Voor de verandering regende het weer eens, toen ik vanavond om kwart voor 6 in het donker van mijn werk naar huis fietste. Op de Nachtegaallaan gekomen, zag ik een lichtbundel het wolkendek van de onderzijde verlichten.
In eerste instantie dacht ik aan een lasershow, maar al snel had ik door, dat het een zoeklicht was.
Aanvankelijk hield ik het er op, dat deze bij de flats in Katwijk aan den Rijn gestationeerd was, maar daar aangekomen was duidelijk, dat het nog een stukje verder was.
Ook in Valkenburg bleek, dat de zoeklichten, want nu was duidelijk dat er sprake was van twee lichtbundels, nog een stukje verder stonden. Ik fietste de Torenvlietbrug over de Rijn over en daar zag ik, dat de zoeklichten aan de achterzijde van Corpus stonden opgesteld.
Nu ben ik als bibliothecaris wel vertrouwd met Zoeklicht. Dit was een serie Makkelijk Lezen-boeken voor kinderen, bij wie het lezen niet aan kwam waaien, zoals bij dyslectische kinderen. Zoeklicht is uitgegeven door Zwijsen.
Afgelopen weekeinde hoorde ik op de radio een interessant interview. Het was iemand, wiens naam ik vergeten ben, maar die veel onderzoek had gedaan op het gebied van spieren.
Zijn stelling was, dat de vorm van het lichaam het meest wordt bepaald, door de vele spieren in ons lijf. Spieren worden namelijk vrij makkelijk opgebouwd, maar even snel weer afgebroken. Daardoor verandert je lichaamsvorm constant. De Amerikanen hebben daar een pakkende slogan voor bedacht: "Use it or loose it."
En dat klopt wel. Zelf heb ik dat aan den lijve ondervonden, toen mijn enkel dubbelgeklapt was bij de droogtraining. Ik moest toen een week met mijn linkerbeen omhoog liggen en....viel anderhalve kilo af. Allemaal spiermassa, die binnen de kortste keren verdween door passiviteit.
Een paar weken later mat fysiotherapeut Erik van Putten mijn beide kuiten op: mijn linkerkuit was 8 cm dunner dan mijn rechterkuit. Met allerlei oefeningen werd dit in een paar maanden tijd weer opgepompt tot de kuitspieren weer ongeveer even dik waren.
Het is bij spieren dus inderdaad "easy come, easy go".
Maar dit gegeven is hoopgevend voor degenen, die er tegenop zien om te gaan sporten: het helpt dus echt!
Bij de Swetterhageloop kwam ik iemand tegen, wiens zoon 20 kilo is afgevallen in een jaar of wat door gewoon te gaan hardlopen: gewoon regelmatig een duurloop doen met 10 km als maximum. Je moet het alleen bijhouden en niet laten versloffen.
Het was gezellig druk gisterenavond in "De Stip" in Nieuw-Vennep, waar de krasse knarren, die in vroeger tijden "Lambiek" of "De Hobbit" bezochten, bijeenkwamen. Zoals bij iedere reünie waren er mensen bij, die geen spat veranderd waren, maar ook mensen, waarbij je diep in je geheugen moest graven om te weten, wie dat ook al weer was.
Dat er minder bezoekers waren als andere keren, kan er mee te maken hebben, dat de avond ervoor een reünie was van "De Arnoldushoeve" in Hoofddorp. Er waren genoeg mensen, die in hun jonge jaren bezoeker waren bij beide jongerencentra.
Daarnaast trad ook nog eens "The Golden Earring" op in Nieuw-Vennep.
Daarnaast waren er diverse mensen, die al andere afspraken hadden staan. Voor hen heeft deze oude rot een zinvol advies: zeg die andere afspraken gewoon af!
En helaas onvermijdelijk bij een doelgroep, waarvan de gemiddelde leeftijd aardig boven de 50 ligt: er zijn sinds de vorige Hobbitreünie in 2007 een paar mensen overleden.
Tja, en dan heb je ook nog eens de mensen, die zich te oud voelen voor een avond stappen. Ik zal geen namen noemen, Joop, maar wellicht dat we de volgende reünie kunnen organiseren op een ander tijdstip: zondagmiddag. En laten we dan meteen ook maar de locatie aanpassen: bejaardentehuis "De Westerkim".
En wellicht kan dan de huisband van "Lambiek" en "De Hobbit", "The Hobo String Band" weer eens optreden en zo sommige oudere jongeren over de drempel heen helpen.
Maar genoeg over degenen, die er niet waren: het gaat er bij een reünie of bij elke andere feestgelegenheid om degenen, die er wel zijn. Met hen moet je het gezellig maken.
Bij binnenkomst om half 9 zag ik Gerard Alkemade, Anja de Vos en Willem Soeters. Het was tot 9 uur vrij stil. Er druppelden, en door de regen ook letterlijk, kleine groepjes en individuen in "De Stip" binnen.
Bas en Nel Warnink kwamen samen, net als Nina en Annemieke, de zussen van Bas. Gert Dol kwam een tijdje later. Hem moest ik, zo dubbel is het leven soms, feliciteren omdat hij opa geworden was en condoleren, omdat zijn broer Aad in Nieuw-Zeeland was overleden.
Ook de ijsmeester van Ankeveen, Bert Rijkse, was van de partij. En dan heb ik het niet zomaar over een partij, nee, dan hebben we het over de Agrarische Unie!
Bij alle plannen, die wij ooit in "De Hobbit" bedacht hebben onder het genot van een biertje, is de zorgpremie van het kabinet Rutte maar klein bier.
Om de voorzitter van de Agrarische Unie gunstig te stemmen, had ik, zeer toepasselijk, de groene uitgave van "Molen- en Merentocht" voor hem meegebracht.
Bert was tegelijk met Ben Griekspoor binnengekomen. Ben was nog geen spat veranderd. Daar hij vroeger nooit lang haar gehad heeft, was zelfs het kapsel nog hetzelfde.
Dat kon gisteren niet iedereen zeggen....
Ben en Bert waren vorig jaar samen op de motor in Frankrijk op vakantie gegaan: "Ze hebben het er daar nog steeds over", zei Bert met gevoel voor understatement.
Met Sonja van Driel had ik van tevoren een boekenruilbeurs georganiseerd. Zij kreeg van mij "Molen- en Merentocht" in de blauwe versie, alsmede "De Elfsteden toch gereden", uiteraard gesigneerd door de auteur.
In ruil kwam ik in het bezit van 2 gsigneerde boeken van de hand van deze beroepsfotografe.
Naast bovengenoemde Hobbitgangers heb ik met Gea Schelee een tijd gepraat, net als met Joep Kapiteijn, Marlies Jansen, Charly Lammers van Toorenburg, Karin Bakker, Arjen Kepel, Antoine Peters, Jan en René Arensman en René l'Ecluse.
En toen ging plotseling het licht om 1 uur aan. De tap bleek gesloten, zonder dat het traditionele "Laatste ronde!" geklonken had.
Het duurde nog wel even voordat we weg gingen. Iedereen, die nog munten gekocht had, wilde deze weer inwisselen voor euro's. Om kwart voor 2 zat ik bij Bas en Nel in de auto. Ik zou weer een keertje een nachtje slapen op een meter of 5 onder zeeniveau.
Zo diep was ik dus al gezonken, toen ik in een diepe slaap wegzonk.
Gisterenmiddag ontving ik dit mailtje:
Lieve vrienden,
Sammy is niet meer!
We (Ria, door mij bijgestaan) hebben Sammy laten inslapen.
Hij kon de ene poot niet meer voor de andere zetten en bibberde als een rietje toen hij naar buiten moest om te plassen.
De dierenarts deed het voorbeeldig. Hij begeleidde Ria prima. Zij had het er best moeilijk mee.
Ik mocht zijn kop ondersteunen terwijl hij bij Ria op schoot lag toen de injectie kreeg.
groetjes Tim
Kik, ik heb nog een rijtuigkooi in de aanbieding.
De legendarische hond Sammy is niet meer. Zelden in de geschiedenis der mensheid heeft een hond de lachspieren zo aan het werk gezet als Sammy met zijn strijdwagen.
Anderhalf jaar geleden trokken we veel bekijks, toen we met de hond in de fietskar in het Hemelvaartsweekeinde door Alkmaar en omgeving reden.
Om te voorkomen, dat de oude hond uit de kar zou springen, was hij letterlijk geketend aan ijzeren kettingen, die door ons omgedoopt waren in "SM-kettingen", niet wetend, dat het een jaar later een enorme hype zou worden door "50 tinten grijs".
Wij waren gewoon onze tijd ver vooruit.
Net zo goed als dat wij de tijd ver vooruit waren met deze bijzondere wijze van transporteren.
Maar ja, het is me met de paplepel ingegoten. Mijn vader heeft tijdens de crisis in de dertiger jaren in Nieuw-Vennep een transportbedrijf opgericht, dat als B. Breed & Zonen nog steeds bestaat.
Sammy, het was een waar genoegen om je gekend te hebben. Jij kunt gaan genieten op de eeuwige jachtvelden.
Ze zijn schaars de laatste maand, dagen zonder regen.
Wat dat aangaat is het het klassieke verhaal, dat het in het westen van het land, en dan vooral aan de kust, in het najaar veel meer regent dan in de rest van Nederland. Een soort gematigde moesson.
Vanmorgen moest ik in de bibliotheek van Rijnsburg werken. Eén van de eerste klanten was Willem van Vliet, de secretaris van de Leidse IJshal, die me vroeg, hoe het met mijn voorbereiding op de 1000 rondjes van Leiden stond.
Ik kon hem melden, dat het, met nog 6 weken te gaan tot deze Alternatieve Elfstedentocht, met de conditie wel goed zit.
Op weg naar huis kon ik mijn regenbroek weer eens aantrekken. Thuis gekomen deed ik meteen nog wat boodschappen in de wijk. Ik had mijn regenbroek immers toch al aan.
Daardoor had ik wel mazzel, want het wolkendek brak en onder echte Hollandse luchten liep ik in een waterig zonnetje een kilometer of 8, waarbij mijn achillespees het goed hield.
Langs de rand van de Stevenshof liep ik naar de voetbalvelden van Voorschoten '97 en vandaar naar Het Kompas, waar Ada weer eens aan het werk was. Via de nu nog groene rand van de Stevenshof liep ik weer op huis aan.
Vergeleken met andere jaren is het lopen in voorbereiding op de Zevenheuvelenloop minimaal. Toch heb ik het idee, dat het met de vorm wel goed zit. Over 2 weken zullen we het zien in het Rijk van Nijmegen.
Iedereen, die me in de Leidse IJshal schaatstraining ziet geven aan kinderen, weet dat ik zeer regelmatig het vallen oefen.
De komende tijd zal ik deze valtechniek hard nodig hebben, net als alle andere gezinnen met middeninkomens, nu de gevolgen van het regeerakkoord bekend zijn geworden.
De zorgpremie gaat fors omhoog als je wat meer dan modaal verdient. En het wordt nog erger, als je dan wat gezondheidsklachten krijgt, want dan.....is je eigen risico ook nog eens fors hoger. Meer betalen en minder krijgen: hoe verzin je het?
Ben je in het bezit van een eigen huis, dan gaat de hypotheekrenteaftrek zeer geleidelijk naar beneden. Ben je daarentegen huurder met een middeninkomen, dan ben je ineens "scheefwoner" en mag je bovenop de inflatie nog eens 6,5% extra huur gaan betalen.
Twee maatregelen, die er behoorlijk in kunnen hakken, vooral voor mensen, die net boven zo'n inkomensgrens uitkomen.
Zelf heb ik dat meegemaakt, toen ik 12 jaar geleden 30 gulden boven de ziekenfondsgrens uitkwam. Ik moest me particulier gaan verzekeren, waardoor ik netto heel wat minder overhield dan voor de verkregen anciënniteit. In goed Nederlands noem je dit een armoedeval.
In die tijd zat ik in een sollicitatiecommissie. We moesten van de gemeente Katwijk iemand aannemen, die in de bijstand zat en door moest stromen naar een gesubsidieerde baan. Eén kandidaat stak er met kop of schouders boven uit. Maar helaas, deze bijstandsmoeder zegde af: ze ging er bijna 200 gulden op achteruit per maand, als ze de baan aannam, doordat ze allerlei extraatjes voor aanvullende bijstand mis zou lopen. Een klassieke armoedeval.
Als deze maatregelen, zoals ze nu in het regeerakkoord staan, door zullen gaan, dan zal korter werken voor veel middeninkomens wel eens heel aantrekkelijk kunnen worden.
De morgen was nog vroeg, maar het signaal was duidelijk. De "Krasse Knarren" gaan internationaal. Ik zat op de bank naast Martin Langbroek en zei tegen hem: "Je ziet het, ik doe mijn kabouterschaatsen aan."
"Die Heinzelmann Schlittschuhe!" antwoordde mijn trainingsmaat.
"De wat?" vroeg ik. Ik wist dat Schlittschuhe schaatsen zijn, maar vanaf nu weet ik, voor de rest van mijn leven, dat ein Heinzelmann een kabouter is.
Dat klopte ook wel bij de opkomst. Deze was met een man of 12 een stuk minder dan vorige week. Maar of er nu 4 man opkomen of 40, je moet het met elkaar gezellig maken.
De sfeer leed er niet onder en het ijs in de Leidse IJshal was weer spiegelglad. We hebben heerlijk gereden.
Peter Witteman was ook weer van de partij, en al kan hij ons nog niet bijhouden, vergeleken met een paar weken geleden reed hij al een stuk beter. Zelfs het pootje over ging weer goed. Met doorzettingsvermogen kom je het verst!
Dat bewees ook Ben, een nieuwkomer in onze groep. Zes jaar geleden heeft hij een hersenbloeding gehad en met veel wilskracht heeft hij zich stapje voor stapje zo weten op te werken, dat hij nu gewoon met de "Krasse knarren" mee kan schaatsen. En vergis u niet, de gemiddelde snelheid ligt al gauw op zo'n 25 km per uur.
De enige andere sporter, die ik ken, die na een hersenbloeding weer op de schaatsen is gekomen, is Jeen van den Berg, de winnaar van de Elfstedentocht van 1954. Op het gebied van doordouwen geen kleine jongen. Pardon, kein Heinzelmann!
Geboren en getogen in Nieuw-Vennep in een gezin met 12 kinderen en sinds 1979 woonachtig in Leiden. Mijn vader was de oprichter van het transportbedrijf B.Breed & Zonen in Nieuw-Vennep, dat nog steeds bestaat.
Ik ben in 1983 getrouwd en vader van 4 kinderen.
Ik train al sinds mijn verhuizing naar Leiden voor de Elfstedentocht en ben uiteraard een groot liefhebber van schaatsen op natuurijs.
