De morgen was nog vroeg, maar het signaal was duidelijk. De "Krasse Knarren" gaan internationaal. Ik zat op de bank naast Martin Langbroek en zei tegen hem: "Je ziet het, ik doe mijn kabouterschaatsen aan."
"Die Heinzelmann Schlittschuhe!" antwoordde mijn trainingsmaat.
"De wat?" vroeg ik. Ik wist dat Schlittschuhe schaatsen zijn, maar vanaf nu weet ik, voor de rest van mijn leven, dat ein Heinzelmann een kabouter is.
Dat klopte ook wel bij de opkomst. Deze was met een man of 12 een stuk minder dan vorige week. Maar of er nu 4 man opkomen of 40, je moet het met elkaar gezellig maken.
De sfeer leed er niet onder en het ijs in de Leidse IJshal was weer spiegelglad. We hebben heerlijk gereden.
Peter Witteman was ook weer van de partij, en al kan hij ons nog niet bijhouden, vergeleken met een paar weken geleden reed hij al een stuk beter. Zelfs het pootje over ging weer goed. Met doorzettingsvermogen kom je het verst!
Dat bewees ook Ben, een nieuwkomer in onze groep. Zes jaar geleden heeft hij een hersenbloeding gehad en met veel wilskracht heeft hij zich stapje voor stapje zo weten op te werken, dat hij nu gewoon met de "Krasse knarren" mee kan schaatsen. En vergis u niet, de gemiddelde snelheid ligt al gauw op zo'n 25 km per uur.
De enige andere sporter, die ik ken, die na een hersenbloeding weer op de schaatsen is gekomen, is Jeen van den Berg, de winnaar van de Elfstedentocht van 1954. Op het gebied van doordouwen geen kleine jongen. Pardon, kein Heinzelmann!
donderdag 1 november 2012
woensdag 31 oktober 2012
Zuster Rosalie
Zaterdagavond is de Hobbitreünie. Ik zal er veel bekenden tegenkomen uit de mooie jaren, die ik daar in een dubbelrol als vaste gast en als barkeeper heb doorgebracht. Wie we daar echter helaas niet meer tegen zullen komen is Zuster Rosalie.
Deze week ontving ik via Joop Beenakker een mailtje met als bijlage onderstaande brief van Zuster Rosalie. Als je op de brief klikt, wordt deze groter, zodat je de inhoud kunt lezen.
Intussen zijn we al weer 42 jaar verder en zijn er al een aantal reünies geweest. De laatste was 5 jaar geleden, maar veel bekenden heb ik 2 jaar terug gezien bij de reünie van de Antoniusschool.
Ze was trouwens niet de enige oudere, die af en toe kwam buurten bij het jonge, langharige volk. Ook Piet Touw, de organisator van het Midwinterfestival, dat voor een flink deel draaide op Lambiekgangers, kwam wel eens langs als hij hulp nodig had voor een ander klusje bij deze of andere evenementen. Voor een paar consumptiebonnen deden we een hoop in die tijd.
Een andere vaste gast was Pa Dresscher, die zijn 3 dochters tussen 12 en 1 op kwam halen. Met een paar biertjes en het aan de praat houden, wisten we dit vertrek meestal op zijn minst een uur te rekken.
Dit soort herinneringen aan onbezorgde jeugdjaren kunnen we zaterdag weer eens ophalen. Helaas zonder de inmiddels overleden Pa Dresscher en Zuster Rosalie.
Deze kloosterzuster had niet zoveel met onze muziek, maar had wel belangstelling voor ons als persoon.
Ik denk, dat Zuster Rosalie daarboven nu geniet van deze hemelse muziek.
dinsdag 30 oktober 2012
Hechtingsprobleem
Het ijs was weer spiegelglad in de Leidse IJshal. Het was redelijk druk op de baan. Een aantal bekenden, die ik een tijd niet gezien had, waren ook weer aanwezig, zoals Koos Zwaan, die terug kwam van een blessure.
Het schaatsen ging erg lekker. Ik kon drie kwartier in de kop van de snelste groep meerijden. Alleen Mart Moraal en Wierd Wagenmakers pakten regelmatig rondjes op ons peloton.
Technisch liep het erg lekker, al heeft Wierd nog zo zijn bedenking over mijn hupje in de bocht. Desondanks heb ik het gevoel, dat mijn bochten een stuk beter zijn dan in de afgelopen seizoenen.
Ik reed ruim een half uur achter Hans den Outer, waarbij we regelmatig het grote peloton dubbelden. Op een gegeven moment hoorden we een harde knal. Er was iemand tegen de boarding aan geknald. Meteen zag je de sociale kant van de schaatsers. Iedereen werd gemaand om rustig te rijden. Met een paar anderen hielp ik de ongelukkige naar de kant. Een snee boven zijn wenkbrauw bloedde. Dit werd gestelpt en er werd een verband aangebracht.
Wel moest de gevallene naar de eerste hulp in het LUMC.
Het was duidelijk, ook door de bemoedigende woorden van zijn schaatsvrienden: "Henk, je wordt genaaid!"
Henk had een hechtingsprobleem.
Het schaatsen ging erg lekker. Ik kon drie kwartier in de kop van de snelste groep meerijden. Alleen Mart Moraal en Wierd Wagenmakers pakten regelmatig rondjes op ons peloton.
Technisch liep het erg lekker, al heeft Wierd nog zo zijn bedenking over mijn hupje in de bocht. Desondanks heb ik het gevoel, dat mijn bochten een stuk beter zijn dan in de afgelopen seizoenen.
Ik reed ruim een half uur achter Hans den Outer, waarbij we regelmatig het grote peloton dubbelden. Op een gegeven moment hoorden we een harde knal. Er was iemand tegen de boarding aan geknald. Meteen zag je de sociale kant van de schaatsers. Iedereen werd gemaand om rustig te rijden. Met een paar anderen hielp ik de ongelukkige naar de kant. Een snee boven zijn wenkbrauw bloedde. Dit werd gestelpt en er werd een verband aangebracht.
Wel moest de gevallene naar de eerste hulp in het LUMC.
Het was duidelijk, ook door de bemoedigende woorden van zijn schaatsvrienden: "Henk, je wordt genaaid!"
Henk had een hechtingsprobleem.
maandag 29 oktober 2012
Sport in het Akkoord
• We bevorderen samenwerking van gemeenten, bedrijven, scholen en sportverenigingen.
• Met gemeenten willen we bevorderen dat er bij de aanleg van nieuwe wijken voldoende ruimte voor sport en bewegen is.
• Het kabinet streeft naar meer gymlesuren per week in het primair onderwijs.
• Topsportevenementen kunnen waardevol zijn voor de Nederlandse economie en hebben een positieve uitstraling naar de breedtesport. Het binnenhalen en organiseren van de Olympische Spelen brengt echter veel financiële risico’s met zich mee. Hiervoor is weinig draagvlak in de samenleving in een tijd van crisis en bezuinigingen. We onderschrijven de ambitie om de Nederlandse sport op Olympisch niveau te brengen, zonder de Olympische Spelen naar Nederland te willen halen.
• Sporten en als toeschouwer aanwezig zijn bij wedstrijden moeten veilig zijn. Helaas zijn er nog altijd te veel mensen die sport voor anderen verpesten. Voetbalhooligans worden daarom hard aangepakt.
• Verbaal en fysiek geweld op of om het sportveld verdient een strenge straf. Ook sportbonden en sportverenigingen hebben hier een taak.
• Mochten de loterijen de komende jaren meer omzet maken, dan zal de extra afdracht ten goede komen aan de sport.
Op de aanhef valt niets af te dingen. Daar zal iedereen het mee eens zijn, net als bij het bevorderen van samenwerking.
Het wordt al heel anders bij het tweede punt. Dit zijn wel heel vrome woorden.
De extra uren gymnastiek per week zijn, gezien het overgewicht van veel kinderen, geen overbodige luxe.
Dat de Olympische Spelen niet naar Nederland gehaald worden, is jammer. Natuurlijk is het prachtig om zo'n topsportevenement in eigen land mee te kunnen maken. Hier ligt een prachtige dekking voor het simpelweg instant houden van bestaande sportfaciliteiten. De Olympische Spelen in Londen hebben 11 miljard euro gekost. Met een klein deel van dit nu uitgespaarde bedrag kunnen alle sportvoorzieningen in heel Nederland gehandhaafd blijven!
Dat hooligans en verbaal en fysiek geweld niet op of om het sportveld thuishoren, staat buiten kijf. Ieder weldenkend mens zal het hier mee eens zijn.
Tenslotte de afhankelijkheid van loterijen voor extra geld voor de sport. Ik vind het een vreemde gedachte, dat sport van gokken afhankelijk wordt. Als VVD en PvdA sport zo belangrijk vinden als in de aanhef beschreven wordt, waarom wordt dan niet gewoon het benodigde geld beschikbaar gesteld? Temeer daar er een terugverdieneffect is: sportende mensen zijn over het algemeen gezonder en kosten de maatschappij daardoor minder aan zorgkosten.
zondag 28 oktober 2012
Van primeur naar premiére
Anderhalve week geleden stond op de site van het Leidsch Dagblad, dat gisterenmiddag de documentaire "Onze marathon" in premiére zou gaan tijdens het Leids Filmfestival. Jaap de Gorter had kaartjes gekocht en volgens afspraak was ik om 20 voor 5 bij hem.
Ik had me thuis gedoucht en na de primeur van de overwinning bij een duurloop volgde nog een primeur: voor het eerst van mijn leven ging ik naar een premiére.
Met zijn vieren wandelden Ruud, Juul, Jaap en ik naar Trianon aan de Breestraat, waar we om 10 voor 5 voor een onaangename verrassing kwamen te staan. Jaap noch Juul had de toegangskaartjes bij zich. Als Jut en Jul sprintten ze naar hun huis om deze op te gaan halen.
Ruud en ik bleven wachten, tot zij met de kaartjes terug zouden zijn. Toen de film begon waagde ik een poging: "Mogen we langs de kant blijven staan, tot de kaartjes er zijn?"
"Al ga je zitten", was het antwoord, dat ik kreeg.
Volgzaam als ik altijd ben, deden we dat dan maar. Zo zaten we op de eerste rij, toen de film begon.
Na deze trailer nam Tjeerd Scheffer, een van de organisatoren van de Leidse marathon, het woord. Hij vertelde wat over het nieuwe parcours van de marathon van 2013. Deze start in de Breestraat en gaat via de Lammenschansweg naar Zoeterwoude, waar we bij 't Watertje afbuigen naar Hazerswoude-Rijndijk, waar we over een door het leger aangelegde pontonbrug de Rijn oversteken naar Koudekerk.
Vanaf Hoogmade volgen we de Molen- en Merentocht voor een flink stuk. Eerst richting Roelofarendsveen en Oude Wetering en vandaar naar Nieuwe Wetering, waarna we via Rijpwetering en Oud-Ade op Leiderdorp en Leiden af lopen, waar we via de Morspoort weer bij het al bijna verkochte Stadhuis zullen finishen.
Jaap en Juul waren juist op tijd voor de film echt begon. Het gaf een goed beeld, wat er allemaal komt kijken bij het organiseren van een marathon. Deze draait op een kleine 1000 vrijwilligers.
Als rode draad waren Dennis en Dave een constante factor. Zij bereidden zich voor op hun marathondebuut op 20 mei 2012. Dave kreeg last van een blessure en zou de halve marhaton uitlopen in 1.47, terwijl Dennis debuteerde in een keurige 4.17. En dat, terwijl je duidelijk kon zien, dat hij kramp kreeg bij het 33-kilometerpunt. En dan is het nog een eind lopen!
Rob de Boer werd na de film op het podium geroepen, waar hij een aantal vragen van Tjeerd Scheffer beantwoordde. Tot slot kreeg hij uit handen van Tjeerd Scheffer de Oscar overhandigd.
Volkomen terecht. Iedere hardloper moet deze documentaire gaan bekijken. In januari wordt "Onze marathon" in 2 afleveringen uitgezonden op TV West.
We wandelden weer terug naar het huis van Jaap en Juul, waar ik mijn kaartje betaalde en naar huis fietste voor een door Ana bereid maal met zwarte bonen. Alle kinderen waren aanwezig.
's Avonds speelden we met zijn zessen Catan. Vrijdagavond had ik al gewonnen bij Catan, zaterdagmiddag bij de Swetterhageloop, dus alle ogen waren op mij gericht.
"Bert is in the winning mood", zei Siebe.
Hetgeen klopte. Vanuit kansloze positie wist ik het totaal van 6 overwinningspunten in één beurt op de benodigde 10 te brengen.
Ik zat nog geheel in de sfeer van de premiére. Bij films horen sterren.
En mijn sterren stonden kennelijk erg goed gisteren!
Ik had me thuis gedoucht en na de primeur van de overwinning bij een duurloop volgde nog een primeur: voor het eerst van mijn leven ging ik naar een premiére.
Met zijn vieren wandelden Ruud, Juul, Jaap en ik naar Trianon aan de Breestraat, waar we om 10 voor 5 voor een onaangename verrassing kwamen te staan. Jaap noch Juul had de toegangskaartjes bij zich. Als Jut en Jul sprintten ze naar hun huis om deze op te gaan halen.
Ruud en ik bleven wachten, tot zij met de kaartjes terug zouden zijn. Toen de film begon waagde ik een poging: "Mogen we langs de kant blijven staan, tot de kaartjes er zijn?"
"Al ga je zitten", was het antwoord, dat ik kreeg.
Volgzaam als ik altijd ben, deden we dat dan maar. Zo zaten we op de eerste rij, toen de film begon.
Na deze trailer nam Tjeerd Scheffer, een van de organisatoren van de Leidse marathon, het woord. Hij vertelde wat over het nieuwe parcours van de marathon van 2013. Deze start in de Breestraat en gaat via de Lammenschansweg naar Zoeterwoude, waar we bij 't Watertje afbuigen naar Hazerswoude-Rijndijk, waar we over een door het leger aangelegde pontonbrug de Rijn oversteken naar Koudekerk.
Vanaf Hoogmade volgen we de Molen- en Merentocht voor een flink stuk. Eerst richting Roelofarendsveen en Oude Wetering en vandaar naar Nieuwe Wetering, waarna we via Rijpwetering en Oud-Ade op Leiderdorp en Leiden af lopen, waar we via de Morspoort weer bij het al bijna verkochte Stadhuis zullen finishen.
Jaap en Juul waren juist op tijd voor de film echt begon. Het gaf een goed beeld, wat er allemaal komt kijken bij het organiseren van een marathon. Deze draait op een kleine 1000 vrijwilligers.
Als rode draad waren Dennis en Dave een constante factor. Zij bereidden zich voor op hun marathondebuut op 20 mei 2012. Dave kreeg last van een blessure en zou de halve marhaton uitlopen in 1.47, terwijl Dennis debuteerde in een keurige 4.17. En dat, terwijl je duidelijk kon zien, dat hij kramp kreeg bij het 33-kilometerpunt. En dan is het nog een eind lopen!
Rob de Boer werd na de film op het podium geroepen, waar hij een aantal vragen van Tjeerd Scheffer beantwoordde. Tot slot kreeg hij uit handen van Tjeerd Scheffer de Oscar overhandigd.
We wandelden weer terug naar het huis van Jaap en Juul, waar ik mijn kaartje betaalde en naar huis fietste voor een door Ana bereid maal met zwarte bonen. Alle kinderen waren aanwezig.
's Avonds speelden we met zijn zessen Catan. Vrijdagavond had ik al gewonnen bij Catan, zaterdagmiddag bij de Swetterhageloop, dus alle ogen waren op mij gericht.
"Bert is in the winning mood", zei Siebe.
Hetgeen klopte. Vanuit kansloze positie wist ik het totaal van 6 overwinningspunten in één beurt op de benodigde 10 te brengen.
Ik zat nog geheel in de sfeer van de premiére. Bij films horen sterren.
En mijn sterren stonden kennelijk erg goed gisteren!
zaterdag 27 oktober 2012
Winnaar Swetterhageloop
Of het nu kwam door de koude lucht, die vanuit Scandinavië naar Nederland geblazen werd, weet ik niet, maar 's nachts droomde ik van de overwintering op Nova Zembla.
Als we het weer, dat we dit weekeinde hebben, over 2 maanden krijgen, dan kunnen we weer schaatsen op de Vogelplas.
Zo ver is het echter nog niet. Eerst moet er nog flink aan de conditie gewerkt worden. Met Jaap de Gorter zou ik vanmiddag naar Wil Verbeij fietsen om gezamenlijk de Swetterhageloop te doen.
Nadat ik terug was van het boodschappen doen bij "De Helianth", kreeg ik thuis te horen, dat ik Jaap even terug moest bellen. Dat deed ik. Mijn trainingsmaat meldde zich af. Na donderdagochtend meegeschaatst te hebben bij de "Krasse knarren", was hem 's middags gevraagd of hij 's avonds in kon vallen bij het zaalvoetbal. Vrijdagavond had hij schaatsles gegeven voor de IJVL en nu had hij spierpijn.
Verstandig. Het is goed om naar je lichaam te luisteren. Vaak doe ik dat wel, maar er zijn uitzonderingen. Soms heb je geen keus en moet je gewoon afzien.
De achillespeesblessure, die me de afgelopen 3 weken tot een soort rustperiode gedwongen had, voelde ik bij het inlopen met Wil Verbeij wel. We hadden startnummer 22 en 23. In totaal zouden er een man of 30 deelnemen aan deze loop voor het goede doel.
De loop was georganiseerd door een paar studentes van de Leidse Hogeschool. Om 2 uur klonk het startschot, nadat het carillon klaar was met het spelen van "Wooden heart" van Elvis Presley.
Bij het inlopen hadden Wil en ik geintjes lopen maken: "Jammer, Jaap, dat je er niet bij was, anders was de bronzen medaille voor jou geweest."
Na het startschot liepen we al snel op de derde en vierde plaats. Dat maak je niet iedere loop mee, dus Wil gaf er nog een extra snok aan. Met mijn gevoelige achillespees kon ik hem niet volgen. Bij de ijsbaan van Zoeterwoude liep wil dan ook fier op kop. Ik liep nog steeds op de vierde plek, toen ik werd ingehaald door een groepje marathonlopers, waarvan een enkeling de 50e marathon al "binnen" had.
Ik ging achter de kopman van dit groepje lopen en tegen de harde noordoosten wind in kwamen we steeds dichter bij Wil. Op een gegeven moment liep ik zelfs een paar honderd meter op kop.
Met een man of 8 liepen we achter onze fietsende gids aan, die luistert naar de naam Melanie.
Bij de bocht bij Zoeterwoude Weipoort gaf een van de marathonlopers wat extra gas. Ik moest even passen. Het groepje was een beetje uiteen geslagen, maar ik liep erg makkelijk vandaag. De pijn in de achillespees was onder het lopen weggetrokken en ik kon zelfs behoorlijk aanzetten. Ik liep weer naar de twee koplopers toe en bij het buurthuis van Weipoort nam ik brutaal de koppositie over en met een loper in mijn kielzog liepen we samen op de Zuidbuurt af. We zigzagden door deze wijk en met de wind in de rug kwam Swetterhage steeds dichterbij.
De andere loper deed ook de 6 km. Ik had me reeds verzoend met een tweede plek, daar sprinten niet mijn specialiteit is, maar ik kon de route uit mijn hoofd, daar ik met Wil deze weg op de fiets ook genomen had.
De weken "rust" na de flinke training voor de Halve marathon van Katwijk hadden er voor gezorgd, dat ik nu kennelijk goed in vorm ben, want ik volbracht de 6 km in 28 minuten....als winnaar!!!
Een unicum!
Startnummer 23 had me geluk gebracht. Winnen, en dat nog wel op de kortste afstand. Veel gekker moet het niet worden!
Nu had ik natuurlijk wel de mazzel, dat Jaap de Gorter niet meedeed, want die zou 5900 meter in mijn slipstream gelopen hebben om me er in de laatste 100 meter uit te lopen.
Wil kwam een minuut of 3 na me binnen, maar hij had op Swetterhage een beetje lopen dwalen en zo meer meters gemaakt.
Nadat een man of 15 van de 6 km was gefinisht en de top 5 van de 12 km, fietsten Wil en ik naar zijn huis voor een kop thee na deze primeur.
Ik had er meer dan 57 jaar op moeten wachten, voor ik een duurloop af kon sluiten als eerste.
Als we het weer, dat we dit weekeinde hebben, over 2 maanden krijgen, dan kunnen we weer schaatsen op de Vogelplas.
Zo ver is het echter nog niet. Eerst moet er nog flink aan de conditie gewerkt worden. Met Jaap de Gorter zou ik vanmiddag naar Wil Verbeij fietsen om gezamenlijk de Swetterhageloop te doen.
Nadat ik terug was van het boodschappen doen bij "De Helianth", kreeg ik thuis te horen, dat ik Jaap even terug moest bellen. Dat deed ik. Mijn trainingsmaat meldde zich af. Na donderdagochtend meegeschaatst te hebben bij de "Krasse knarren", was hem 's middags gevraagd of hij 's avonds in kon vallen bij het zaalvoetbal. Vrijdagavond had hij schaatsles gegeven voor de IJVL en nu had hij spierpijn.
Verstandig. Het is goed om naar je lichaam te luisteren. Vaak doe ik dat wel, maar er zijn uitzonderingen. Soms heb je geen keus en moet je gewoon afzien.
De achillespeesblessure, die me de afgelopen 3 weken tot een soort rustperiode gedwongen had, voelde ik bij het inlopen met Wil Verbeij wel. We hadden startnummer 22 en 23. In totaal zouden er een man of 30 deelnemen aan deze loop voor het goede doel.
Bij het inlopen hadden Wil en ik geintjes lopen maken: "Jammer, Jaap, dat je er niet bij was, anders was de bronzen medaille voor jou geweest."
Na het startschot liepen we al snel op de derde en vierde plaats. Dat maak je niet iedere loop mee, dus Wil gaf er nog een extra snok aan. Met mijn gevoelige achillespees kon ik hem niet volgen. Bij de ijsbaan van Zoeterwoude liep wil dan ook fier op kop. Ik liep nog steeds op de vierde plek, toen ik werd ingehaald door een groepje marathonlopers, waarvan een enkeling de 50e marathon al "binnen" had.
Ik ging achter de kopman van dit groepje lopen en tegen de harde noordoosten wind in kwamen we steeds dichter bij Wil. Op een gegeven moment liep ik zelfs een paar honderd meter op kop.
Met een man of 8 liepen we achter onze fietsende gids aan, die luistert naar de naam Melanie.
Bij de bocht bij Zoeterwoude Weipoort gaf een van de marathonlopers wat extra gas. Ik moest even passen. Het groepje was een beetje uiteen geslagen, maar ik liep erg makkelijk vandaag. De pijn in de achillespees was onder het lopen weggetrokken en ik kon zelfs behoorlijk aanzetten. Ik liep weer naar de twee koplopers toe en bij het buurthuis van Weipoort nam ik brutaal de koppositie over en met een loper in mijn kielzog liepen we samen op de Zuidbuurt af. We zigzagden door deze wijk en met de wind in de rug kwam Swetterhage steeds dichterbij.
De andere loper deed ook de 6 km. Ik had me reeds verzoend met een tweede plek, daar sprinten niet mijn specialiteit is, maar ik kon de route uit mijn hoofd, daar ik met Wil deze weg op de fiets ook genomen had.
De weken "rust" na de flinke training voor de Halve marathon van Katwijk hadden er voor gezorgd, dat ik nu kennelijk goed in vorm ben, want ik volbracht de 6 km in 28 minuten....als winnaar!!!
Een unicum!
Startnummer 23 had me geluk gebracht. Winnen, en dat nog wel op de kortste afstand. Veel gekker moet het niet worden!
Nu had ik natuurlijk wel de mazzel, dat Jaap de Gorter niet meedeed, want die zou 5900 meter in mijn slipstream gelopen hebben om me er in de laatste 100 meter uit te lopen.
Wil kwam een minuut of 3 na me binnen, maar hij had op Swetterhage een beetje lopen dwalen en zo meer meters gemaakt.
Nadat een man of 15 van de 6 km was gefinisht en de top 5 van de 12 km, fietsten Wil en ik naar zijn huis voor een kop thee na deze primeur.
Ik had er meer dan 57 jaar op moeten wachten, voor ik een duurloop af kon sluiten als eerste.
vrijdag 26 oktober 2012
Te vroeg gejuicht
Morgenmiddag is om 2 uur de Swetterhageloop. Ik had deze week Jaap de Gorter per mail laten weten, dat ik de 12 km zou doen met deze loop in de mooie omgeving van Zoeterwoude.
De WAKZ-loop was boven verwachting gegaan en ik had geen terugslag gekregen.
Het schaatsen ging zowel op dinsdagavond als donderdagochtend lekker. Kortom, ik dacht, dat ik van mijn achillespeesblessure af was.
Gisterenavond begon ik deze pees toch weer te voelen en vandaag was het van hetzelfde laken een pak. Ik had gewoon te vroeg gejuicht.
Vanmiddag heb ik gewoon 2 uur schaatsles gegeven aan kinderen: eerst een uur voor de buitenschoolse sport en na de dweilpauze voor de IJVL.
In de dweilpauze sprak ik Jeroen Straathof, de eerste wereldkampioen schaatsen op de 1500 meter. Ook overlegde ik met Wil Verbeij. Hij gaat morgen de 6 km lopen bij de Swetterhageloop.
Ik denk, dat het het verstandigste is, als ik dat ook maar doe.
De WAKZ-loop was boven verwachting gegaan en ik had geen terugslag gekregen.
Het schaatsen ging zowel op dinsdagavond als donderdagochtend lekker. Kortom, ik dacht, dat ik van mijn achillespeesblessure af was.
Gisterenavond begon ik deze pees toch weer te voelen en vandaag was het van hetzelfde laken een pak. Ik had gewoon te vroeg gejuicht.
Vanmiddag heb ik gewoon 2 uur schaatsles gegeven aan kinderen: eerst een uur voor de buitenschoolse sport en na de dweilpauze voor de IJVL.
In de dweilpauze sprak ik Jeroen Straathof, de eerste wereldkampioen schaatsen op de 1500 meter. Ook overlegde ik met Wil Verbeij. Hij gaat morgen de 6 km lopen bij de Swetterhageloop.
Ik denk, dat het het verstandigste is, als ik dat ook maar doe.
Abonneren op:
Posts (Atom)
