Tour de Kansloos

De massasprints in het wielrennen en dan met name in de Tour de France heeft steeds meer weg van wild west. Menig wielrenner is hard op het asfalt gesmakt. Zo ook gisteren.

Wereldkampioen Peter Sagan moest als gevolg hiervan de Tour verlaten. Hij was de pineut omdat Mark Cavendish, die niet bepaald een brandschoon verleden heeft als het op dit soort acties aankomt, in een gat dook dat te klein was.
Als gevolg van de beslissing van de jury raakte ik de enige renner kwijt, die gisteren punten voor me pakte. Ik eindigde dan ook in Vittel op 0 punten. Na een niet al te florissante start is de Ronde van Frankrijk voor mijn team de Tour de Kansloos geworden.
Een schrale troost is, dat heel veel deelnemers Sagan gekozen hadden. Als de jury voortaan consequent is, dan kan het de wielersport ten goede komen, omdat meer renners, die gevaarlijk sprinten hun biezen kunnen pakken.

Toch vraag ik me af, wat er was gebeurd als een Franse sprinter zo'n actie had uitgevoerd?

Testrit

Vorige week maandag had ik het na de droogtraining met Jos Drabbels over het skeeleren. De lip van een van de skeelerschoenen zat al jaren los, maar nu was die verdwenen. Ik loste dit probleem op met een rode zakdoek, die ik gebruikte om de druk van de veters op de bovenkant van de voet tegen te gaan.
"Ik heb nog een paar oude skeelers, die ik niet meer gebruik", zei Jos Drabbels tegen me: "Ik zal eerdaags eens kijken, waar ze liggen."
Na de strandtraining van gisterenavond kreeg ik deze skeelers mee om ze uit te proberen.

Nu ben ik als kind uit een gezin van 12 kinderen van jongs af aan gewend om tweedehands spullen te gebruiken, dus thuis gekomen paste ik de skeelers en vanmorgen trok ik ze weer aan voor een testrit. Om 9 uur trok ik de deur achter me dicht en reed ik voor het eerst in het verkeer met grote wielen, nadat ik daar vorig jaar al een keer op had gereden op de skeelerbaan in Leiderdorp.

Met 4 wielen van 100 millimeter rijdt je een stuk makkelijker dan met 5 wielen van 80 millimeter. Met name op stukken met slecht asfalt scheelt het een stuk. Via de rand van de Stevenshof reed ik aanvankelijk nog onwennig naar de Velostrada tot de Horstlaan. Hier sloeg ik linksaf, terwijl ik wachtte tot een peloton "Krasse knarren" van "Swift" gepasseerd was. Ik ontwaarde diverse bekenden in deze groep van een kleine 20 man.
Via de Veurseweg skeelerde ik naar de Northeyweg om bij de velden van SEV door het niet zo steile tunneltje te gaan. Veiligheid voor alles.

Dat gold helemaal voor de tunnel bij de A44 bij de voormalige dierentuin van Wassenaar. Daar daal ik altijd af via de zijingang. De helling is behoorlijk steil, maar je kunt je aan een trapleuning vasthouden, zodat je veilig op de bodem van de tunnel aankomt.
Via de Via 44 skeelerde ik weer naar de Stevenshof toe, waar ik na een testrit van 23,23 kilometer veilig thuis kwam. De hartslag lag vrijwel constant onder de 100, de snelheid varieerde van 12,2 kilometer per uur tot 19,36. Niet bepaald een vlakke rit, maar dat had te maken met de obstakels onderweg.
Na deze testrit is voor mij duidelijk, dat ik deze skeelers over wil nemen van Jos. Ik hoor wel van hem, wat het me gaat kosten.

"Kunnen we weer een keer naar Noordwijk gaan?"

Gisteren was weer de maandelijkse strandtraining. Zoals gebruikelijk verzamelden de IJVL-ers om half 8 weer bij de ijsbaan van Katwijk. We gingen dit keer echter niet naar het nieuwe strand voor de Boulevard van Katwijk.
Vorige week maandag kreeg ik dit verzoek van Henk Eveleens: “Kunnen we weer een keer naar Noordwijk gaan?”
Normaal gesproken leg ik zo’n verzoek naast me neer, maar ik meende daarna te horen: “Dan is het eerste rondje voor mij.”
Zodoende heb ik dit verzoek in overweging genomen en na ampel beraad heb ik dit verzoek ingewilligd.
Denk nu niet, dat ik omkoopbaar ben met mijn keuze voor de strandtraining richting "Huis ter Duin"....

Uiteraard bereidde ik me grondig voor op de strandtraining, die ik op iedere eerste maandag van de maand mag geven. Je moet de trainingen gevarieerd houden en af en toe wat nieuwe oefenstof toevoegen.

Om half 8 vertrokken we met een tiental IJVL-ers vanaf de Goerie naar het strand bij "Het Wantveld". Het was heerlijk weer om in te trainen met een temperatuur van een graad of 8 en een niet al te harde westenwind onder een halfbewolkte hemel.

Met dit tiental liep ik met de wind in de rug met een tempo, dat iedereen bij kon houden, zonder onderbrekingen naar "Huis ter Duin". Daar wachtte ons een van de zwaarste oefeningen van de avond: de 67 traptreden naar het balkon van het luxe hotel beklimmen. En dat niet 1 keer, maar 3 keer, zodat we in totaal 201 treden moesten nemen.
Na deze traploopoefening zetten we weer koers richting Katwijk. Daar met tegenwind de verschillen tussen de lopers vaak groter zijn dan met meewind, laste ik om de 500 meter een oefening in, zoals een Steigerung naar ons tegemoetkomende wandelaars, een halve minuut statisch zitten, 100 schaatsstappen op de plaats, 50 naar links en 50 naar rechts om tenslotte uit te komen bij de zwaarste opgave van de avond: het beklimmen van een duinopgang in het mulle zand.

Dat bleek wel uit de hartslagmeter op het sporthorloge. Deze ging van 110 tijdens de klim in een minuut tijd naar 144. Boven stond je te hijgen als een paard, terwijl je niet eens voluit gesprint had.
Na op de achterblijvers gewacht te hebben, daalden we af naar het fietspad, waar we over het schelpenpad ernaast naar het parkeerterrein bij "Scum" liepen. Daar zat de strandtraining er op met ruim 9 kilometer lopen.
We liepen nog even terug naar de auto om ons wat warmer aan te kleden voordat we naar het terras van "Het Wantveld" togen. Terwijl wij bij ons eerste drankje op de gezondheid van Kees proostten, doken de bikkels Gera van Duijvenvoorde en Jos Drabbels in de Noordzee om een stukje te zwemmen.
Het was druk op het terras. Het grootste deel was gereserveerd voor leerlingen van het Welland College. Vermoedelijk was het een feestavond voor de geslaagden. We keken, hoe de jongens en meisjes elkaar het hof maakten.
"Er is nog niets veranderd in 40 jaar", zei Hans Boers.
"Alleen de muziek", vulde ik aan.
Het volgende nummer was "One step beyond" van Madness.

"Zelfs dat niet", zei Jos.
Sommige dingen veranderen nooit. Louis Couperus had dus ongelijk.

Regio erkent belang ijshal

Volgaarne deel ik het volgende bericht van het Leidsch Dagblad:

Ja, een nieuw Leids schaatscentrum is van regionaal belang. En ja, er kan beter een duurdere buitenbaan komen van 333 meter dan een van 250 meter. Maar of de regiogemeenten ook mee gaan betalen aan de ijshal bij sportpark De Vliet, blijft vooralsnog onbeantwoord. Binnenkort wordt de vraag voorgelegd aan de verschillende gemeenteraden.
Kort opgesomd is dat de uitkomst van de bijeenkomst voor regionale sportwethouders, die maandagochtend plaatshad op uitnodiging van de Leidse collega Paul Dirkse (D66). "Er moet nog een hoop worden uitgezocht", meldde hij na afloop. "Maar het heeft een positieve indruk op mij gemaakt."
Op die besloten vergadering legden de voormalige schaatskampioenen en regiogenoten Mark Tuitert en Jeroen Straathof uit waarom een nieuw schaatscentrum in Leiden van groot, regionaal belang is. Straathof was eveneens aangenaam verrast dat de sportwethouders uit Leiden en omstreken ook vonden dat een baan van 333 meter, waarop officiële wedstrijden geschaatst kunnen worden, de voorkeur geniet boven een ovaal van 250 meter.
Die mening deelt Dirkse. Alleen, de extra investering van circa drie miljoen euro bovenop de ongeveer vier miljoen euro voor de ijshal, moet dan wel voor een deel worden bijbetaald door de regiogemeenten. En ook voor de toekomstige exploitatie van de ijshal, wordt een toelage gevraagd.
Of die bijdragen er komen, blijft vooralsnog onzeker. Sportwethouders uit de plaatsen in het driehoekige gebied tussen Alphen, Wassenaar en Hillegom gaan daarover binnenkort overleggen met hun raadsleden. Mogelijk gaan Leiden en de betrokken ijsclubs een extra campagne voeren om dat te bepleiten. Een "roadshow" zoals Straathof het omschrijft.
Om een indruk te geven: het komt voor Alphen neer op circa een ton per jaar en voor Katwijk op een jaarlijkse overmaking van 63.000 euro op rekening van Leiden. Zoeterwoude, de kleinste van het stel maar met een grote schaatshistorie, moet 8000 euro per twaalf maanden afdragen.
"Ik kan nu nog geen conclusies trekken of dat ook gaat gebeuren", aldus Straathof. "Maar de sfeer was inderdaad positief." In hoeverre de schaatsclubs ook nog om een extra bijdrage wordt gevraagd, daarover komt deze zomer ook meer duidelijkheid. De stichting waarin de ongeveer twintig clubs zijn vertegenwoordigd, doet voor ongeveer een miljoen euro mee. Dirkse schat dat in oktober meer zekerheid bestaat over het type schaatshal.

Het ziet er dus positief uit, maar we mogen niet verslappen. Kom donderdagmiddag 6 juli dus om half 4 naar het Stadhuisplein, zodat we daarna het gemeentehuis weer kunnen vullen met positief ingestelde schaatsers.

Kapucijners

Het was vanmiddag natuurlijk weer prima weer om naar de tuin te fietsen en daar het een en ander te oogsten. Op een paar verdwaalde aardbeien na viel er van dit overheerlijke fruit niets meer te halen. Dat was echter een totaal ander verhaal bij de kapucijners.

"Welke moet ik plukken?", vroeg ik aan mijn vrouw, die zelf aan de gang ging met de tuinbonen.
Ik kreeg een duidelijke instructie mee: "Ze moeten hard en dik zijn."
Daar ging ik mee aan de slag, allang blij, dat ze de kapucijners bedoelde en niet de kapucijnen....

De eerste klap

De eerste klap is een daalder waard. Dat ging gisteren op bij de openingstijdrit in de Tour de France in kletsnat Düsseldorf. Het mocht geen proloog heten, daar het langer was dan 10 kilometer. Desondanks wil deze bibliothecaris graag "De proloog" onder uw aandacht brengen.

Waar de Sky-ploeg onder leiding van Chris Froome een paar jaar lang de rest van het deelnemersveld onder de knoet wist te houden, daar vertoonde dit topteam en dan met name de kopman toch wat verval ten opzichte van de voorgaande jaren. Zo wist Froome de "Dauphine Liberé" dit jaar niet te winnen. Als Froome de Dauphine won, dan won hij dat jaar ook de Tour de France. Het beloofde dus een open Tour te worden.

De eerste klap was een letterlijke. Outsider Alejandro Valverde, die een fantastisch voorjaar had gereden, ging in een van de eerste bochten op het soms spiegelgladde wegdek onderuit en knalde tegen de dranghekken. Hij is met een ziekenwagen naar het ziekenhuis gebracht. Deze smaakmaker was zodoende de eerste uitvaller. Ik wens hem bij deze een voorspoedig herstel toe.
Aanvankelijk had ik Valverde in mijn Tourploeg opgenomen, maar vrijdag had ik een soort voorgevoel, dat ik beter voor Ritchie Porte kon kiezen, terwijl ik Damiano Caruso eveneens op het laatste moment heb ingeruild voor Dylan Groenewegen met het oog op de te verwachten massasprints. Dat konden er wel eens 7 worden dit jaar. Groenewegen was trouwens de eerste renner, die onderuit ging, maar hij gleed gelukkig door op het natte asfalt.

Dit is ook het verschil tussen vallen met schaatsen en skeeleren. Bij het schaatsen is de schade meestal beperkt juist door het doorglijden, bij het skeeleren heb je vaak behoorlijke schaafwonden.
Ook de Sloveen Primoz Roglic, vooraf bestempeld als een van de favorieten voor de winst in de proloog, pardon tijdrit, ging onderuit. Daar waar de rest van de Tourfavorieten zich kennelijk inhield, ging de Sky-ploeg wel voluit. Zodoende heeft Froome in de eerste 14 kilometer al een gat van een halve minuut geslagen op de meeste concurrenten.

Natuurlijk is hier nog niets beslist. In zo'n korte tijdrit kun je de Ronde van Frankrijk niet winnen, maar je kunt hem wel verliezen, zoals Valverde aan den lijve moest ondervinden.
Maar mentaal heeft Froome wel een flinke tik uitgedeeld. De eerste klap is wel degelijk een daalder waard.
Door deze uitslag zit ik met mijn zorgvuldig samengestelde Tourploeg wel meteen in de achterhoede met een schamele 28 punten op plek 2538 van de 3439 ploegen. Ik ben nog niet bepaald de beste Tourmanager.

Het roodborstje

Vanmorgen was ik met mijn vrouw boodschappen wezen doen in de Leidse binnenstad. Eerst haalde ik mijn wekelijkse voorraad zoutarm brood op bij "De Helianth", waarna we samen naar de markt reden om vis te kopen. Daar kwam ik Bert Raaphorst tegen, met wie ik een tijdje bijpraatte over het wel een wee en over de kansen op IJshal "De Vliet". Donderdag 6 juli is aan het eind van de middag de Gemeenteraadsvergadering. Dan weten we een stuk meer. Iedere schaatser, die vrij is, is bij deze van harte uitgenodigd om erbij te zijn.

Wie dan niet vrij zijn, tenzij ze weer een fantastische ontsnappingstruc in petto hebben, zijn de "Twee van Breda".

Het mag dan hartje zomer zijn, aan het weer was dat niet te merken. Met een noordwestenwind werden de buien vanaf de Noordzee het land op geblazen. Met onze regenbroek aan reden Ada en ik naar huis, waar ik me omkleedde om met Hans Boers te gaan lopen.
Om kwart voor 1 hadden we afgesproken bij station Voorschoten. Vandaar liepen we over de Papelaan naar de A44, waar we onder de Erik Hazelhoff Roelfsematunnel door naar het fietspad liepen. Het motto van deze trainingsloop was genieten.
En dat deden we ook van de mooie natuur rondom "De Horsten". Over de onverharde paden van de Landgoederenroute kwamen we bij de plek, waar vroeger de melkfabriek van Menken lag. Hier stond de wieg van de Ton Menken IJsbaan, die de gemeente Leiden in de schoot geworpen kreeg.

Op het immer goede ijs van de Leidse IJshal hebben we al meer dan 40 jaar met veel plezier kunnen schaatsen. Hoe schril is het contrast tussen de vrijgevigheid van Ton Menken en hoe schrieperig het college van B & W tot nu toe omgaat met de bouw van IJshal "De Vliet".

Net voorbij de toegangshekken van het landgoed stopten we even om wat water te drinken. Op een vuilnisbak zat een roodborstje op anderhalve meter van ons af heel stilletjes. Wij stonden stil en het vogeltje kwam dichterbij in de hoop, dat we wat kruimeltjes voor haar hadden. Helaas, dat hadden we niet, maar in het bos moet genoeg te vinden zijn voor het roodborstje.

Wij liepen door naar de tunnel onder de A44 om via de Horstlaan en de Velostrada weer bij station Voorschoten uit te komen. We hadden 11,63 kilometer gelopen in een gemiddelde van 6 minuten en 7 seconden per kilometer. Ons trainingsdoel hadden we gehaald: we hadden met volle teugen genoten!