenner.

Ik stond daar niet zozeer met een mond vol tanden, maar lag meer met een mond vol tandartsenapparatuur. De vraag, wat een springer was, kon ik toen pas stellen.

Nee, het was geen vulling, die spontaan uit mijn gebit sprong. Het was gelukkig iets onschuldiger.

Heb bleek een elastiekje te zijn, dat het rubber schort op zijn plek moest houden, dat spontaan weggeschoten was.

Dus als ik een keer uit de band spring....

Matchfixing

Topsport staat de laatste jaren behoorlijk in een kwade reuk. Waren er eerst de dopingperikelen in het wielrennen, waarbij met name de Tour de France na afloop vaak spannender was dan tijdens de Ronde van Frankrijk zelf: wie gaat de Tour winnen na het controleren van de dopingstalen?
Nu is het afgelopen jaar de atletiek volop in de schijnwerpers komen te staan. De boeken over de Olympische Spelen kunnen binnenkort herschreven gaan worden als menig prijswinnaar wegens dopingpraktijken alsnog zijn medaille in mag leveren.

Daarnaast blijkt het voetbal, en dan met name de FIFA en in mindere mate de UEFA, al jaren één grote corrupte bende. Maar ja, dat wisten we al. Een WK voetbal houden in Qatar met temperaturen van 50 graden Celsius. Wie verzint zoiets? Dankzij een flinke hoeveelheid smeergeld blijkt het dan wel te kunnen. En als manipulatie met het toewijzen van toernooien al blijkt te kunnen, hoeveel eenvoudiger is het dan wel niet om wedstrijden te manipuleren?
Maar het enigszins chique tennis wilde niet achterblijven. Deze week voegde tennis zich in het rijtje van sportschandalen. Dit keer dankzij matchfixing. Diverse deelnemers aan de Australian Open hebben in het verleden zich goed laten betalen om een wedstrijd opzettelijk te verliezen.

En ja, zo loop je natuurlijk het risico, dat iedere sporter van dit soort praktijken verdacht gaat worden. En dan rijzen er natuurlijk meteen vragen op: "Hoe kan het, dat Bert Breed op 60-jarige leeftijd de 1000 rondjes van Leiden won en eerder niets?"

Welnu, ik heb de schijn tegen, maar uit de grond van mijn hart verklaar ik bij deze: ik verloor altijd puur natuur!