Discussie

In het Leidsch Dagblad stond donderdag een artikel op de voorpagina over een Professionele ijsbaan tussen Leiden en Alphen. In de discussie op www.leidschdagblad.nl heb ik me gemengd met onderstaand stuk, daar je het ijzer moet smeden als het heet is en dit de grootste kans is op een 400-meterbaan in Leiden. En als dat niet mocht lukken, met een gerenoveerde 200-meterbaan ben ik ook heel tevreden. Ik schaats er al bijna 30 jaar en wat mij betreft komen er nog eens 30 jaar bij:
In de meeste hier geplaatste reacties bespeur ik een negatieve toon ten aanzien van de mogelijke komst van een 400-meterbaan in Leiden of de nabije omgeving. Nu kan er van alles worden beweerd over wethouder Witteman, maar niet, dat hij zich niet aan zijn beloften houdt. Bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen heeft de PvdA zich sterk gemaakt voor het behoud van een kunstijsbaan in Leiden, indien mogelijk door het bouwen van een nieuwe hal en anders door het opknappen van de "Menkenbaan". Ze stonden daar niet alleen in, ook de SP en de ChristenUnie hebben zich daar expliciet voor uitgesproken. Toeval of niet, dit waren de winnaars van de gemeenteraadsverkiezingen, die later samen een coalitie hebben gevormd, die uiteindelijk gestruikeld is over de RGL. Naast bovengenoemde partijen was er meer steun in de gemeenteraad, o.a. van de fracties van VVD, GroenLinks en het CDA.
Kortom, wat wethouder Witteman nu doet, is zich houden aan verkiezingsbeloften en daar is toch niets mis mee?
Nu is in opdracht van het vorige college een stuurgroep aan het werk gegaan met de opdracht om te kijken, hoe kunstijs in Leiden behouden kan blijven. Daartoe zijn 3 opties onderzocht: een 400-meterbaan, een baan van ongeveer 300 meter en het renoveren van de IJshal aan de Vondellaan.
Van alle opties zijn de kosten en baten op een rijtje gezet. En de 14 miljoen euro's kostende 400-meterbaan kwam daar goed uit de bus. Niet dat dat mij als schaatsliefhebber en -trainer verbaast. Van de IJVL gaan veel trainingsgroepen iedere week naar Leiden of Haarlem, daar de Leidse IJshal te klein is voor het trainen op topsnelheden. En de IJVL is niet de enige ijsclub, die te maken heeft met deze versnippering.
Als in het Huis van de Sport een 400-meterbaan komt, dan scheelt dat veel gereis vanuit deze schaatsgekke regio. Voor degenen, die het gemist hebben: vorige week stond deze regio massaal op het ijs op o.a. Vogelplas, De Kaag en de Nieuwkoopse plassen. De "doelgroep" voor een kunstijsbaan is er dus wel degelijk.
Nu heb ik zelf een vraag over het Huis van de Sport. Er is een atletiekbaan in opgenomen. Heeft Leiden behoefte aan een tweede atletiekbaan? Of wordt deze baan een vervanging van de baan in het Houtkwartier? Indien dit laatste gebeurt, dan zou deze plek toch een prachtig alternatief zijn voor een eventueel niet doorgaan van de ijsbaan in het Huis van de Sport. En indien een volledig overkapte ijshal in Leiden financieel niet haalbaar is, dan desnoods maar beginnen als openluchtbaan, zoals de meeste kunstijsbanen in Nederland begonnen zijn.
Want dat de financiën de achilleshiel zijn, is duidelijk. Een groot deel van de schaatsers komt buiten Leiden vandaan en het is redelijk, dat de omliggende gemeenten daar aan meebetalen. Maar gezien de bepaald niet optimaal te noemen verhouding tussen Leiden en de buurgemeenten zit dit er niet in.
In Hoorn, waar een mooie ijshal van 400 meter is aangelegd, hebben 10 of 11 gemeenten deze baan gezamenlijk gefinancierd en direct de bouwkosten van 14 miljoen euro in een keer afgeschreven, zodat de exploitatiekosten meteen een stuk lager zijn. Als Leiden en omliggende gemeenten dit ook eens op konden brengen....

Mijn reactie op een reactie, waarin de schrijver meldde, niet te willen betalen voor de hobby van een ander:
Het klinkt heel principieel om te zeggen, dat je gewoon niet mee wilt betalen aan de hobby van een ander, maar in de praktijk is dat natuurlijk onuitvoerbaar. Een sporthal, waar diverse sportverenigingen met evenzovele verschillende sporten gebruik van maken, zou nooit gebouwd kunnen worden, want hoe wil je de financiering rondkrijgen? En wat te denken van jonge kinderen, die over 10 jaar pas van die sporthal gebruik gaan maken?
Sportvoorzieningen zijn nu eenmaal gemeenschapsvoorzieningen, net zo goed als schouwburgen, bibliotheken, musea e.d.
Aan deze voorzieningen betalen ook mensen mee, die er nooit gebruik van maken.
Als zo'n voorziening er eenmaal is, is het trouwens niet zo, dat het gebruik gratis is. En dat is helemaal niet erg: een hobby mag geld kosten!
Alleen het opbrengen van grote investeringen kunnen individuele schaatsers niet opbrengen. Daar heb je inderdaad de overheid voor nodig, of een rijke sponsor, die het geld er voor over heeft, zoals destijds Ton Menken. En daar dit soort sponsoren niet voor het oprapen liggen, ligt hier een schone taak voor de gemeente Leiden én de omliggende gemeenten, daar veel inwoners uit de omliggende plaatsen gebruik maken van de Leidse IJshal.

Te druk

De afgelopen jaren zeiden we het vaak tegen elkaar:"Er moet een nieuwe natuurijsperiode komen om het weer druk te laten worden in de IJshal. De afgelopen twee weken hadden we deze en dat hebben we donderdagochtend geweten. Rijden we normaal gesproken op deze ochtend met een man of 30, nu was er een middelbare school, die ook het licht had gezien. Er reden zo'n 130 scholieren rond op de ijsbaan, die nu ineens te klein was. De ruimte is voor dit aantal wel groot genoeg, maar de scholieren hielden zich niet aan de regels. Langzame rijders gingen aan de rechterkant rijden. Bovendien waren er een paar schaatsers, die met een zeer beperkte techniek ons bij probeerden te houden. En als ervaren schaatser weet je: die gaan vroeger of later absoluut zeker een keer onderuit en de kans dat ze jou dan meenemen in de val blijft natuurlijk aanwezig. Een 400-meterbaan voor Leiden is niet zo'n gek idee!
Daar het ons niet lukte om met een man of 10 deze pubers in korte tijd te disciplineren, hielden we het na 10 minuten voor gezien. Het enige voordeel was, dat ik nu wist, dat mijn schaatsen scherp genoeg waren. Ik sprong snel op mijn fiets om thuis mijn hardloopschoenen te halen en met Jan en Michel Versteegen en Wim van Huis ging ik, voor het eerst sinds de Kerstcross, hardlopen. We liepen een rondje van ongeveer 5 km in 25 minuten, waarna we een gezellige ochtend hadden in de kantine van de IJshal, genietend van alle natuurijsverhalen.

Gebrek aan scherpte

Iedere sporter kent het verschijnsel wel. Na een sportief hoogtepunt is het moeilijk om jezelf op te laden. Een verschijnsel, dat duidelijk werd gedemonstreerd in 1995, toen Ajax de ene week de Champions League won en het Nederlands elftal een week later met vrijwel dezelfde spelers ten onder ging in en tegen Wit-Rusland.
Een ander bekend voorbeeld dateert uit 1980. Eric Heiden, in die jaren net zo onverslaanbaar als Sven Kramer nu, won op de Olympische Spelen in Lake Placid 5 gouden medailles. Ruim een week later werd Hilbert van der Duim in Heerenveen wereldkampioen allround.
Zelf heb ik dat altijd na een natuurijsperiode. Op een of andere manier heb ik de eerste keer daarna altijd weer moeite om op het ijs van de Leidse IJshal mijn draai weer te vinden. Tegenwoordig komt daar voor mij ook de overstap van kluunschaatsen naar klapschaatsen nog bij. En daar zat voor mij gisterenavond het probleem: mijn linkerschaats gleed in het begin van de avond weg op het harde, gladde glijijs. Dit betekent, dat of de ronding eruit begint te gaan, of dat ik gewoon niet goed genoeg had geslepen.
Nu was het behoorlijk druk op de baan. Veel nieuwe gezichten, die kennelijk de smaak te pakken hebben gekregen van het natuurijs, kwamen op deze dinsdagavond op de buitenring. De spelregels, zoals langzame rijders binnen en hardrijders buiten, moesten zij nog leren. Het devies "Veiligheid eerst", dat je altijd voor ogen moet houden, gold nu nog scherper. Er restte mij niets anders dan in het langzaamste treintje mee te rijden, daar ik ook niet goed kon remmen.
Het tweede uur, toen de baan vrij leeg was, ging het wat beter. De bovenlaag was wat ruwer geworden, zodat ik toch wat meer grip had. Daar ik toch niet hard kon schaatsen, gaf ik les aan Anton, de Russische student, die de oude schaatsen van Siebe geleend heeft en aan Mariya, een Oekraïense studente, die echt zeer leergierig haar techniek probeert te verbeteren. Met veel plezier wijdde ik me aan deze "ontwikkelingssamenwerking". Probeer als Nederlander maar eens in het Engels schaatsles te geven aan iemand, wiens woordenschat in het Engels niet al te uitgebreid is. Best lastig, want je mist toch "the finishing touch".
Vanavond eerst maar eens kijken, of ik "the finishing touch" van het slijpen nog beheers, want je schaatst niet lekker met een gebrek aan scherpte.....

Nagenieten

Dat viel tegen bij het ontwaken. De weersvoorspellingen kwamen niet uit. Er was pas dooi voorspeld in de middag, maar het was al 's nachts gaan dooien. De Molentocht, die ik in gedachten al gepland had, viel letterlijk in het water. 's Ochtends Bauke afgebeld, die het hier volmondig mee eens was. Om 9 uur reed ik naar de Vogelplas, maar ook daar stond al water op het ijs. Het ijs was dik genoeg, maar één keer in een scheur rijden zou een nat pak opleveren. Niet echt aanlokkelijk.
Dus begon ik op 12 januari om 11 uur aan mijn derde werkdag van 2009. Maar ik kon volop nagenieten. Van twee weken natuurijs met ongeveer 650 kilometer schaatsplezier en van de fantastische sfeer in Heerenveen.
De Duitse componist Franz Schubert schreef deze beroemde zin:"Wo du nicht bist, dort ist das Glück." Nu zou ik natuurlijk mezelf ongelukkig kunnen maken met het feit, dat ik op de laatste dag van deze ijsperiode NIET geschaatst heb, maar ik kijk liever naar de vele mooie momenten, die ik wel heb mogen meemaken. En laten we eerlijk zijn: als iemand ons 2 maanden geleden een contract had voorgelegd met de garantie op 2 weken schaatsen op natuurijs in de winter van 2008-2009, dan hadden we dat toch allemaal blind getekend!!!!
Als afsluiting van dit prachtige begin van 2009 volgen hier wat foto's. De eerste zijn van de hand van de broer van Annerieke van der Beek. Ze zijn gemaakt op zondag, maar het had net zo goed zaterdag kunnen zijn, toen wij de Alternatieve Molentocht met Annerieke reden. De andere foto's zijn dit weekeinde gemaakt zijn tijdens de tochten, die mijn vrouw en kinderen gemaakt hebben in de Horsten.
Ook van de plaatsen waar ik op dat moment niet was, kan ik nagenieten.

Een rondje van Mart

Een Europees kampioenschap in Heerenveen is altijd feest. Met mijn schoonzuster Joke van der Poel en haar dochter Claudia Breed gingen we naar dit carnaval van het noorden. Om 9 uur stapten zij in Nieuw-Vennep in de trein, waarna we op Schiphol overstapten voor Heerenveen IJsstadion. Bij het zien van schaatsers op het Naardermeer en in de uiterwaarden bij Zwolle ging het bloed wel wat te kriebelen, maar wij zouden ook een leuke dag krijgen. Hoe dichter bij Heerenveen, hoe meer oranje kleding en attributen je zag. Voor de uitdossingen hoef je niet naar het carnaval toe. We waren er om half 12, en om 12 uur konden we bij vak Noord O naar binnen, aan de kant waar de 1500 meter startte. Het duurde nog een uur, voor de wedstrijden zouden beginnen, dus we konden beginnen met inzingen. De Blauhûster Dakkapel zorgde ervoor, dat de sfeer nog beter werd.

 De wave werd een aantal keren geoefend, en meestal lukte het. Als het stilviel was het altijd in het van van de bobo's in het midden van de baan. De 1500 meter voor dames was het openingsnummer. Het werd duidelijk, dat de winnaar de Duitse nationaliteit zou bezitten: Claudia Pechstein of Danielle Anschütz. De huldiging van de 1500 meter was een afgang. Deze vond plaats voor bijna lege tribunes. Niet in de hoeken bij de staanplaatsen, die bleven gewoon vol en vol enthousiasme. Maar de sponsorplaatsen verkozen een plaasje aan de tap om even te kunnen "netwerken". Nee, van zulke "supporters" moet je het hebben...... Voor de start van de 10 kilometer werd Mart Smeets, die op een meter of 20 bij ons vandaan met Ria Visser aan een tafel zat, luid toegezongen voor zijn verjaardag. Normaliter trakteert de jarige, maar Mart liet de verlossende woorden:"Een rondje voor de hele zaak" niet vallen. Wij konden ons dus beter richten op de rondjes van Sven Kramer. Heel lang ging hij gelijk op met Havard Bokko, maar net voor de 8 km ging de turbo erop. Achter Bokko langskruisend spoot hij weg. Van rondjes 31,3 naar 29,0 en 28,9. We hebben het hier wel over de 10 km op een laaglandbaan met een vrij hoge luchtdruk! Thialf ging door de geluidsbarriere. Met 9 seconden voorsprong won Kramer de race. Met de krasse knarren doen we wat korter over onze 25 rondjes, maar die zijn dan 200 meter lang.... Het slotstuk was voor Martina Sablikova. De 5 km won ze met bijna 10 seconden voorsprong. Ze reed, enthousiast toegejuicht, wel 3 ererondjes met haar trainer. Het is, dat ze niet kan sprinten, anders was deze Tsjechische vrouw net zo onverslaanbaar als onze Sven. Nu ging de onder Peter Müller opgeleefde Claudia Pechstein met de eer strijken. Ooit meegemaakt, dat een Duitse sporter luidkeels door een Nederlands publiek wordt aangemoedigd en toegejuicht? Dat kan alleen met schaatsen! Claudia Pechstein ging helemaal uit haar bol. Ze reed met een kind in haar armen een ereronde, waarna ze in de arreslee mocht, net als Sven. Op de televisie laten ze nooit zien, dat de poep van het ijs wordt geruimd. Twee oude mannen op Friese doorlopers deden dat met een schep en een bezem. Een van hen had de lachers op zijn hand, toen hij dreigde dit in het publiek te gooien. Op het station ging het feesten gewoon door. Wij zaten in de fietsruimte. In Wolvega stapten 3 schaatsers in, die die ochtend in Zwartsluis begonnen waren en met de wind in de rug 65 km door de kop van Overijssel geschaatst hadden, o.a. door de Wieden en de Weerribben. Voor een volgende ijsperiode is dit een goed idee om te onthouden! José, de vrouw uit de groep, zit in dezelfde startgroep al ik. Dus wie weet komen we elkaar in februari weer tegen..... Om half 10 waren we weer thuis. Maar morgen gaan we gewoon weer op natuurijs een tocht maken! En het rondje van Mart? Dat hou ik wel tegoed.

Alternatieve Molentocht

Op de zo langzamerhand dagelijkse tijd van kwart over 9 verzamelden we ons bij de IJshal aan de Vondellaan. Jaap, Jos, Mijke en Annerieke gingen met de auto naar Rijpwetering, waar Mark zich bij hen zou voegen. Andrea, Paul, Wil, Arjen en Bert fietsten naar de Zomervaart in Oud-Ade. Gezamenlijk reden we naar de Kaag, waar we in tegenstelling tot de dag er voor wel over de Kagerplassen konden schaatsen.
Nadat we een andere groep schaatsers dit hadden zien doen, durfde onze bontgekleurde groep het ook. We reden door tot Warmond.

We reden over zingend ijs, maar op een gegeven moment begon het ijs wel erg te zingen en was ik even bang, dat het zinkend ijs zou worden. Niet dat we sterallures hebben, maar het ijs dacht daar anders over. Maar de sporen van schaatsers voor ons bleken toch over voldoende dik ijs te gaan. In Warmond kwamen we Frans van Rijn en een groep IJVL-ers, waaronder Frank Damen, Gerard Snel en Frans Kamsteeg, tegen.
Gezamenlijk schaatsten we over de Leede naar de Kagerplassen terug. Het onderuitgaan op dit meer was Mijke zo goed bevallen, dat ze het nog maar een keer deed. Voor ons hoefde het niet, maar ieder heeft nu eenmaal zo zijn verzetje. Vanaf de Kagerplassen reden we naar de Ringvaart en vandaar naar Rijpwetering, waar we in "De vergulde vos" erwtensoep en chocolademelk of koffie tot ons namen. Bij de wc hadden ze iemand neergezet aan een tafeltje om € 0,50 voor een toiletbezoek te innen. De afzetters!
Mark verliet ons wegens huiselijke verplichtingen, Hans Boers had die er net op zitten en hij kwam onze gelederen om 12 uur met 25 km achterstand versterken.
Vanaf Rijpwetering toerden we in het zonnetje met de temperatuur net onder nul via de Boerenbuurt naar Nieuwe Wetering over de Ringvaart. Wij hadden volop de ruimte, terwijl de toertocht op de Nieuwkoopse plassen 15.000 schaatsers trok, ongeveer het aantal deelnemers aan de Elfstedentocht!
Bij Vredeburg konden we niet verder, dus togen we naar de Hanepoel om daar een rondje over het spiegelgladde ijs te rijden. Annerieke had een botte schaats, dus zij reed met Jos alvast vooruit over de Ringvaart naar Kaageiland. Vanaf het pontje staken we de Kever over, waar we Pieter en Letty tegenkwamen, die onze groep op de foto zette.
Zoek de zeven verschillen:


Kees Borst kwam met een groep Hoogmadenaren aangeschaatst. Van Kees hoorden we, dat we door konden rijden tot Hoogmade. Ook Bauke kwamen we weer tegen. Hij reed met ons mee naar Rijpwetering, waar Annerieke en Mijke, die voor de derde keer viel, achter zouden blijven.
Wij kluunden naar de Zomervaart en staken vervolgens door naar het Vennemeer. Hier vandaan konden we over de slingersloot naar Hoogmade. De verbrede A4 en de HSL zorgden voor minstens 400 meter klûnen. Arjen, die de meeste kluunplekken kruipend aflegde, vond dit toch wel te gortig. Paul Verkerk, nooit te beroerd om het vuurtje op te stoken, sprak de profetische woorden:"Zullen we hier de groep maar splitsen in een snelle en een langzame groep?" Hij had volkomen gelijk. Degenen met kluunschaatsen namen al wandelend een flinke voorsprong op de gewone schaatsen.

Ook de Does had zwart spiegelglad ijs, zodat we met lange slagen vanaf de Boskade naar het centrum van Hoogmade reden. Helaas moest je een flink eind klûnen om op de Wijde Aa te komen, zodat we daar vanaf zagen. Na gekeken te hebben, of we tot Leiderdorp door konden schaatsen, wat zonder klûnen niet kon, reden we terug op de heenweg. Hans gleed op de Boskade uit op een strootje en kwam hard op zijn elleboog terug.
Toen wij afsloegen naar Oud-Ade, reed Bauke door naar zijn stacaravan. Bij de molen van Oud-Ade had Arjen de lachers op zijn hand, toen hij kruipend de weg overstak bij de hoge brug en zo het autoverkeer ophield. Via de Zomervaart kwamen we weer uit bij "De vergulde vos". Onze Alternatieve Molentocht zat er met exact 60 km op de GPS op.
Op youtube vond ik deze video:

Hans, Wil en Bert dachten hier anders over en zij reden naar Kaageiland. Terecht, want zij hadden, genietend van een Glühwein, een prachtig panorama van de wirwar van schaatsers en ijszeilers, terwijl de zon werd weerspiegeld op de spiegelgladde ijsvloer.
Terwijl de koude wind opstak, zat om kwart over 4 na 70 km plezier ook deze prachtige schaatsdag er op. Terwijl wij onze schaatsen op de brug uit trokken, hoorden we een prachtige uitdrukking van een klûnende vrouw: "Ik bips me er wel overheen....."

A blessing in disguise

De Engelsen hebben er een mooie uitdrukking voor: je denkt dat je pech hebt, maar achteraf heb je daardoor juist een groot geluk: A blessing in disguise. Zo stonden Bauke Dooper, Dries Breugom en ondergetekende om kwart over 9 bij de IJshal in Leiden, maar helaas was er geen schaatser, die in het bezit was van een auto. Van het plan om naar de Nieuwkoopse plassen te gaan zagen we derhalve maar af en het alternatief werd Oud-Ade.
We fietsten gedrieën naar de stacaravan van Bauke, waar we direkt op het ijs konden stappen. Het had de hele nacht flink gevroren en de zon scheen, waardoor de berijpte bomen een sprookjesachtig landschap opleverde. Het zou de hele dag blijven vriezen, zodat het rijp op de bomen behouden bleef. Over de boerensloten reden we naar het dorp Oud-Ade.

Het ijs was zwart en hard, maar er zaten een paar verraderlijke scheuren in. Dries viel met zijn klapschaatsen al vrij snel een paar keer, waarna de angst om te vallen er bij hem insloop. En dan val je juist!
Bauke wilde aan de verkeerde kant van de brug van het ijs af en trapte er bij het afstappen doorheen. Gelukkig was alleen de punt van zijn schaats in het water. Vanaf Oud-Ade reden we richting campings om al klûnend op de lange boerensloot naar Rijpwetering te komen. Hier moesten we bij de ophaalbrug klûnen, waarna we over het prachtige zwarte ijs naar Kaageiland konden schaatsen. Van Kaageiland konden we over de Kever naar de Boerenbuurt en vervolgens naar de Hanepoel. Het was exact 12 jaar geleden, dat ik op mijn laatste Molentocht op dit gedeelte van mijn "thuisbaan" had geschaatst.
Vanaf de Hanepoel schaatsten we naar Rijpwetering. Bij het pontje trapte Bauke in het riet door het ijs heen, waardoor hij met een paar natte voeten moest schaatsen. Geen probleem. Bij café "De vergulde vos" kon hij zijn kluunschaatsen uitdoen en zijn sokken op de gaskachel drogen, terwijl wij onze erwtensoep opaten.
Bij "De vergulde vos" kwamen we Jos Drabbels en Sophie Stein tegen, die ook volop genoten van de prachtige omgeving op deze prachtige dag. Dries moest ons helaas al verlaten, daar hij zijn hond uit moest laten. Bauke en ik deden nog een rondje Kaageiland-Hanepoel, terwijl Sophie en Jos deze sprookjeswereld vastlegden met hun camera.

De volgende ronde reed Max Dohle met ons mee, de samensteller van diverse bloemlezingen met schaatsverhalen en -gedichten, zoals "IJsvrij", "Op het ijs", "De wereld gaat op schaatsen" en het vandaag zeer toepasselijke "Glad en wijd ligt het ijs". U ziet het, ook vandaag geeft deze bibliothecaris weer gratis leestips.

De volgende ronde reden Bauke en ik weer samen. Op het einde kwamen we Jos en Sophie weer tegen, die deze prachtige foto's gemaakt hebben.


Terwijl we op het ijs voor "De vergulde vos" even een hapje aten, stapten Pieter Smit, Letty Ruhaak en Douwe Kinkel op het ijs. Bij de Hanepoel zouden we elkaar weer zien. Een Voorhouter reed met ons mee, terwijl wij ons rondje nog een keer reden in omgekeerde volgorde. Om 3 uur reden we weer over de boerensloten richting Oud-Ade. Klûnend bij de molen kwam ik mijn schoonzus Joke van der Poel tegen, met wie ik zondag naar het Europees kampioenschap in Heerenveen ga.
Om half 4 verlieten we de stacaravan van Bauke, waarna ik als toetje nog 2 uur schaatsles mocht gaan geven in de Leidse IJshal. En een natuurijsperiode werkt stimulerend: er waren 4 kinderen, die een proefles kregen.
Op de Nieuwkoopse plassen was het ongetwijfeld ook leuk geweest, maar deze tocht van zo'n 80 km schaatsen in 5 uur was veel leuker, vooral 's ochtends, toen er slechts enkele tientallen schaatsers op dit prachtige stukje Holland reden. 's Middags was het wel drukker, maar je had nog volop de ruimte.

Vandaag kregen we inderdaad "a blessing in disguise".