Strafschoppenserie

Vooraf werden er nog grappen gemaakt over de voetbalwedstrijd tussen Nederland en Marokko in Mexico.


Het tijdstip van 3 uur in de afgelopen nacht werkte natuurlijk niet mee aan hoge kijkcijfers.

Zelf lag ik ook op 1 oor en was in diepe rust. Ik had me voorgenomen om te gaan slapen en als ik wakker werd op te staan. Rond een uur of 5 werden we wakker door een harde knal van vuurwerk. 
"We hebben kennelijk gewonnen", dacht ik en dommelde weer in. Toen ik om 6 uur ontwaakte, keek ik op de site van de NOS en zag, dat we de strafschoppenserie weer eens verloren hadden.

Tijdens de reguliere wedstrijden is Oranje sinds de verloren finale op het WK voetbal van 2010 ongeslagen. De langste serie in de WK-historie!

Maar ja, strafschoppen horen er ook bij....
Om 7 uur liep ik in mijn oranje sportkleding een rondje door de Stevenshof. Ik liep naar de molen, waarvandaan ik gisterenmiddag kon zien, dat een lange pijpleiding over het fietspad werd gehesen met een hoge hijskraan.

Het was tamelijk fris, toen ik op dit vroege ochtenduur ging lopen. 
Het uitzicht rond het weiland ten zuiden van de Stevenshof is voor de komende tijd aardig verknald.




Van het uitzicht moest ik het niet hebben, dus richtte ik me maar op de zomerbloemen.




Dat deden de Canadese ganzen ook.

In de Stevenshof hingen de oranje vlaggetjes er treurig bij.

Ik liep over de enige authentieke straat van de Stevenshof: de Rijndijk.


Met een fraai uitzicht over de Rijn.

Via het Stevenspark rondde ik de duurloop van 6 kilometer af.


Ik douchte me en ontbeet met Ada, die naar de volkstuin ging. Ik fietste naar "De Helianth" om boodschappen te doen. Op de terugweg dag ik deze duizendknoop met veel bijen erop.


Thuis wemelde het in de achtertuin ook van de vlinders en insecten. 






Zolang we geen strafschoppenserie kunnen winnen, worden we nooit wereldkampioen.
Laten we daarom maar genieten van de kleine dingen.

Als een mooi maar kwetsbare troostprijs.